บทที่ 4 วันครอบครัว

เช้าวันอาทิตย์ คอนโดหรูใจกลางเมือง – ชั้น 15 ห้อง 1501

แสงแดดยามสายทอแสงลอดผ่านม่านบางสีขาวนวลของหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ราวกับแสงนั้นได้รับอนุญาตจากเจ้าของห้องให้ค่อย ๆ แทรกตัวเข้ามาความอบอุ่นของแดดสัมผัสปลายปลายเตียงอย่างแผ่วเบา ก่อนจะไต่ขึ้นไปยังแผ่นอกกว้างของชายหนุ่มที่ยังหลับตาแน่นิ่ง ราวกับไม่รับรู้การมาถึงของเช้าวันใหม่

ห้องนอนขนาดใหญ่พิเศษ ถูกออกแบบอย่างพิถีพิถันให้สะท้อนบุคลิกของผู้เป็นเจ้าของ สีหลักในห้องคือ เทาเข้ม ดำ และเงิน โทนเย็นที่ดูเรียบหรู เงียบขรึม และมีระเบียบ เตียงนอนคิงไซส์วางอยู่กลางห้อง ปูด้วยผ้าปูที่นอนผืนเรียบสีเทากลมกลืนกับผ้านวมโทนเดียวกัน พับไว้แค่ครึ่งท่อนเพื่อเปิดเผยร่างกายกำยำของผู้ชายคนหนึ่งที่นอนอยู่ในท่าตะแคง

เขาสวมเพียง กางเกงวอร์มสีดำเรียบเนื้อผ้านิ่ม ร่างกายส่วนบนเปลือยเปล่า โชว์กล้ามเนื้อแน่นเป๊ะเป็นสัดส่วน หน้าท้องมีรอยกล้ามชัดราวกับรูปปั้นที่ถูกสลักอย่างประณีต แผ่นอกกระเพื่อมตามจังหวะหายใจอย่างสงบ มือหนึ่งวางพาดอยู่บนหน้าท้อง ส่วนอีกข้างงอท่อนแขนรองศีรษะไว้หลวม ๆ

ใบหน้าหล่อเหลาที่แม้จะยังหลับอยู่ก็ดูทรงอำนาจจนไม่อาจละสายตา ผิวขาวอมชมพูดูสะอาดและสุขภาพดี จมูกโด่งรั้นได้รูป คิ้วเข้มเรียงเส้นอย่างเป็นธรรมชาติ ขนตายาวหนาแนบกับเปลือกตา ริมฝีปากรูปกระจับเม้มแน่นเล็กน้อย คล้ายคนที่แม้แต่ยามหลับก็ไม่ละความเคร่งขรึม

รอบห้องนอนเงียบสงบอย่างที่สุดมีเพียงเสียงลมหายใจของชายหนุ่มผสานกับเสียงแอร์เย็น ๆ ที่พัดเบา ๆ ตู้เสื้อผ้าแบบบิวต์อินสีเทาเข้มถูกออกแบบอย่างเรียบหรู ปิดสนิทไม่มีแม้แต่รอยนิ้วมือ โต๊ะหัวเตียงทั้งสองฝั่งวางโคมไฟทรงโมเดิร์น พร้อมสมาร์ทโฟนที่ถูกชาร์จทิ้งไว้ บนชั้นวางข้างเตียงมีนาฬิกาดิจิทัลแสดงเวลา 8:12 AM อย่างเงียบงัน

กระจกสูงจรดเพดานเปิดรับทัศนียภาพของเมืองใหญ่ที่ยังเคลื่อนไหวช้า ๆ รถราบนถนนเบื้องล่างยังไม่คึกคักนัก แสงแดดค่อย ๆ เลื่อนมาแตะที่เปลือกตา เวกัสขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนที่เปลือกตาจะกระพริบเปิดออกอย่างเชื่องช้า ดวงตาคมกริบที่คุ้นชินกับไฟห้องผ่าตัดและแสงแฟลชจากสื่อมวลชน กำลังปรับสภาพให้เข้ากับแสงธรรมชาติ

เขาหันหน้ามองเพดานอย่างนิ่งงันสักพัก มือข้างหนึ่งยกขึ้นทาบหน้าผาก ก่อนจะถอนหายใจยาว ร่างสูงค่อย ๆ พลิกตัว ลุกขึ้นนั่งบนเตียง มืออีกข้างยกขึ้นเสยผมยุ่ง ๆ อย่างไม่ใส่ใจ ไล่ลงมาลำคอขาวลูบไล้ลงมาตามแผงอกแน่นตึงแผ่วเบา ราวกับพยายามปลุกตัวเองให้พร้อมสำหรับวันใหม่

