บทที่ 6

บรรยากาศภายในโรงอาหารที่เคยเต็มไปด้วยเสียงพูดคุย ครานี้กลับเงียบงันลงภายในชั่วพริบตา ในสายตาของชายหนุ่มทั้งสี่จับจ้องไปยังหน้าจอโทรศัพท์ของวายุ เฟยใช้นิ้วแตะย้อนกลับไปช่วงต้นคลิป ก่อนเงยหน้ามองเพียงฟ้า

เขามองดวงตากลมคู่สวยของหญิงสาวที่ยังคงแดงระเรื่อ แม้ว่าเจ้าตัวจะพยายามฝืนยิ้ม แต่ทว่าในสายตาของคนที่รู้จักเธอมานาน ย่อมมองออกทันทีว่าเพียงฟ้ากำลังกลั้นน้ำตาเอาไว้อยู่

ชายหนุ่มกดเล่นวิดีโอ แล้วค่อยลดระดับเสียงลงให้ได้ยินเฉพาะกลุ่มของพวกเขาเท่านั้น เพราะยังไม่อยากกลายเป็นจุดสนใจในตอนนี้

“น่าอิจฉานะ มีผู้ชายหล่อ ๆ ดูแลถึงสี่คน”

“มีหลายคนเขาพูดกันว่า เธอชอบเรียกร้องความสนใจจากพวกวายุ”

“ภาพที่ออกมาคือเธอให้พวกเขาดูแลทุกอย่าง บางที...เธอลองถอยออกมาก้าวหนึ่งก็ดีนะ ให้พวกเขาเองมีพื้นที่ส่วนตัว แล้วพวกเราก็อยากใช้เวลากับคนที่คุยด้วยบ้าง”

“ไม่มีใครว่าเธอหรอก แต่โตแล้วบางเรื่องก็ควรเว้นระยะ”

“เธอเคยส่องกระจกไหม”

“ว่าเวลาเดินกับพวกเขามันดูไม่ค่อยเหมาะสมกันเท่าไหร่”

“เธอเป็นคนน่ารักนะ แต่ผู้หญิงก็ต้องดูแลตัวเอง ผู้ชายระดับพวกวายุ ไม่ช้าก็เร็วเขาคงคบกับคนที่เดินข้างกันแล้วดูเหมาะสม”

ทุกประโยคเสียดสีนั้นดังก้องภายในหู แม้ว่าจะไม่มีภาพของผู้พูด ทว่าเพียงเท่านั้นก็ทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะเย็นเยียบขึ้นทันที ฟงที่เมื่อครู่ยังมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า ยามกลับนี้ค่อย ๆ ลดรอยยิ้มกวน ๆ บนมุมปากลง เช่นเดียวกับเหนือฟ้าที่กำลังกำมือแน่นจนข้อนิ้วขึ้นขาวซีด

ส่วนวายุทำเพียงหลุบตาลงมองพื้น ทว่าแววตาที่เคยสงบนิ่ง ตอนนี้กลับเย็นเยียบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน จนกระทั่งน้ำเสียงอันแสนสั่นเครือของเพียงฟ้า ถูกถ่ายถอดออกมาจากวิดีโอบ้า ๆ นั่น

“ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ…”

เพียงเท่านั้นหัวใจของเหนือฟ้าพลันกระตุกวูบไปชั่วขณะ ผู้หญิงที่ไม่เคยคิดร้ายกับใคร กลับเป็นฝ่ายเอ่ยคำว่าขอโทษทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิดเลย เฟยกดหยุดวิดีโอทันทีเพราะไม่อาจทนดูได้อีกต่อไป ก่อนที่ความเงียบจะเข้าปกคลุมท่ามกลางสีหน้าซีดเผือดของแพรว และน้ำขิงกับฟ้าที่รีบหลบตาอย่างวิตกกังวล

“เมื่อกี้ใครเป็นคนพูด”

เหนือฟ้าเงยหน้าขึ้น พลางเอ่ยถามช้า ๆ ไม่ได้ตะโกน หรือไม่ได้แสดงอารมณ์รุนแรงเหมือนทุกครั้ง มีเพียงสีหน้าเรียบนิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม

“เหนือคะ แพรวไม่ได้...”

“กูถามว่าใครเป็นคนพูด!”

