บทที่1

บทที่ 1

แม่นมจางผู้เคร่งครัดและดุดันที่หลายวันมานี้ถิงเฟยหวาดกลัวยิ่งนัก พลันกลับต้องพ่ายแพ้ถอยทัพกลับไปหาเฝิงกุ้ยเฟยผู้เป็นนายเพียงถูกซู่จิ้งอ๋องกล่าวเพียงสี่คำเพียงเท่านั้น บุรุษนามจ้าวเหลียงอี้ช่างน่ากลัวจริงๆ แต่ถึงจะหวาดกลัวเพียงใด เด็กสาวกลับยังยืนหยัดไม่ทิ้งผู้เป็นนายหญิงของนางไปที่ใด

“เจ้าเองก็ออกไปด้านนอกก่อนสักครู่ เปิ่นหวางมี ‘ธุระ’ จะคุยกับพระชายาของเปิ่นหวางสักครู่เท่านั้น”

แน่นอนว่าคราวนี้ถิงเฟยไม่รอให้จ้าวเหลียงอี้พูดซ้ำ นางเร่งออกไปทันทีเมื่อเขาจบประโยคเหล่านั้น เนื่องจากนางคิดว่าการออกไปจะเป็นผลดีกับผู้เป็นนายของตนเองมากกว่าที่นางจะดื้อดึงอยู่ต่อไปนั่นเอง ฝ่ายของหานซางจื่อนั้นทำเพียงนั่งเก็บมือและเท้าอย่างสงบ มิได้หวั่นไหวอันใดกับทุกฝีเท้าที่จ้าวเหลียงอี้สืบเข้ามาใกล้ตนเองเลยแม้แต่น้อย

“พอดีว่าเมื่อครู่มู่สือเพิ่งมาแจ้งกับเปิ่นหวางว่า ม้าพันธุ์เหงื่อโลหิตของเปิ่นหวางมันเจ็บท้อง คาดว่าคงใกล้จะคลอดเต็มทน ดังนั้นราตรีนี้ห้องหอเจ้าก็ครอบครองไปแต่เพียงผู้เดียวเถิด เปิ่นหวางไม่สะดวกจะนอนเป็นเพื่อนเจ้าหรอกพระชายาหาน”

ถึงจะเตรียมใจมาแล้วเป็นอย่างดี แต่หานซางจื่อก็มิคาดว่า ‘ข้ออ้าง’ ที่จ้าวเหลียงอี้ใช้เพื่อจะไม่ร่วมหอกับตนเองจะเป็น ‘ม้ากำลังจะตกลูก’ เช่นนี้ สาวน้อยเผลอตัวยกมือขึ้นจับผ้าคลุมหน้าเปิดออกแล้วมองจ้องอีกฝ่ายด้วยสายตาเหลือเชื่อ แต่เพราะเช่นนั้นหานซางจื่อจึงทันจะได้เห็นว่า ประตูห้องหอปิดไม่สนิท และหน้าห้องนั้นมีเท้าอยู่หลายคู่นอกจากถิงเฟยคนสนิทซึ่งติดตามมาจากสกุลหานของตน ก็คาดว่าคงมีคนของซู่จิ้งอ๋องอยู่ด้วยหลายชีวิตเป็นแน่

…บัดซบ!…

‘บุรุษผู้นี้ช่างอำมหิตเกินไปแล้ว ไม่ไหว้หน้าสกุลหานของข้าเลย’ หานซางจื่อพึมพำอยู่เพียงในใจแล้วพยายามควบคุมอารมณ์ไม่พึงใจลงไปโดยเร็ว เพราะถูกฝึกมาทั้งชีวิตจนสำเร็จแล้วเตรียมขยับเรียวปากบอกให้จ้าวเหลียงอี้ช่วยทำพิธีต่างๆ ให้ครบเสียแล้ว เขาจะไปที่ใดก็ไปเถิด นางย่อมไม่คิดจะรั้งเขาเอาไว้แน่นอนอยู่แล้ว เพราะในใจเสมอมาก็หาได้รู้สึกอันใดกับเขาผู้นี้อยู่แล้วเป็นทุนเดิม

“เร่งร้อนเช่นไรซู่จิ้งอ๋องก็ช่วยรักษาธรรมเนียม รอให้เลยฤกษ์เข้าหอผ่านไปก่อนจะได้หรือไม่เพคะ”

ขอเพียงเขารั้งอยู่จนเลยฤกษ์เข้าหอไปแล้ว พรุ่งนี้ถึงพิธียกน้ำชาให้กับเฝิงกุ้ยเฟยผู้เป็นมารดาสวามีของนางก็ไม่ถึงกับนับว่ายุ่งยาก และยังจะนับได้ว่ารักษาหน้าตาของคนสกุลหานของนางได้อีกด้วย