เวกัสขยับขาเรียวยาวสองข้างเหยียบลงบนพื้นไม้ลามิเนตเย็นเฉียบ เขาเดินผ่านห้องนอนเข้าไปยังโซนห้องน้ำที่เชื่อมต่อกับวอล์กอินโคลเซตขนาดใหญ่ ทุกย่างก้าวของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจโดยไม่ต้องแสดงออก

ร่างสูงโปร่งในกางเกงวอร์มตัวเดียวเผยให้เห็นรูปร่างที่ผ่านการฝึกฝนอย่างสม่ำเสมอ ผิวขาวเนียนแบบคนดูแลตัวเองจัดเต็ม กล้ามอกแน่นตึง ซิกแพคเรียงตัวสวยเป็นลอน ไล่ลงมาจนถึงเส้น V-line ที่ชัดเจนและดึงสายตาราวกับแม่เหล็ก

แต่สิ่งที่ทำให้ใครหลายคนหลุดโฟกัสคือ รอยสักลายเส้นสีหมึกดำเข้ม บริเวณขอบเอวซ้าย มันลากพาดเฉียงลงต่ำ แทรกผ่านแนวเอวไปยัง V-line ที่ลับหายอยู่ใต้ขอบกางเกง เป็นรอยสักที่ไม่ได้มีไว้โชว์ แต่มันกลับยิ่งน่าค้นหาในความ “ไม่ได้ตั้งใจให้ใครเห็น”

ในห้องน้ำหรูสไตล์โมเดิร์น ตกแต่งด้วยหินอ่อนสีขาวลายเทา เขาเปิดฝักบัวน้ำอุ่น เสียงน้ำไหลกระทบพื้นหินอย่างเป็นจังหวะ แล้วปล่อยให้สายน้ำค่อย ๆ ไหลรินลงบนร่างสูง

หยดน้ำอุ่นไหลผ่านแนวกรามสวย ผ่านกล้ามอกแน่นตึง ลูบไล้ไปตามกล้ามแขนที่แน่นเปรี๊ยะ เส้นเลือดนูนตามต้นแขนและหลังมือ ชัดเจน ให้ความรู้สึกถึงพลังและความเป็นผู้ชายอย่างแท้จริง

เขายืนนิ่งอยู่ใต้สายน้ำราวกับใช้มันชะล้างความคิดที่อัดแน่นมาตลอดทั้งสัปดาห์ มือนึงยกขึ้นเสยผมเปียก อีกมือค่อย ๆ ลูบไล้ไปตามต้นคอ หน้าท้อง และแนว V-line นิ้วเรียวยาวของเขาเคลื่อนผ่านรอยสักนั้นอย่างเคยชิน ราวกับย้ำเตือนว่าเขาเป็นใคร

หลังอาบน้ำเสร็จ ร่างสูงห่อหุ้มด้วยผ้าขนหนูสีเทาพาดต่ำเพียงสะโพก หยดน้ำยังเกาะพราวตามแผงอก ผิวไหล่ และแผ่นหลังแน่นกำยำ ไหลลงมาตามร่องกล้ามท้อง ราวกับน้ำตาลไหลผ่านลอนหินสลัก เขาเดินออกจากห้องน้ำอย่างไม่รีบร้อน หยิบผ้าขนหนูผืนเล็กขึ้นซับเส้นผมสีน้ำตาลเข้ม เดินตรงเข้าไปยังห้องแต่งตัวที่แยกออกจากห้องนอนในมุมขวามือ

10นาทีผ่านไป…

เสียงคลิกเบา ๆ ดังขึ้นเมื่อเวกัสล็อกสายรัดนาฬิกาข้อมือแบรนด์ดังเข้ากับข้อมือแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ เขาเลือกสวมเรือนสีดำหน้าปัดเงิน เรียบหรูและแมตช์กับลุคเชิ้ตแขนยาวสีเทาเข้มกับกางเกงสแล็กพอดีตัว

ร่างสูงเดินออกจากโซนแต่งตัวไปยังห้องนั่งเล่นหรูขนาดใหญ่ที่ตกแต่งด้วยโทนสีเข้มโมเดิร์น ก่อนจะคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาจากโต๊ะกระจกในจังหวะเดียวกับที่เสียงเรียกเข้าดังขึ้น

Rrrrrrrrrrrr

[wine]

เขากดรับสาย พร้อมแนบเครื่องแนบหู

“ไงเวย์ เสร็จยัง? ชั้นรออยู่หน้าล็อบบี้แล้วนะ” เสียงหวานแต่ห้าวนิด ๆ ของฝาแฝดดังมาตามสาย พร้อมเสียงรถราวิ่งผ่านด้านล่าง

