บทที่ 3

แสงไฟสีอ่อนของร้านหมูกระทะเจ้าประจำหลังมหาวิทยาลัย ส่องกระทบไอน้ำซุปที่ลอยฟุ้งขึ้นจากเตาถ่าน กลิ่นหอมของเนื้อหมัก สามชั้น และเนยละลายคลุ้งไปทั่วร้าน เสียงหัวเราะของกลุ่มนักศึกษาดังสลับกับเสียงตะเกียบกระทบกระทะพาให้บรรยากาศคึกครื้นไปทั้งร้าน

ทว่ากลุ่มที่ดูครื้นเครงที่สุด ก็คงหนีไม่พ้นกลุ่มของเพียงฟ้าที่กำลังเดินเข้ามา

“ลุงศักดิ์! ชุดใหญ่เหมือนเดิมนะวันนี้”

เหนือฟ้ายกมือเรียกเจ้าของร้านทันทีที่ก้าวเข้ามา เพราะพวกเขามักจะมาทานที่นี่เป็นประจำ เลยสนิทกับเจ้าของร้านเข้าเสียแล้ว

“โอ้โฮ วันนี้มากันครบแก๊งเชียว มาฉลองกันเหรอไอ้หนุ่ม”

ชายวัยกลางคนเงยหน้าจากเคาน์เตอร์แคชเชียร์ ก่อนหัวเราะอย่างอารมณ์ดีเมื่อเห็นลูกค้าประจำทั้งห้าคน สายตาของเขาเหลือบมองไปยังเพียงฟ้า ก่อนยิ้มอย่างเอ็นดูเพราะหญิงสาวมักจะกินเก่งสุด ๆ

“เรียกว่าฉลองเพราะง้อยัยลูกหมูสำเร็จดีกว่าลุงศักดิ์ ดูดิ ขนาดยังไม่ได้ย่างยังน้ำลายสอขนาดนี้” ฟงเอ่ยแซว พลางยีกลุ่มผมนุ่มของเพียงฟ้าด้วยความหมั่นเขี้ยว

“หายงอนเขาหรือยังลูก” ลุงศักดิ์เอ่ยอย่างขำ ๆ

“หายแล้วค่ะ” เพียงฟ้าเกาท้ายทอยเขิน ๆ

“หึ” เหนือฟ้าหัวเราะในลำคอ ก่อนเอื้อมมือบีบแก้มคนตัวเล็กจนปากยู่ “โกรธไม่ถึงชั่วโมง”

“เหนือ!” หญิงสาวย่นจมูกใส่ พลางปัดมือใหญ่ออกจากแก้ม

“ก็แก้มมึงมันนุ่ม”

เพียงฟ้ากลอกตาใส่ แต่สุดท้ายก็เผลอหลุดหัวเราะออกมา เพียงรอยยิ้มเล็ก ๆ ของเธอ กลับทำให้ชายหนุ่มทั้งสี่ลอบถอนหายใจพร้อมกันอย่างโล่งอก

เพราะยัยลูกหมูของพวกเขากลับมายิ้มได้แล้ว

หลังจากทักทายเจ้าของร้านและเลือกโต๊ะจนลงตัว ยังไม่ทันที่เพียงฟ้าจะได้นั่งลง วายุก็ดึงเก้าอี้ออกเพื่อให้เธออย่างสุภาพบุรุษเช่นทุกครั้ง ส่วนเหนือฟ้า ฟง และเฟย เดินไปสั่งน้ำแข็งและน้ำอัดลมต่าง ๆ

“นั่งสิ”

“ขอบคุณ” หญิงสาวยิ้มหวานก่อนหย่อนตัวลง

“ฟ้า”  ไม่นานเฟยก็วางถ้วยน้ำจิ้มลงตรงหน้าเธอ “แอดกระเทียมเพิ่มเยอะ ๆ ”

“นายจำได้ด้วย” เพียงฟ้าตาเป็นประกาย

“เรื่องของฟ้าเฟยจำได้หมดนั่นแหละ” คนสวมแว่นพยักหน้าสั้น ๆ

“นี่ยัยลูกหมู ฉันก็จำได้ว่าเธอไม่ชอบกินขิง” ฟงเอ่ยขึ้นบ้าง

“สังเกตุด้วยเหรอ”

“ก็เธอเขี่ยทิ้งทุกครั้ง เสียดายของชะมัด”

