บทที่ 7

แสงสุดท้ายของวันทอดผ่านม่านสีอ่อน ตกกระทบร่างอวบอัดของหญิงสาวที่กำลังนอนคว่ำบนเตียงกว้าง ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า หลังจากใช้เวลานับหลายชั่วโมง นั่งสนทนากับเฟยภายในคาเฟ่เปิดใหม่หน้ามหาวิทยาลัย

“เฮ้อ...”

เพียงฟ้าลอบถอนหายใจออกมา เพราะความรู้สึกหนักอึ้งที่ติดอยู่ในอกยังไม่จางหายไป แม้ว่าวันนี้เฟยจะพาเธอไปกินเค้กชิ้นโปรด หรือพาไปถ่ายรูปตามมุมสวย ๆ เช่นทุกครั้ง แต่คำพูดเหล่านั้นยังคงตามหลอกหลอนเธออยู่ดี

คำพูดของแพรว...

คำพูดของฟ้า...

และคำพูดน้ำขิง...

มันยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอราวกับคำสาป

“เธอควรเว้นระยะบ้าง”

“พวกเขาต้องการพื้นที่ส่วนตัว”

“ผู้ชายหล่อ ๆ สี่คนคอยดูแลผู้หญิงคนเดียว...”

เพียงฟ้ากัดริมฝีปากแน่น ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าคำพูดของพวกเธอมันสมเหตุสมผล เธออยู่กับพวกเขามาตั้งแต่มัธยม เคยชินกับการที่มีคนคอยถือกระเป๋า คอยซื้อข้าว คอยรอรับกลับบ้าน คอยพกของจุกจิกที่เธออาจต้องใช้

หรือแม้กระทั่งเวลาเธอเป็นประจำเดือน พวกเขายังพกผ้าอนามัยสำรองไว้ให้โดยไม่เคยทำสีหน้ารังเกียจ ตอนนั้นเธอคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติเพราะพวกเราเป็นเพื่อนกัน

แต่พอมานั่งคิดดี ๆ แล้ว...

เพื่อนที่ไหนเขาทำกันขนาดนั้น?

“นี่ฉัน...พึ่งพาพวกเขามากเกินไปจริง ๆ ”

เพียงฟ้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนพลิกตัวกอดหมอนแน่นราวกับต้องการสิ่งยึดเหนี่ยว ครั้นย้อนนึกถึงสายตาของคนภายนอก บางทีสิ่งที่เธอคิดว่าเป็นเรื่องธรรมดา อาจไม่ได้ธรรมดาสำหรับคนอื่น

เพื่อน

ใช่...พวกเขาเป็นเพื่อน เธอไม่ใช่เจ้าของชีวิตของพวกเขา

และเธอก็ไม่ควรทำเหมือนว่าพวกเขาจะต้องอยู่ข้างเธอตลอดเวลา

“ต่อไปนี้เราต้องดูแลตัวเองบ้างแล้ว” หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ

แม้ว่าเพียงฟ้าจะพูดออกมาอย่างมั่นใจ แต่ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด เพราะเธอไม่รู้เลยว่าถ้าตัดสิ่งเหล่านั้นออกไป เธอยังเหลืออะไรในชีวิตอีกบ้าง

ครืด...

ครืด...

ในเวลาเดียวกันระหว่างที่เพียงฟ้ากำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิด เสียงเรียกเข้าสายหนึ่งก็ดังขึ้นฉุดรั้งสติของเธอให้กลับมายังปัจจุบัน

ลิลลี่

เพียงฟ้าพึมพำเบา ๆ เมื่อเห็นว่าชื่อของเพื่อนสนิทปรากฏอยู่บนหน้าจอ เพียงเท่านั้นหญิงสาวกดรับสายทันทีโดยไม่มีความลังเล

“ฮัลโหล”

“ไงยัยเต้าหู้ขาว ฉันคิดว่าแกโดนพวกบ้านั่นจับขังลืมไปแล้วนะเนี่ย”

“พวกบ้านั่น?” เพียงฟ้าทวนคำพูดของลิลลี่ช้า ๆ ก่อนจะร้องอ๋อเมื่อรู้ว่าเธอหมายถึงใคร “พวกเหนืออะเหรอ...”