“เอาละ เปิ่นหวางกำลังรีบ เช่นนั้นที่เหลือเจ้าจัดการเองไปก็แล้วกัน ฝนใกล้จะตกเต็มทนแล้ว หากช้าไปจะไม่ทันเปิ่นหวางไม่อยากพลาดโอกาสได้เห็นม้าคลอดอย่างปลอดภัย

“……”

กล่าวจบแล้วจ้าวเหลียงอี้ก็เดินจากไปโดยปล่อยให้ ‘เจ้าสาว’ เช่นหานซางจื่อได้แต่นั่งเป็นบื้อเป็นใบ้อยู่บนเตียงแม้นแต่ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว ‘เขา’ ผู้นั้นก็ไม่คิดจะมีน้ำใจมา ‘ปลด’ มันให้นางสักนิด ช่างใจดำอำมหิตเกินไปจริงๆจ้าวเหลียงอี้นะจ้าวเหลียงอี้

“คุณหนู! เกิดอันใดขึ้นเจ้าคะ?!”

ถิงเฟยวิ่งเข้ามาอย่างลืมรักษากิริยาที่ถูกฝึกอบรมสั่งสอนจากฮูหยินรองมาทั้งชีวิตสิบหกหนาวของนางในจวนสกุลหานไปจนสิ้น เมื่อจ้าวเหลียงอี้ไม่ถึงครึ่งเค่อกลับทิ้งเจ้าสาวผู้เป็นนายของตนเองไว้ลำพังในห้องหอเช่นนี้ มันเป็นเรื่องไม่ดีเลยไม่ใช่หรือไร?!

“เอะอะโวยวายไปไย สงบกิริยามารยาทเอาไว้ ที่แห่งนี้คือตำหนักซู่จิ้งอ๋องหาใช่สกุลหาน ท่านแม่ของข้ากำชับเจ้ามาแล้วกำชับเจ้ามาอีก เจ้าลืมสิ้นแล้วหรือถิงเฟย”

ขณะเอ่ยเตือนสติสาวใช้ใกล้ชิด มือเรียวเล็กของหานซางจื่อก็ปลดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออกจากศีรษะช้าๆ ไปพลาง นางแกะผ้าที่มารดานั้นตั้งใจปักให้ด้วยกิริยาทะนุถนอมอย่างสุดจิตสุดใจ ไม่สนใจว่าบุรุษผู้ได้ชื่อว่าเป็นพระสวามีนั้นจะสนใจหรือไม่

“ไปสั่งคนเตรียมน้ำให้ข้าอาบเถิด และก็เลิกแตกตื่นได้แล้ว จะเกิดสิ่งใดขึ้นก็จงรับมือด้วยสติจึงนับว่าพอจะต้านและผ่านทุกสิ่งไปได้ จงจำไว้นะถิงเฟย”

ถิงเฟยมีเป็นหมื่นเป็นล้านคำที่นางอยากจะพูดอยากจะเอ่ย แต่คงเป็นเพราะ ‘คุณหนูสาม’ ของตนกลับมีแต่สีหน้าสงบเยือกเย็น กิริยาก็ยังสง่างามสมฐานะพระชายาของซู่จิ้งอ๋อง จนเด็กสาวไม่กล้าแตกตื่นอีกเลย ในอดีตเด็กสาวก็นับถือคุณหนูสามของตนเองมาโดยตลอด มิคาดพออีกฝ่ายได้รับแต่งตั้งเป็นพระชายาของซู่จิ้งอ๋องแล้วจะยิ่งสุขุมเยือกเย็นเพิ่มขึ้นไปอีกหลายส่วน

“เจ้าค่ะ”

หานซางจื่อทอดสายตามองตามแผ่นหลังบอบบางของสาวใช้รุ่นน้องที่อายุอ่อนกว่านางเพียงแค่หนึ่งหนาวด้วยแววตายากจะหยั่งถึงความรู้สึกให้ผู้อื่นจับผิดได้  นับจากจำความได้นางก็ได้รับการสั่งสอนมาเช่นนี้ จึงไม่แปลกที่อายุของนางกับถิงเฟยแม้วัยต่างกันเพียงหนึ่งหนาว แต่นางกลับเติบโตกว่าสาวใช้ข้างกายอยู่หลายหนาว ดังนั้นทุกวันนี้นางมีแค่เพียงเก็บซ่อนทุกอารมณ์เอาไว้ภายในอกคนเดียวเท่านั้น จะเจ็บ จะปวด จะทุกข์ หรือสุข นางมีเพียงรู้แจ้งด้วยตนเอง