“ก็ไม่ชอบนี่” หญิงสาวหัวเราะคิกคัก

ระหว่างนั้นเหนือฟ้าก็เริ่มลงมือย่างหมูบนกระทะ เสียงหมูสามชั้นดังฉ่าเมื่อโดนจี่กับความร้อน กลิ่นหอมค่อย ๆ ลอยอวลไปทั่วโต๊ะชวนน้ำลายสอ

“สุกยัง” เพียงฟ้ายื่นหน้ามองอย่างใจจดใจจ่อ

“ใจเย็นดิพึ่งลงหมูเมื่อกี้ มึงอยากหูดับเหรอ” เหนือฟ้าหลุดหัวเราะ

“ก็คนมันหิวนี่”

คำตอบตรงไปตรงมาของหญิงสาว ทำเอาชายหนุ่มทั้งโต๊ะหัวเราะลั่น ก่อนที่เหนือฟ้าจะคีบหมูชิ้นแรกขึ้นมาเป่าเบา ๆ แล้ววางลงบนจานของหญิงสาว

“ระวังร้อน” เหนือฟ้าเอ่ยพลางกลับหมูบนเตา

“ฟ้าอย่าลืมดื่มน้ำด้วย” ทว่ายังไม่ทันได้กิน เฟยก็เลื่อนแก้วน้ำเย็นมาตรงหน้า

“นี่ ๆ ของโปรดเธอยัยลูกหมู” ฟงยื่นกุ้งตัวโตที่เขาแกะไว้จนล้นจานให้เธอ

“กินผักด้วย”

ส่วนวายุก็คีบผักบุ้งและเห็ดเข็มทองที่ลวกจนสุกมาวางไว้บนจานเธอ เพียงฟ้ามองอาหารตรงหน้า ก่อนจะหันมองใบหน้าหล่อเหลาทั้งสี่สลับกันไปมา

“ตกลงจะเลี้ยงเค้าเป็นหมูจริง ๆ ใช่ไหม”

“ก็เป็นอยู่ไม่ใช่หรือไง” เหนือฟ้าตอบทันที

“เหนือฟ้า!”

“เขาเรียกว่าขุนต่างหาก” ฟงพยายามกลั้นหัวเราะ

“เธอบอกเองว่าจะลดน้ำหนัก พวกเราก็ต้องรีบขุนสิ” ใบหน้าหล่อเหลาของเฟยยิ้มกว้าง พลางลูบแก้มเธอ

“ไว้ลดพรุ่งนี้ วันนี้กินก่อน ไว้วันหลังเดี๋ยวยุพาเธอวิ่งเอง” วายุคีบหมูสามชั้นเกรียม ๆ ของโปรดเพียงฟ้าลงบนจานเธอ

“เออ ไว้ให้มันเป็นเรื่องของวันพรุ่งนี้ วันนี้แดกให้พุงกางเลย” เหนือฟ้ารีบเสริม

“พวกนายชอบทำเค้าเสียแผนตลอดเลย” เพียงฟ้าหัวเราะจนแก้มแดงระเรื่อ

“แดก ๆ ไปเถอะ ของอร่อยมีไว้ให้กิน ชีวิตมันสั้นกว่าที่มึงคิดนะ” เหนือฟ้าคีบหมูสามชั้นอีกชิ้นวางลงบนจานเธอ

“การอดของอร่อยไม่ช่วยให้มีความสุขหรอกนะฟ้า”

วายุเพียงยิ้มมุมปาก ก่อนจะคีบเห็ดออรินจิลงเพิ่ม เพียงฟ้ามองจานตัวเองที่กองพะเนินสูงขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะมองจานของอีกสี่คนที่ยังคงว่างเปล่า เพราะมัวแต่คีบให้เธอฝ่ายเดียว

"เดี๋ยว พวกนายกินด้วยสิ"

ชายหนุ่มทั้งสี่คนเงยหน้าพร้อมกัน พลางเหลือบมองจานของตนที่ว่างเปล่า ก่อนที่เหนือฟ้าจะเป็นฝ่ายพยักหน้ารับแบบส่ง ๆ แต่ก็ยังคีบหมูใส่จานเธอต่อ

“ยัยลูกหมูอ้าปากดิ๊” ฟงแกะกุ้งเนื้อเด้ง ๆ จ่อริมฝีปากอวบอิ่ม

“…”

