ตอนที่ 16: แผนร้ายของมือที่สาม

 

บรรยากาศปลายภาคเรียนที่สาม ณ มหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยความตึงเครียดและการโหมอ่านหนังสืออย่างหนักหน่วงของเหล่านักศึกษา เสียงพลิกหน้ากระดาษและเสียงกดแป้นพิมพ์ดังก้องไปทั่วทุกอาคารเรียน เช่นเดียวกับคณะบริหารธุรกิจที่นักศึกษาต่างเร่งรีบเก็บคะแนนและจัดทำรายงานชิ้นสุดท้ายก่อนเข้าสู่สอบปลายภาค

‘เมล’ เดินอยู่บนทางเดินเชื่อมอาคารด้วยท่วงท่าสง่างามตามแบบฉบับดาวคณะ วันนี้เธออยู่ในชุดนักศึกษาถูกระเบียบ เสื้อเชิ้ตสีขาวสว่างพอดีตัวและกระโปรงพลีทความยาวพอเหมาะ ที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอสวม ‘แหวนทองคำขาวสลักโค้ดไบนารี’ วงเล็กเรียบหรูไว้อย่างโดดเด่น แม้ภายนอกเธอจะดูเหมือนดาวคณะสุดมั่นคนเดิม แต่แววตาและรอยยิ้มเบาบางที่ปรากฏบนใบหน้าหวานเฉี่ยวกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความมั่นใจในความรักที่เกิดขึ้นนี้ได้มากกว่าช่วงเวลาที่ผ่านมา

นับตั้งแต่วันที่ ภาม สวมแหวนวงนี้ให้เธอพร้อมคำสารภาพรักอันแสนนุ่มนวล ความสัมพันธ์ลับๆ ของทั้งคู่ก็ยิ่งผูกพันแน่นแฟ้นยิ่งขึ้น แม้ต่อหน้าสาธารณชนภามจะยังคงสวมคราบ ‘เด็กเนิร์ดสวมแว่นหน้าม้ากะโปโล’ ที่นั่งเงียบๆ ในมุมห้องสมุด แต่ทุกสัมผัสผ่านสายตาและข้อความลับที่ส่งหากันตลอดวันก็หวานฉ่ำจนทำให้หัวใจของเมลพองโตเสมอ

ทว่า... คลื่นลมสงบมักเกิดขึ้นก่อนพายุใหญ่

ณ คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง ห่างออกไปไม่กี่กิโลเมตร

ภายในห้องทำงานที่มืดสลัวของ ‘พีท’ แฟนเก่าผู้แค้นเคืองและถือดี เสียงแก้วเหล้ากระทบโต๊ะดัง แกร็ก! หนักแน่น พีทนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและอับอายที่สะสมมานานนับเดือน

เขามองดูหน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาตรงหน้า ซึ่งกำลังเปิดไฟล์ภาพถ่ายที่แอบถ่ายไว้นับสิบรูป

ภาพถ่ายเหล่านั้นคือภาพของเมลและภามในสถานที่ต่างๆ ทั้งภาพที่เมลเดินเข้าไปในอพาร์ตเมนต์ของภามยามค่ำคืน ภาพที่ภามอุ้มเมลขึ้นรถสปอร์ตสีดำหรูในลานจอดรถ VIP และที่เด็ดที่สุด... คือภาพแอบถ่ายจากมุมสูงผ่านกระจกห้องพัก ที่เห็นภาพภามในสภาพ ไร้เลนส์แว่นสายตา เปลือยท่อนบนเผยซิกแพ็กแน่น และกำลังกอดจูบเมลอย่างเร่าร้อนบนเตียง

ข้างๆ พีท มีชายหนุ่มสวมหมวกแค็ปสีดำ นั่งอยู่บนโซฟา เขาคือ ‘ก้อง’ แฮกเกอร์หมวกดำรับจ้างและอดีตนักศึกษาไอทีที่ถูกไล่ออกเพราะคดีโกงสอบ

“มึงแน่ใจนะว่าภาพพวกนี้ของจริง” พีทเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเข่นเคี้ยว นัยน์ตาจ้องมองรูปภามในสภาพฮอตเนิร์ดด้วยความอิจฉาริษยาและตกตะลึง