“อืม กำลังจะลงไป” เวกัสตอบเสียงนิ่ง ขณะเดินผ่านโซฟาเข้าไปยังโถงประตูหน้าห้อง เขาหยิบเสื้อสูทสีเทาดำพาดแขนข้างหนึ่งอย่างเป็นนิสัย ก้าวเท้ายาว ๆ ไปยังประตู แล้วกดล็อกด้วยระบบสแกนมือ เสียงกลไกปลดล็อกดังขึ้นเบา ๆ ก่อนประตูจะเปิดออกสู่วิวทางเดินคอนโดหรูใจกลางเมือง

คฤหาสน์ตระกูลวิวัฒนกุลชัย ตั้งตระหง่านอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวกลางเมืองหลวง บนถนนสายหลักที่ถูกตัดขาดจากความวุ่นวายภายนอกด้วยรั้วหินอ่อนสูงเกือบสามเมตร ปกคลุมด้วยเงาร่มจากต้นไม้ใหญ่ตลอดแนวรั้ว ราวกับปกป้องโลกอีกใบหนึ่งเอาไว้อย่างมิดชิด

เมื่อรถยนต์สีดำสนิทของเวกัสเคลื่อนตัวเข้าสู่ประตูเหล็กอัตโนมัติขนาดใหญ่ที่เปิดออกอย่างเชื่องช้า การ์ดชุดดำซึ่งประจำอยู่ทั้งซ้ายและขวา ต่างขยับตัวตรงขึ้นทันทีด้วยความเคารพต่อทายาทคนโตของบ้าน

สนามหญ้าที่ได้รับการดูแลอย่างดีตัดกับแนวหินปูทางเรียบเนียน นำสายตาไปยังตัวอาคารหลักที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า คฤหาสน์สามชั้นทรงยุโรปประยุกต์ ผสมผสานความหรูหรากับความขรึมขลังอย่างลงตัว

หินแกรนิตสีขาวอมเทา ปูเต็มผนังด้านหน้า เผยให้เห็นเสาคู่สไตล์โรมันที่ยืนเรียงกันอย่างสง่างาม หน้าต่างกระจกบานใหญ่สะท้อนแสงแดดอ่อนในยามสาย พาให้ตัวอาคารดูมีชีวิต

ทันทีที่รถจอดสนิทตรงหน้าบันไดหินอ่อนขนาดใหญ่ คนรับใช้ชุดดำสุภาพหลายคน ก็ยืนเรียงแถวอย่างพร้อมเพรียง บางคนโค้งศีรษะอย่างนอบน้อม บางคนถือร่มรอรับเพื่อกันแสงแดดให้ผู้มาเยือน

การ์ดประจำบ้านอีกหลายคน ยืนประจำจุดอย่างเงียบงัน ทั้งบริเวณระเบียงชั้นบนและมุมร่มเงาตามต้นไม้ใหญ่ในสวนด้านข้าง ท่าทางสงบเงียบแต่พร้อมปฏิบัติการเสมอ สมกับที่นี่คือศูนย์กลางของหนึ่งในตระกูลที่ทรงอิทธิพลที่สุดของประเทศ

ประตูรถถูกเปิดออกโดยลูกน้องคู่ใจ เวกัสก้าวออกจากรถก่อนในลุคเชิ้ตสีเทาเข้มและสูทดำพาดแขน ใบหน้าเรียบนิ่งแต่เต็มไปด้วยอำนาจธรรมชาติ ไวน์ก้าวตามลงมาในชุดเดรสสีครีมสว่าง รูปร่างเพรียวระหงแต่อัดแน่นด้วยพลังของผู้หญิงเก่ง ทั้งสองเดินขึ้นบันไดด้วยกิริยาเรียบเฉียบ บรรยากาศโดยรอบเงียบสงัดอย่างน่าเกรงขาม

เสียงฝีเท้ากระทบพื้นหินอ่อนสะท้อนก้องในโถงบ้านใหญ่ของตระกูลวิวัฒนกุลชัย ความหรูหราของคฤหาสน์หลังนี้ไม่ได้มาเพียงเพราะทรัพย์สินเงินทอง แต่ยังประกอบไปด้วยความภูมิฐานและประวัติศาสตร์ของตระกูลอันยาวนาน

เมื่อเวกัสกับไวน์เดินเข้ามาถึงห้องรับรอง สายตาทุกคู่ในบ้านหันมาพร้อมกันราวกับรู้จังหวะ