“ก็ใช่น่ะสิ จะเป็นใครได้ พวกนั้นเคยปล่อยให้แกอยู่ตามลำพังหรือไง”

“ไม่ขนาดนั้นสักหน่อย...”

“เสียงเป็นอะไรย่ะ งดหวานวันที่หนึ่งเหรอ ทำไมหงอยอย่างนั้น”

“ไม่ได้หงอยสักหน่อย แค่...แค่...” เพียงฟ้าเอ่ยอย่างอึกอัก เม้มริมฝีปากแน่น

“ทำไม ทะเลาะกับพวกนั้นเหรอ”

“ไม่เชิงทะเลาะ แค่มีเรื่องนิดหน่อย”

“เกิดอะไรขึ้น”

เพียงฟ้าชะงักครู่หนึ่งเมื่อได้ยินคำถามง่าย ๆ ของลิลลี่ ทว่าน้ำเสียงของเพื่อนสาวอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด มันทั้งเต็มไปด้วยความห่วงใยและใจร้อน ๆ นิด ๆ ตามประสาตัวแม่อย่างเธอ

“เรื่องมันเป็นแบบนี้...”

เพียงฟ้าถอนหายใจออกมา ก่อนจะตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดให้เพื่อนสนิทฟัง โดยไม่ปิดบังแม้แต่น้อยตั้งแต่เหตุการณ์ในโรงอาหาร คำพูดของเหล่าผู้หญิง ไปจนถึงความคิดที่ว่าเธออาจพึ่งพาพวกเหนือมากเกินไป

หลังจากนั้นลิลลี่ก็กลายเป็นผู้ฟังโดยสมบูรณ์ หญิงสาวไม่ได้เอ่ยแทรกหรือเอ่ยขัดแต่อย่างใด ทำเพียงฟังเรื่องราวทั้งหมดและค่อย ๆ วิเคราะห์ตามเงียบ ๆ จนกระทั่งเพื่อนสาวตัวอวบเล่าจนจบ ลิลลี่ถึงจะถอนหายใจออกมาไม่เบานัก

“เพียงฟ้า”

“หือ”

“แกโง่หรือแกซื่อเนี่ย” ลิลลี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงหมั่นเขี้ยวเธอเต็มทน

“อ้าว...”

“แกจะไปเชื่อทุกคำที่คนอื่นพูดทำไม”

“แต่ลิลลี่ สิ่งที่พวกเธอพูดมาก็มีเหตุผลนะ” เพียงฟ้าตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับกลัวโดนดุ

“แล้วแกเคยถามพวกมันหรือยังว่ารำคาญแกไหม”

“ถามแล้ว พวกเหนือบอกว่าไม่รำคาญ...”

“เอ้อ ในเมื่อพวกมันชัดเจนขนาดนั้น แล้วแกจะเอาคำพูดคนอื่นมาตัดสินความสัมพันธ์ของตัวเองเนี่ยนะ”

“แต่เค้าเป็นผู้หญิง ส่วนพวกเหนือก็เป็นผู้ชาย”

“แล้ว?”

“คนอื่นอาจมองไม่ดีไง...”

“โธ่ยัยฟ้า ฟังฉันนะ การที่พวกนั้นดูแลแกไม่ได้แปลว่าแกไปขอให้พวกเขาดูแล”

“…” คำพูดของลิลลี่ทำเอาเพียงฟ้าชะงักไปชั่วครู่

“พวกเขาเคยพูดว่าแกเป็นภาระไหม”

“ไม่เคย...”

“เคยบอกไหมว่าไม่อยากดูแลแก”

“ไม่เคย...”