“พระชายาซู่จิ้งอ๋องเพคะ น้ำเตรียมเสร็จแล้วเพคะ”

นางกำนัลวัยเดียวกับถิงเฟยนามว่า ‘หงเจี๋ย’ เข้ามารายงานหลังจากที่หานซางจื่อให้ถิงเฟยออกไปแจ้งกับคนของตำหนักซู่จิ้งอ๋องว่า ตนเองต้องการจะอาบน้ำ จากนั้นถิงเฟยกับนางกำนัลนาม ‘ซูผิง’ จึงย้อนกลับมาช่วยผู้เป็นนายหญิงของตนเองปลดเครื่องหัวและเครื่องประดับกับอาภรณ์ชั้นนอกเสร็จสิ้นพอดี

“อาหารเหล่านี้เย็นหมดแล้ว ให้คนยกไปอุ่นให้เปิ่นหวางเฟยด้วยนะ พออาบน้ำเสร็จจึงค่อยยกมาอีกครั้งก็แล้วกัน”

หานซางจื่อสั่งการหงเจี๋ยแล้วจึงเดินตามซูผิงไปยังห้องอาบน้ำโดยมีถิงเฟยเดินตามรั้งท้าย หญิงสาวหยุดชะงักไปเล็กน้อยกับห้องอาบน้ำอันหรูหรา แต่ก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ปลายเท้าเรียวเล็กก้าวลงไปสัมผัสน้ำอุ่นกำลังดีในถังไม้ใหญ่ขนาดยักษ์แล้วพึงใจไม่น้อย

เนื่องจากความอุ่นของน้ำอยู่ในระดับกำลังดี แถมยังมีกลิ่นหอมของดอกหลันฮวาสีขาวพิสุทธิ์กับดอกกุ้ยฮวานั้นยิ่งทำให้สาวน้อยที่ไม่อาจเฉลิมฉลองครบรอบวันคล้ายวันเกิดวัยสิบเจ็ดหนาวบริบูรณ์ แต่กลับต้องมาแต่งงานกับบุรุษที่เขาไม่รักไม่ต้องการวุ่นวายอยู่ตั้งเช้าจรดค่ำ จวบจนจากค่ำจะถึงยามวันใหม่อีกแล้ว นางจึงปวดเมื่อยไปหมด เมื่อได้แช่น้ำอุ่นเช่นนี้ย่อมผ่อนคลายไม่น้อย หานซางจื่อปล่อยให้ซูผิงกับถิงเฟยช่วยปลดเสื้อคลุมแล้วจึงก้าวลงทรุดกายลงนั่งแช่น้ำในถังไม้ขนาดยักษ์อย่างสบายใจ

“พระชายาหานต้องการสระผมหรือไม่เพคะ”

ซูผิงถามด้วยกิริยาระมัดระวังอย่างยิ่ง  เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่นางนั้นต้องรับใช้สตรีสูงศักดิ์ ปกติแล้วนางรับใช้อยู่ในตำหนักของเฝิงกุ้ยเฟยมาโดยตลอดนับจากเข้าวัง วันนี้จึงนับว่าซูผิงได้เริ่มต้นรับใช้ ‘นายหญิง’ คนใหม่แล้วไม่อาจทราบได้ว่า นิสัยใจคอของอีกฝ่ายเป็นอย่างไร จะดีหรือร้ายนางล้วนไม่กระจ่างทั้งสิ้น

“ก็ดี”

กล่าวแล้วหานซางจื่อจึงพิงแผ่นหลังบอบบางของตนเองกับขอบถังอาบน้ำ ปล่อยศีรษะให้ซูผิงได้จัดการสระผมให้ส่วนถิงเฟยนั้นช่วยขัดถูผิวขาวสะอาดราวกับหยกมันแพะไป นางหลับตานึกไปถึงเมื่อสามเดือนก่อนที่ตนเองยังเป็นคุณหนูสาม แต่เป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของหนานไค่กั๋วกง ญาติฝ่ายมารดาของซ่งฮองเฮาเช่น ‘หานซางเจี้ยน’ ขุนนางคนสำคัญของราชสำนักเทียนสุ่ย

ดังนั้นต่อให้นางเกิดจากฮูหยินรอง แต่ก็ยังสามารถแต่งงานเป็นพระชายาเอกของซู่จิ้งอ๋องได้โดยไร้ข้อโต้แย้ง ต่อให้เฝิงกุ้ยเฟยและตัวของซู่จิ้งอ๋องนั้นจะไม่พึงใจเพียงใดก็ตาม…