“ของจริงร้อยเปอร์เซ็นต์ครับพี่พีท” ก้องยิ้มเจ้าเล่ห์ “ผมซุ่มดักซูมกล้องจากตึกตรงข้ามอยู่เป็นอาทิตย์ ไอ้แว่นหน้าม้ากะโปโลที่ทุกคนคิดว่าเป็นเด็กเนิร์ดจนๆ... แท้จริงแล้วมันคือหนุ่มหล่อหุ่นนายแบบ แถมยังขับรถสปอร์ตคันละสิบกว่าล้าน มันใช้คราบเด็กเนิร์ดต้มตุ๋นคนทั้งมหาลัย”

พีทแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียง หึ ที่เต็มไปด้วยความสะใจและความเหี้ยมโหด

“ดี... ดีมาก” พีทกำหมัดแน่น “กูนึกว่าไอ้แว่นนี่เป็นแค่คนกระจอกที่เมลหลงผิดไปจ้างมาติว ที่ไหนได้... มันคือนักต้มตุ๋นสร้างภาพ แล้วยัยเมล... ดาวคณะบริหารผู้สูงส่ง ที่แท้ก็ใจง่าย ยอมนอนกับผู้ชายเพื่อแลกกับคะแนนสอบสถิติ”

พีทมองว่านี่คือโอกาสทองที่จะทำลายทั้งเมลและภามให้จมดิน เขาเสียหน้ามามากพอแล้วจากการถูกเมลปฏิเสธและโดนภามข่มขู่ ครั้งนี้เขาจะใช้ ‘วิชาด้านมืด’ และพลังโซเชียลมีเดีย ลากตัวตนของทั้งสองคนออกมาประจานให้ไร้ที่ยืนในสังคม

“แล้วแผนลบไฟล์บัญชีบริษัทพ่อกูล่ะ” พีทเอ่ยถามก้องด้วยความหวาดระแวง

“พี่ไม่ต้องห่วงครับ” ก้องตอบอย่างมั่นใจ “ผมติดตั้งซอฟต์แวร์ป้องกัน และเตรียมดิสรัปต์สัญญาณไอพีแอดเดรสไว้แล้ว ไอ้แว่นนั่นมันก็แค่เด็กมหาวิทยาลัยเต็มที่ก็แค่แฮกเกอร์กะโหลกกะลา ไม่มีทางสู้ระบบการโจมตีทางไซเบอร์ที่ผมเตรียมไว้ได้หรอก คืนนี้... ผมจะปล่อยไวรัสเข้าเว็บบอร์ดมหาลัยและเพจอีเวนต์หลัก พร้อมกระจายคลิปและภาพพวกนี้ไปทุกแพลตฟอร์ม”

พีทยิ้มอย่างสะใจ ถือแก้ววิสกี้ขึ้นยกดื่มจนหมด “จัดไปเลยก้อง คืนนี้กูอยากเห็นยัยเมลร้องไห้โฮ และอยากเห็นไอ้แว่นนั่นโดนไล่ออกจากมหาลัย”

เวลาสองทุ่มตรง...

ณ ห้องพักหมายเลข 304 ของภาม บรรยากาศภายในห้องเงียบสงบและอบอุ่น ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศโชยเบาๆ เมลกำลังนั่งอยู่บนเตียงนอนกว้างในชุดเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์สีขาวของภามที่ยาวลงมาปกปิดต้นขาเนียนสวย มือเรียวกำลังตั้งหน้าตั้งตาทำโจทย์สถิติข้อสุดท้ายทบทวนบทเรียน

ส่วนภามในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขน สวมแว่นตากรอบหนาเตอะ นั่งอยู่ตรงโต๊ะคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ที่มีมอนิเตอร์สามจอ เขากำลังคีย์โค้ดระบบความปลอดภัยให้ลูกค้าระดับสากลอย่างเพลิดเพลิน

ทันใดนั้น... โทรศัพท์มือถือของเมลที่วางอยู่บนเตียงก็ส่งเสียงสั่นถี่รัว

ครืด... ครืด... ครืด...

เมลขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ปรากฏว่าเป็นสายโทรเข้าจาก ‘แพรว’ เพื่อนสนิทคนเดิม

“ว่าไงจ๊ะแพรว” เมลรับสายด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย

(“ยัยเมล! แกอยู่ไหนเนี่ย! เปิดดูเว็บบอร์ดมหาลัยกับเพจคิวท์บอยด่วนเลย!”) น้ำเสียงของแพรวในสายเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและร้อนรนขั้นสุด

เมลชะงัก หัวใจกระตุกวูบด้วยความลางสังหรณ์ไม่ดี “เกิดอะไรขึ้นแพรว”

(“มีคนแอบปล่อยกระทู้แฉแกกับนายภาม! ตอนนี้ภาพแอบถ่ายตอนแกเดินเข้าห้องนายภาม ภาพตอนแกกอดกับเขา และภาพแอบถ่ายในห้องนอน... มันว่อนไปทั่วเว็บบอร์ดและกลุ่มไลน์ทุกคณะแล้ว”)

คำพูดของแพรวทำเอาสมองของเมลขาวโพน มือเรียวสั่นจนเกือบทำโทรศัพท์ร่วงหล่นลงบนฟูก

“ภาพ... ภาพอะไรนะแพรว” เมลเค้นเสียงถามด้วยความตกใจสุดขีด

(“มันเป็นภาพแอบถ่ายจากตึกตรงข้าม! มีทั้งภาพแกในชุดนอน ภาพนายภามตอนไม่สวมแว่นเปลือยท่อนบน... แล้วคนปล่อยมันยังเขียนแคปชันใส่ร้ายแกด้วย ว่าแกเอาตัวเข้าแลกคะแนนสถิติมิดเทอมแปดสิบเก้าคะแนน บอกว่าแกสร้างภาพเป็นดาวคณะผู้สูงส่ง แต่แท้จริงแล้วมั่วและโกงคะแนนสอบ”)

“ไม่จริง...” เมลหน้าร้อนผ่าว ความอับอาย ความโกรธ และความตกใจพุ่งขึ้นมาจุกอยู่ที่อกจนแทบหายใจไม่ออก

ภามที่กำลังนั่งคีย์คอมพิวเตอร์อยู่ ชะงักมือทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ นัยน์ตาสีนิลหลังเลนส์แว่นหนาหันกลับมามองเมล ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวตรงเข้ามาหาเธอที่เตียงทันที

“เกิดอะไรขึ้นครับ เมล” ภามเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวล ทว่าแฝงความเคร่งขรึม

เมลช้อนสายตาสุกใสที่บัดนี้มีน้ำตาคลอเบาๆ ขึ้นมองใบหน้าคมสันของเขา ยื่นโทรศัพท์มือถือที่กำลังเปิดหน้าเว็บบอร์ดมหาวิทยาลัยให้เขาดู

ภาพถ่ายแอบถ่ายหลายสิบบรรจุอยู่ในกระทู้พินเนอร์หัวข้อใหญ่:

[HOT DRAMA] เผยโฉมหน้าหน้ากากดาวคณะบริหาร! เอาตัวเข้าแลกเกรดสถิติกับเด็กเนิร์ดสร้างภาพ คืนเดียวพุ่งจาก 18 เป็น 89 คะแนน!

เนื้อหาในกระทู้เต็มไปด้วยคำดูถูกเหยียดหยาม ด่าทอเมลด้วยถ้อยคำรุนแรง วิจารณ์เรื่องเรือนร่าง และกล่าวหาว่าภามเป็นพวกหลอกลวงต้มตุ๋นที่แอบขายข้อสอบสถิติ ยอดผู้เข้าชมพุ่งสูงขึ้นหลายหมื่นคนภายในเวลาไม่ถึงยี่สิบนาที และมีคอมเมนต์ด่าทอจากเหล่านักศึกษาเพิ่มขึ้นนับพันข้อความ

เมลสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความกดดันจากสังคมมหาวิทยาลัย และที่สำคัญคือ ‘ความกลัวเรื่องพ่อ’ แล่นเข้ามากระแทกจิตใจของเธออย่างรุนแรง ถ้าข่าวนี้รู้ไปถึงหูพ่อของเธอ อนาคต การเรียน และตำแหน่งบริหารที่เธอทุ่มเทมาทั้งหมด... ต้องพังพินาศในพริบตา