ปู่ วิเชียร วิวัฒนกุลชัย นั่งสงบนิ่งอยู่บนโซฟาหลักกลางห้อง ในมือถือหนังสือปกแข็งเล่มหนา ดวงตาทรงอำนาจละจากตัวหนังสือหันมามองหลานฝาแฝดด้วยแววตาอ่อนโยนแบบที่มีให้เพียงไม่กี่คนในชีวิต

ข้างเขา คือ ดร.วรุฒม์ บิดาของทั้งสองคน สวมเชิ้ตสีฟ้าอ่อนเรียบหรู พับแขนขึ้นถึงข้อศอก มือถือแก้วกาแฟและวารสารทางการแพทย์อยู่ในมือ แม้จะเป็นผู้ชายสุขุม พูดน้อย แต่สายตาที่มองลูกชายและลูกสาวก็แฝงไว้ด้วยความภูมิใจเสมอ

ไวน์เดินนำเข้าไปก่อน ร่างเพรียวในเดรสสีครีมลายลูกไม้ดูเรียบหรู เธอยิ้มออกอย่างเป็นธรรมชาติทันทีที่เห็นปู่ แล้วเดินไปเกาะแขนท่านไว้อย่างออดอ้อน

“คิดถึงปู่ที่สุดเลย…” เสียงหวานของหลานสาวเอ่ยเบา ๆ พร้อมใบหน้าที่แนบลงบนไหล่ท่านอย่างออดอ้อน เหมือนลูกแมวตัวน้อย ปู่วิเชียรหลุดยิ้ม มือใหญ่ลูบศีรษะหลานเบา ๆ อย่างรักใคร่

“พูดดีแบบนี้ ต้องมีอะไรขอแน่ ๆ ใช่มั้ย” ไวน์หลุดหัวเราะเบา ๆ ขณะที่ยังกอดแขนปู่ไว้ไม่ยอมปล่อย

ส่วนเวกัส…แทนที่จะนั่งลงทันที เขากลับเดินอ้อมเข้าไปยังฝั่งครัว ที่ซึ่งแม่และย่ากำลังช่วยกันเตรียมอาหาร

คุณหญิงพัชราภา อยู่ในชุดลำลองบ้านเรียบหรู ผ้ากันเปื้อนผืนบางคล้องเอว

ย่าจินตนา อยู่ในชุดผ้าไหมสีอ่อน กำลังใช้ทัพพีคนข้าวต้มกุ้งในหม้อ

“แม่ครับ ย่าครับ ”เวกัสเอ่ยเรียบ ๆ แต่เต็มไปด้วยความนุ่มนวลในน้ำเสียง ก่อนจะเข้าไปสวมกอดทั้งสองคนจากด้านหลัง

“เจ้าเวย์ของย่า… หายหน้าไปเลยนะลูก” ย่าจินตนาหัวเราะเบา ๆ ขณะยกมือแตะที่แก้มของหลานชาย

“ทำไมผอมลงแบบนี้ งานหนักเหรอลูก หืม?” มือเหี่ยวย่นของหญิงชราลูบกรอบหน้าของหลานชายเบา ๆ อย่างห่วงใย เวกัสยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะก้มลงหอมแก้มย่า และหอมหน้าผากแม่ตามมา

“ผอมอะไรครับ ย่ายังจำเลขน้ำหนักผมผิดอยู่เลย” เขาพูดปนหัวเราะ พร้อมกอดแม่แน่นขึ้นนิด

“ขนาดผอมยังหล่อขนาดนี้ สาวๆ พากันหลงไม่ไหวแล้วค่ะคุณแม่” คุณหญิงพัชราภาพูดพร้อมหัวเราะกับย่าจินตนา สายตาเปี่ยมรักมองไปยังลูกชายสุดที่รักอย่างเอ็นดู

บรรยากาศในบ้านอบอวลด้วยความรักที่ไม่ได้พูดมาก แต่ส่งผ่านกันด้วยแววตา สัมผัส และรอยยิ้มในความเงียบ ใต้โคมไฟแชนเดอเลียคริสตัลระย้า โต๊ะอาหารขนาดยาวที่ทำจากไม้โอ๊คแท้ถูกจัดเรียงอย่างประณีตด้วยจานชามกระเบื้องลายคราม แก้วไวน์ใสแวววาว และผ้ารองจานปักลวดลายวิจิตร กลางโต๊ะมีแจกันทรงสูงใส่ดอกลิลลี่สีขาวครีม ส่งกลิ่นหอมจาง ๆ คลอไปกับกลิ่นอาหารที่เพิ่งถูกยกมาเสิร์ฟร้อน ๆ จากครัว