น้ำเสียงทุ้มต่ำตวาดลั่นอย่างหมดความอดทน จนบรรยากาศรอบกายเงียบลงโดยพลัน ทำเอาแพรวหน้าซีดเผือดยิ่งกว่าเดิม ก่อนที่วายุจะเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบชวนขนลุกซู่

“ถ้ามีเรื่องไม่พอใจควรมาคุยกับพวกฉัน ไม่ใช่ทำให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องต้องรู้สึกผิด”

ประโยคนั้นไม่ได้ดังเทียบเท่าเหนือฟ้า หากแต่หนักแน่นเสียจนไม่มีใครกล้าสบตา ฟงถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยใจ เขาหันไปมองน้ำขิงด้วยสายตาที่เคยเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แต่ทว่าดวงตากลับไม่ได้ยิ้มด้วยเลยแม้แต่น้อย

“น้ำขิง”

“พี่ฟง มันไม่ใช่...” หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น

“ดูเหมือนว่าวันนี้เด็กดีของพี่จะล้ำเส้นไม่เข้าเรื่องไปหน่อยนะคะ”

คำพูดสั้น ๆ นั้นทำให้น้ำขิงหน้าซีดลงทันที เพราะรู้ดีว่าตอนนี้ชายหนุ่มเจ้าของผมสีขาวกำลังอารมณ์ไม่ดีสุด ๆ และสาเหตุนั้นก็มาจากตัวเธอเอง ที่เผลอไปแตะต้องในสิ่งที่ไม่ควรเสียแล้ว

“ฉันไม่สนใจว่าพวกเธอจะรู้สึกยังไง แต่เพียงฟ้าไม่ใช่ที่ระบายอารมณ์ เธอเป็นเพื่อนคนสำคัญของพวกฉัน และฉันจะไม่ปล่อยให้เธอต้องนั่งรับฟังคำพูดแย่ ๆ แบบนี้อีก”

น้ำเสียงของเฟยยังคงสุภาพ ไม่มีคำหยาบ ไม่มีการประชดประชัน แต่กลับทำให้หญิงสาวทั้งสามคนรู้สึกละอายใจเสียยิ่งกว่าการถูกด่าทอ

“เฟยพอเถอะ ทุกคนไม่ได้ตั้งใจหรอก”

เพียงฟ้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ เธอไม่อยากให้พวกเขาต้องทะเลาะกับหญิงสาวทั้งสามเพราะเธออีกแล้ว เรื่องทั้งหมดมันเป็นเพราะเธอที่ไม่ยอมโต และเคยชินกับการที่พวกดูแล ทั้งที่จริง ๆ แล้วสิ่งที่แพรวพูดมานั้นไม่ผิดเลย

วันหนึ่งเหนือฟ้า วายุ ฟง และเฟยก็ต้องมีคนข้างกาย ที่ไม่ใช่เพื่อนสนิทจอมขี้แยอย่างเธอ...

“ฟ้า” เหนือฟ้าหันมองเธอทันที ราวกับรู้ว่าเพียงฟ้ากำลังคิดอะไรอยู่

“หือ...” หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย

“เลิกขอโทษแทนคนอื่น”

“...”

“คนที่ต้องพูดคำนั้นไม่ใช่เธอ”

เพียงฟ้าก้มหน้าลงอีกครั้ง ขอบตาทั้งร้อนผ่าวเมื่อได้ยินน้ำเสียงติดดุของเหนือฟ้า เธอไม่ได้เสียใจเพราะโดนเขาดุ แต่เสียใจที่ตัวเองกลายเป็นตัวปัญหาอย่างสมบูรณ์ และเกลียดในความอ่อนแอของเธอที่ไม่ยอมเข้มแข็งขึ้นเสียที

“เดี๋ยวตาบวมหรอก” วายุเดินเข้ามาหยุดข้างเธอ ก่อนหยิบทิชชูแผ่นใหม่ส่งให้

“...” เพียงฟ้ารับมาเงียบ ๆ พร้อมความรู้สึกที่หนักอึ้ง

“นี่ยัยลูกหมู ดูสิกว่าจะต่อคิวซื้อได้ ถ้าร้องไห้จนไม่กิน ฉันจะเสียใจนะ”