“ภาม... ทำยังไงดี” เมลกระซิบเสียงสั่น น้ำตาไหลซึมลงมาตามแก้มเนียน “ภาพพวกนี้... มันมาจากไหน ใครทำแบบนี้กับเรา”

ภามจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ นัยน์ตาสีนิลหลังเลนส์แว่นหนาเตอะมีแววตาที่ฉายความดุดันและรังสีความน่ากลัว ความนิ่งสงบภายนอกพังทลายลงในพริบตา เหลือไว้เพียงไอความเย็นชาเยือกเย็นราวกับปิศาจที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น

ใครก็ตาม... ที่กล้าทำลายรอยยิ้ม และกล้าทำให้น้ำตาของ ‘ผู้หญิงของเขา’ ไหล มันต้องชดใช้ด้วยราคาที่แพงมากในชีวิตนี้ของมัน

ภามค่อยๆ ยื่นมือเรียวยาวไปถอดแว่นสายตากรอบหนาสีดำของเขาออก... วางมันลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างช้าๆ

เมื่อไร้ซึ่งกรอบแว่นบดบัง นัยน์ตาสีนิลคมกริบของ ‘DARK_NEURON’ ก็เปิดเผยออกมาเต็มตา

ภามทรุดตัวลงนั่งบนเตียงข้างๆ เมล ยื่นสองมือขึ้นมากุมใบหน้าเนียนละเอียดของเธอไว้ ดึงร่างบางเข้ามาสวมกอดไว้ในอ้อมอกแกร่งเบาๆ ใช้นิ้วหัวแม่มือปาดเช็ดน้ำตาออกจากแก้มของเธออย่างนุ่มนวลที่สุด

“ไม่ต้องกลัวนะครับ...” ภามกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ทรงอำนาจ และเด็ดขาดสะท้านเข้าไปในหัวใจของเมล “...ไม่มีใครทำลายคุณได้ตราบใดที่ผมยังอยู่ตรงนี้”

“แต่ข่าวพวกนี้... ภาพพวกนี้มันกระจายไปทั่วแล้วนะภาม” เมลซุกใบหน้าลงกับอกกว้างของเขา ร้องไห้ออกมาเบา ๆ

ภามกดจูบบนเรือนผมหอมนุ่มของเธอ ก่อนจะเชิดคางสวยขึ้น สบตาเธอตรงๆ ด้วยความเชื่อมั่น

“เชื่อใจผมไหมครับ” ภามเอ่ยถามเสียงนุ่ม นัยน์ตาสีนิลส่องประกายมั่นคง

เมลมองใบหน้าคมสันของชายหนุ่มที่เธอรักหมดหัวใจ พยักหน้ารับทั้งน้ำตา

“อื้อ... ฉันเชื่อใจนาย”

“ดีมากครับ” ภามยิ้มมุมปากนิดๆ รอยยิ้มอันตรายที่ทำเอาผู้บุกรุกทุกคนต้องหวาดกลัว “งั้นคุณนอนพักผ่อนอยู่บนเตียงนี้นะ ปล่อยให้ที่เหลือเป็นหน้าที่ของผม”

ภามผละตัวออกจากเตียง เดินตรงไปยังโต๊ะทำงานคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ เขาเปิดสวิตช์ระบบรักษาความปลอดภัยเต็มรูปแบบ หน้าจอมอนิเตอร์ทั้งสามจอเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ก่อนจะมีโค้ดไบนารีและตัวอักษรสีเขียววิ่งผ่านอย่างรวดเร็วประดุจสายน้ำ

ภามสวมหูฟัง สวมบทบาท ‘OVERLORD OF AEGIS’ อย่างเต็มตัว

“เชน เรียว คิน...” ภามเอ่ยสั่งผ่านระบบไมโครโฟนเสียงต่ำเยือกเย็น “เปิดการใช้งานโปรโตคอล ‘BLACKOUT’ เต็มรูปแบบ”

(“รับทราบครับหัวหน้า!”) เสียงของเพื่อนสนิททั้งสามคนตอบกลับมาจากระบบปลายทาง (“พวกมันกล้าลองดีกับแม่ย่านางของเรา... งานนี้ไม่มีการปรานีครับ”)