เพียงฟ้าอ้าปากรับด้วยความเคยชินทันที โดยที่ยังมีเฟยคีบเห็ดลงเตาเพิ่ม และวายุที่คอยเติมน้ำซุปที่แห้งเหือด จวบจนกระทั่งผ่านไปไม่ถึงสิบนาที จานของเพียงฟ้าก็เต็มอีกครั้ง

“พอแล้ว เค้าอิ่มแล้วเนี่ย”

“อิ่มอะไร พุงยังไม่ออกเลย” เหนือฟ้ารีบสวนทันที “มีแต่แก้มมึงนี่แหละที่ตุ่ยจนจะแตก”

“นี่!” เพียงฟ้าหยิกแขนเขาเบา ๆ “แก้มเค้าก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว”

“เออ ก็น่ารักดี”

คำพูดนั้นหลุดออกจากปากเหนือฟ้าโดยไม่ทันคิด ทำเอาบรรยากาศทั้งโต๊ะเงียบไปชั่วครู่ จนเจ้าตัวเองก็ชะงักด้วยความสับสน ก่อนจะรีบกระแอมเบา ๆ

“หมายถึง” เหนือฟ้าพูดตะกุกตะกัก “แก้มมึง...มัน”

“ล่กอะไรของมึงวะเสือ!” ฟงหลุดหัวเราะพรืด

“หุบปากไปเลยมึง อยากนอนหยอดข้าวต้มที่โรงบาลเหรอ” เหนือฟ้าถลึงตาใส่เพื่อน

เพียงฟ้าเองก็ไม่ได้ติดใจอะไร เธอหัวเราะออกมา พลางก้มหน้าก้มตากินหมูกระทะต่ออย่างเอร็ดอร่อย จนมุมปากเปื้อนน้ำจิ้มโดยไม่รู้ตัว

“เลอะ” เฟยหยิบกระดาษทิชชูยื่นให้

"หือ?" หญิงสาวเงยหน้าอย่างงง ๆ จนกระทั่งวายุชี้ที่มุมปากตัวเอง

“ตรงนี้”

ทว่าแทนที่เพียงฟ้าจะเช็ดที่มุมปากตัวเอง หญิงสาวกลับเอื้อมมือไปเช็ดบนมุมปากของวายุแทน การกระทำดังกล่าวทำเอาชายหนุ่มทั้งสี่หลุดหัวเราะความโก๊ะ ๆ ของเธอ ไม่เว้นแม้กระทั่งวายุเองที่นิ่งไปพักหนึ่งกับความมึนของเพียงฟ้า

“ยัยบื้อเอ๊ย! มึงต่างหากเล่า” เหนือฟ้าหัวเราะร่วน พลางเช็ดมุมปากให้เธอ “ดูดิ กินทีไรเลอะทุกที”

“ก็คนมันหิวนี่”

“เออ ไม่บอกก็รู้”

เหนือฟ้ายิ้มมุมปาก พลางมองหญิงสาวที่กำลังกินอย่างมีความสุข ท่ามกลางเสียงหัวเราะที่ยังคงดังต่อเนื่องตลอดมื้ออาหาร จนกระทั่งเจ้าของร้านเดินถือถาดไอศกรีมเข้ามาให้

“วันนี้ลุงแถม ถือว่าปลอบใจเรื่องที่หนูโกรธเจ้าพวกยักษ์นี่”

“จริงเหรอคะ!” เพียงฟ้าตาโตทันที

“จริงสิ” ชายวัยกลางคนหัวเราะ

“เห็นนั่งหน้ามุ่ยมาตั้งแต่เดินเข้าร้าน จะได้อารมณ์ดี”

“ขอบคุณนะคะคุณลุง”

เหนือฟ้าหันไปมองเพียงฟ้าที่ยิ้มกว้าง พลางหันไปสบตากับชายหนุ่มอีกสามคนอย่างรู้งาน ก่อนจะพากันยกยิ้มอย่างโล่งใจ

เพราะตอนนี้หญิงสาวตรงหน้ากลับมากินเก่ง กลับมาหัวเราะ และกลับมาทำแก้มพองเวลาโดนแกล้งเหมือนเพียงฟ้าคนเดิมแล้ว

สำหรับพวกเขา ไม่มีภาพไหนน่ามองไปกว่าภาพยัยลูกแกะตัวอ้วนของแก๊ง นั่งแกว่งขาไปมาตักไอศกรีมเข้าปากด้วยรอยยิ้มสดใสอีกแล้ว