“งั้นก็จบ สรุปแล้วแกคิดไปเอง”

“ลิลลี่...” เพียงฟ้าเม้มริมฝีปาก

“ฟังนะยัยฟ้า แกไม่ต้องเปลี่ยนตัวเองเพราะคำพูดของคนอื่น โดยเฉพาะคำพูดของคนนอกที่ไม่ได้หวังดีกับแกจริง ๆ ” ลิลลี่เอ่ยด้วยเสียงจริงจัง “ถ้าพวกนั้นมันไม่โอเคจริง ๆ พวกเขาก็จะบอกแกเอง ไม่ปล่อยให้ได้ยินจากปากคนอื่นหรอกน่า”

“แต่เค้าก็ไม่อยากให้ใครมองไม่ดี”

“งั้นก็หัดสู้คนบ้างสิ”

“หา?”

“สู้คนบ้าง” ลิลลี่เน้นทีละคำ “แกเป็นเด็กเรียนก็จริง บื้อก็จริง ใจอ่อนก็จริง แต่ไม่ได้แปลว่าแกต้องยอมทุกคน”

“เค้าทำไม่ได้หรอก” เพียงฟ้าหัวเราะแห้ง ๆ

“ทำไม่ได้ก็ต้องฝึก สวรรค์ถึงส่งให้เต้าหู้ขาวอย่างแก มาเป็นเพื่อนกับตัวแม่อย่างฉันไงย่ะ”

เพียงฟ้าหลุดหัวเราะออกมากับคำพูดติดตลกของลิลลี่ นอกจากกลุ่มของเหนือฟ้าแล้วก็ยังมีเพื่อนสาวคนนี้นี่แหละที่คอยปกป้องเธอ แม้ว่าคำพูดบางคำจะดูแรงไปบ้าง แต่เธอก็ไม่เคยถือสาแม้แต่น้อย เพราะรู้ดีว่าลิลลี่ทั้งรักและเป็นห่วงเธอมากขนาดไหน

ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะแอบบ่นที่ครอบครัวของเธอ เลี้ยงดูเธอเหมือนไข่ในหินจนสู้คนไม่เป็น ทว่าพอรู้สาเหตุว่าเธอเป็นลูกสาวคนเล็กของบ้าน ทั้งยังเป็นลูกสาวคนเดียวท่ามกลางเหล่าพี่ชาย ลิลลี่ก็เลิกแปลกใจทันที

“คืนนี้ออกไปกับฉัน”

“ไปไหนเหรอ?”

“ร้านเหล้า”

“หา!” เพียงฟ้าลุกพรวดจากเตียงอย่างตกใจ “เค้าไม่เคยไป”

“นั่นแหละถึงต้องไป เปิดหูเปิดตาบ้าง ไม่ใช่จมปลักกับกองหนังสือ”

“เค้าไม่--”

“เดี๋ยวฉันไปหาตอนสามทุ่ม”

“ลิลลี่!”

เพียงฟ้าตะโกนลั่นหลังโดนเพื่อนสาวตัวแสบมัดมือชก อีกฝ่ายไม่ปล่อยให้เธอได้เอ่ยปฏิเสธก็ชิงวางสายไป ปล่อยให้เธอนั่งเหม่ออยู่ลำพังกับหัวใจที่เต้นระรัว ทั้งตื่นเต้นและแอบกลัวเล็กน้อย เพราะเหล่าพี่ชายของเธอสั่งห้ามไม่ให้เข้าไปในสถานที่อโคจรเช่นนั้นเด็ดขาด

เพียงฟ้าไม่เคยรู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็วจนกระทั่งวันนี้ หญิงสาวยืนมองลิลลี่ที่เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ชวนขนลุก แถมยังถือถุงแบรนด์เนมมากมายในมือ

“ลิลลี่...หอบอะไรมาเยอะแยะ”

“คืนนี้ฉันจะเปลี่ยนลุคแกเอง”

“หา! เปลี่ยนลุคอะไร ไม่เอาเด็ดขาด!” เพียงฟ้าส่ายหน้ารัว ๆ

“ฉันไม่ยอมให้แกไปด้วยชุดป้า ๆ แบบนั้นหรอกย่ะ!”