ภามเริ่มรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ เสียง คลิกๆๆๆ ดังก้องไปทั่วห้องพักมืดสลัว

นิ้วเรียวยาวเคลื่อนไหวประดุจเครื่องจักรพิฆาต ภามสแกนไอพีแอดเดรสของต้นทางที่ปล่อยไฟล์กระทู้ตามรอยการส่งข้อมูลในเซิร์ฟเวอร์มหาลัย ทะลุผ่านระบบป้องกันกระจอกๆ ของก้องได้อย่างง่ายดายดุจตัดกระดาษ

เพียงเวลาไม่ถึงสามนาที... หน้าจอคอมพิวเตอร์ของภามก็แสดงผลพิกัดตำแหน่ง ต้นทางไอพี และภาพจากกล้องวงจรปิดของห้องทำงานพีทได้อย่างชัดเจน

“พีท... กับแฮกเกอร์รับจ้างชื่อก้อง” ภามแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ นัยน์ตาสีนิลฉายแววเหี้ยมโหด

“พวกมันคิดว่า... การใช้เว็บบอร์ดมหาลัยจะทำลายเราได้งั้นเหรอ” ภามกระซิบเสียงต่ำ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดพรายขึ้นบนริมฝีปาก

ภามเริ่มปฏิบัติการโต้ตอบคืนทันที

ขั้นแรก: ภามส่งสคริปต์ไวรัสระดับสูงเข้าไปลบกระทู้และไฟล์ภาพแอบถ่ายทั้งหมดในเว็บบอร์ดมหาลัย เพจคิวท์บอย และกลุ่มไลน์ทุกกลุ่ม ลบไฟล์ออกจากเซิร์ฟเวอร์กลางอย่างถอนรากถอนโคน ชนิดที่ไม่สามารถกู้คืนหรือแคปหน้าจอได้อีกต่อไป

ขั้นที่สอง: ภามเข้ายึดครองหน้าจอโทรศัพท์มือถือและโน้ตบุ๊กของนักศึกษาทุกคนในมหาวิทยาลัยชั่วคราว แสดงผลหน้าต่างแจ้งเตือนระบบความปลอดภัยไซเบอร์จาก ‘AEGIS CYBERSECURITY’ ประกาศเตือนเรื่องกฎหมาย PDPA การนำเข้าข้อมูลเท็จ และขู่ฟ้องร้องดำเนินคดีอาญาขั้นสูงสุดต่อทุกคนที่แชร์หรือแสดงความคิดเห็นด่าทอ

ขั้นสุดท้าย: ภามส่งคำสั่งดึงข้อมูลขยะและแชททุจริตทั้งหมดของพีท รวมถึงข้อมูลการจ้างแฮกเกอร์ผิดกฎหมาย เข้าสู่ระบบคอมพิวเตอร์ของสถานีตำรวจนครบาล และสำนักงานสรรพากรในทันที

แผนร้ายของมือที่สามที่พีทและก้องตั้งใจจะใช้ทำลายเมลและภาม... บัดนี้กำลังถูก ‘นายฮอตเนิร์ดแฮกเกอร์พันล้าน’ ตลบหลังและสะท้อนกลับไปหาพวกมันด้วยความโหดเหี้ยมกว่าร้อยเท่า

ภามละมืออกจากคีย์บอร์ด ถอดหูฟังออก แล้วหมุนเก้าอี้กลับมามองเมลที่กำลังนั่งมองเขาด้วยความทึ่งบนเตียง

ภามยิ้มมุมปากนิดๆ ก้าวเดินกลับมาหาเธอ ยื่นมือไปประคองร่างบางของเธอขึ้นมาโอบกอดไว้

“เรียบร้อยแล้วครับ...” ภามกระซิบเสียงนุ่มข้างใบหูเธอ “...ไฟล์ถูกลบหมดแล้ว และพวกมันกำลังจะได้รับบทเรียนที่ไม่มีวันลืมเลือนไปตลอดชีวิต”

เมลมองหน้าชายหนุ่มผู้ทรงพลังตรงหน้า หัวใจพองโตด้วยความรักและความอบอุ่น