ฟงยกเครปไส้ทะลัก ที่เขาอุตส่าห์ต่อคิวจนขาชาขึ้นมาแกว่งเบา ๆ พร้อมคำพูดติดตลกที่ทำให้เพียงฟ้าหลุดหัวเราะออกมา พลันทำเอาชายหนุ่มทั้งสามลอบถอนหายใจพร้อมกันอย่างโล่งอก เมื่อเห็นเธอยิ้มได้อีกครั้ง

ในเวลาเดียวกันนั้น เฟยก้มลงหยิบกระเป๋าของเพียงฟ้า ขึ้นสะพายเหมือนที่ทำเป็นประจำทุกครั้ง พลางยื่นมือไปตรงหน้าเธอ

“เดี๋ยวเฟยไปส่งเธอที่ห้อง”

นัยน์ตาคู่สวยเงยหน้ามองเขา พลางก้มมองมือหนาอย่างลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะยื่นมือเล็ก ๆ ไปจับ เฟยไม่ได้ออกแรงดึงมากนัก เพียงเดินนำช้า ๆ ให้หญิงสาวก้าวตามมาโดยไม่หกล้ม

“ส่วนพวกมึงไอ้พวกมีพันธะ กลับไปเคลียร์กับคนของมึงให้ดี อย่ามายุ่งกับฟ้าอีกเด็ดขาด”

น้ำเสียงทุ้มของเฟยเต็มไปด้วยการตักเตือน แน่นอนว่าไม่ใช่แค่กลุ่มเพื่อนสนิทของตน แต่เป็นหญิงสาวทั้งสามที่ยังคงยืนหน้าซีดเผือด

“เฟย”

“มีอะไรเหรอฟ้า หรือว่าเจ็บตรงไหน” ชายหนุ่มรีบหันกลับมาทันที

“เค้า...” เธอก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเอง “เค้าสร้างปัญหาให้พวกนายอีกแล้วใช่ไหม”

เฟยถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นบีบแก้มเนียนนุ่มจนยืดเหมือนก้อนโมจิ จนหญิงสาวร้องโอดโอย

“โอ๊ย เค้าเจ็บนะ” หญิงสาวยกมือกุมแก้มทันที

“จำไว้ สำหรับฟ้าไม่มีคำว่าตัวปัญหา ถ้าใครทำให้เธอเสียใจ นั่นไม่ใช่ความผิดของเธอ”

“อย่าสปอยเค้าเยอะได้ไหม มันทำให้เค้ารู้สึกไม่โตสักที”

“สปอยตรงไหน ไม่โตก็ไม่โตสิ เฟยเลี้ยงเธอได้อยู่แล้ว เพื่อนคนเดียวทำไมจะเลี้ยงไม่ได้ล่ะ”

“เนี่ยแหละเขาเรียกว่าสปอย!” ใบหน้าสวยแหวใส่เขาทันที

“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า เฟยไม่มียัยผู้หญิงน่ารำคาญเหมือนไอ้พวกนั้นหรอก เฟยมีแต่ยัยลูกแกะตัวอ้วนอย่างฟ้าเนี่ย” ใบหน้าหล่อเหลาบีบจมูกรั้นอย่างหมั่นเขี้ยว

“ไม่ได้อ้วนขนาดนั้นสักหน่อย...”

เพียงฟ้าบ่นอุบอิบเพียงลำพัง ทว่าทุกการกระทำย่อมอยู่ในตายสาของหนุ่มลูกครึ่งอย่างเฟย เขาหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดูเพื่อนตัวเล็กของตน

“เดี๋ยวพาฟ้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เฟยจะพาเธอไปคาเฟ่เปิดใหม่ จะถ่ายรูปที่รูปหรือจะกินเค้กกี่ชิ้นก็ตามใจ ถือว่าช่วยให้ฟ้ากลับมาอารมณ์ดีไง”

“มันต้องขนาดนั้นเลยเหรอ” เพียงฟ้ากะพริบตาปริบ ๆ

“ทำไม จะไม่ไปเหรอ”

“ไปสิ!”

หญิงสาวหัวเราะออกมาอีกครั้ง เสียงหัวเราะสดใสค่อย ๆ แทนที่ความหม่นหมองเมื่อครู่ เฟยมองภาพนั้นเงียบ ๆ ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเพียงเล็กน้อย

บางที...

ตราบใดที่รอยยิ้มของเพียงฟ้ายังคงอยู่

ต่อให้ต้องคอยปกป้องเธอไปตลอด

ก็ไม่ได้เป็นเรื่องลำบากสำหรับเขาเลย