“ตอนแรกไม่ได้พูดแบบนี้นี่!”

“คืนนี้แหละ ฉันจะเปลี่ยนจากยัยคุณหนูนุ่มนิ่ม กลายเป็นสาวแซ่บจนทุกคนต้องตะลึงไปเลย!”

“ไม่เอา!”

“สายไปแล้ว!”

เพียงฟ้าถอยหลังทันที เมื่อมองเห็นรอยยิ้มแสนเจ้าเล่ห์ของลิลลี่ เธอพยายามวิ่งหนีแต่กลับโดนอีกฝ่ายรู้ทันเสียก่อน สุดท้ายก็โดนลิลลี่ออกแรงลากเข้าไปในห้องนอนทันที

หลังจากที่เพียงฟ้าถูกลิลลี่จับแต่งตัวราวกับตุ๊กตากระดาษ ไม่นานเธอก็มาหยุดอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ด้วยใบหน้าแดงก่ำ เมื่อเห็นเงาที่สะท้อนในดวงตาคู่สวย

เธอแทบจำตัวเองไม่ได้...

ร่างอวบอัดในเดรสสีดำเรียบหรูแนบไปตามสัดส่วนที่เกินพอดีเล็กน้อย ทว่ากลับไม่ได้ดูน่าเกลียด มันยิ่งเสริมให้เธอดูมีน้ำมีนวลน่าฟัดแทน โดยเฉพาะหน้าอกอวบอิ่มที่ถูกบราปีกนกดันจนชิดกันเป็นร่องลึก และพุงกะทินุ่มนิ่มที่นูนออกมาชวนสัมผัส

เส้นผมที่เคยปล่อยไว้ยาวสลวย ยามนี้ถูกลิลลี่รวบขึ้นเผยให้เห็นลำคอและไหปลาร้าขาวเนียน ใบหน้าที่แทบไม่แต่งอะไรตอนนี้ถูกเติมสีสันของเครื่องสำอางอย่างพอดี ไม่ว่าจะแก้มชมพูระเรื่อ หรือริมฝีปากอวบอิ่มสีเชอร์รี่

หากพ่อหรือเหล่าพี่ชายของเธอมาเห็นเข้า มีหวังได้หัวใจวายตายแน่ ๆ ...

“ลิลลี่ เค้าว่ามันโป๊ไปหรือเปล่า...” เพียงฟ้ายืนจับชายกระโปรงที่เหนือเข่าอย่างประหม่า

“ไม่ แบบนี้แหละดีแล้ว สวยจะตาย” ลิลลี่สวนทันที

“จริงเหรอ…”

“จริงสิย่ะ ฉันดับเลยเนี่ย” ลิลลี่พูดติดตลก “ห้ามพูดว่าไม่สวยนะ”

“แต่เค้าไม่เคยแต่งแบบนี้”

“นั่นแหละที่ฉันอยากให้แกลอง”

“เค้าไม่มั่นใจเลย”

“เพียงฟ้า แกไม่จำเป็นต้องผอมถึงจะสวย และที่สำคัญแกไม่จำเป็นต้องเหมือนใคร แค่เป็นตัวเองก็พอแล้ว”

ลิลลี่เดินมาหยุดด้านหลัง แล้วมองเพื่อนสาวผ่านกระจกอย่างภูมิใจ

“อือ ขอบคุณนะ”

เมื่อนัยน์ตาคู่สวยมองเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจของลิลลี่ เพียงฟ้าที่เผยยิ้มออกมาบนใบหน้า ความกังวลภายในใจจางหายไป ครั้นได้รับการเชียร์อัพจากเพื่อนคนสำคัญ