บรรยากาศห้องอาหารของคฤหาสน์ตระกูลวิวัฒนกุลชัยในเช้าวันอาทิตย์เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความอบอุ่นและความรักในครอบครัว ไม่ใช่แค่ความหรูหราของสถานที่ แต่คือความใส่ใจในรายละเอียดเล็ก ๆ ที่ทุกคนต่างมีให้กัน

ดร.วรุฒม์นั่งหัวโต๊ะฝั่งขวา ส่วนปู่วิเชียรนั่งฝั่งซ้ายถัดออกมาเล็กน้อย ถัดจากท่านคือไวน์ที่เกาะแขนปู่อย่างออดอ้อนราวกับเด็กหญิงตัวน้อยแม้อายุจะปาเข้าไปเกือบสามสิบแล้วก็ตาม เวกัสนั่งตรงข้ามน้องสาว ถัดไปคือคุณหญิงพัชราภา ส่วนย่าจินตนานั่งหัวโต๊ะอีกด้านหนึ่งอย่างสง่างาม

อาหารไทยหลากหลายอย่างถูกจัดวางเรียงรายบนโต๊ะ ทั้งแกงส้มชะอมกุ้ง หมูหวาน ปลาทอดราดพริก ปลานึ่งมะนาว และต้มจืดกระดูกหมูตุ๋นเห็ดหอม มีข้าวหอมมะลิใหม่หุงสุกกำลังดีวางอยู่ในโถเซรามิกทรงกลม

“เวย์ลูก ย่าตักหมูหวานให้นะลูก กินเยอะๆ นะลูก เจ้าเวย์ของย่า” ย่าจินตนาเอ่ยเบา ๆ พลางตักหมูหวานใส่จานของเวกัสด้วยมือที่ยังแกร่งแม้จะมีริ้วรอยตามวัย ใบหน้าของเธอเปื้อนยิ้มเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก

“ขอบคุณครับย่า” เวกัสหันไปยิ้มให้ ย่าจับแก้มเขาเบา ๆ อย่างห่วงใย แล้วหันไปตักแกงส้มใส่จานให้ไวน์ด้วยความเอ็นดูเช่นกัน

คุณหญิงพัชราภาเองก็คีบผักให้เวกัสพลางบ่นเบา ๆ

“ยังไม่ชอบกินผักเหมือนเดิม แม่บอกกี่ครั้งแล้วว่าผักมีประโยชน์…”

“แม่ครับ ผมกินหมดแหละครับ ถ้าแม่เป็นคนตัก” เวกัสตอบยิ้ม ๆ ส่งสายตากวน ๆ ให้แม่ตัวเอง จนไวน์หลุดหัวเราะออกมา

“แล้วไวน์ล่ะลูก อยากได้อะไรเพิ่มอีกไหม ปู่จะตักให้” ปู่วิเชียรถามหลานสาวที่ยังคงซุกแขนเขาไม่ห่าง

“อยากได้แกงส้มของคุณย่าค่ะปู่ แค่ได้กลิ่นก็คิดถึงเลย” ไวน์ตอบพร้อมรอยยิ้มสดใส ดวงตาวิบวับเหมือนเด็กหญิงที่เพิ่งได้ของเล่นใหม่ ปู่หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี แล้วตักแกงส้มใส่ชามให้ไวน์อย่างเอาใจ

เสียงพูดคุยหยอกล้อกันในโต๊ะอาหารผสมเสียงหัวเราะเป็นระยะ บรรยากาศผ่อนคลายและเต็มไปด้วยความรักที่โอบล้อม ไม่มีบทสนทนาเรื่องงานหรือธุรกิจ มีเพียงครอบครัว และช่วงเวลาธรรมดาที่กลายเป็นสิ่งล้ำค่าในทุกวันอาทิตย์

หลังมื้ออาหารที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความสุข ทุกคนย้ายกลับเข้ามานั่งเล่นในห้องรับรองของคฤหาสน์

ห้องโถงขนาดใหญ่ที่ตกแต่งด้วยโซฟาหนังแท้สีเบจอบอุ่น โต๊ะกลางไม้โอ๊ควางหนังสือเก่าเรียงไว้อย่างมีระเบียบ ผ้าม่านผืนใหญ่สีครีมบางกรองแสงแดดยามสายให้กลายเป็นแสงนวลอ่อน พัดเบา ๆ กับกลิ่นชาอ่อน ๆ ที่คุณหญิงพัชราภาสั่งให้คนรับใช้เตรียมไว้

เวกัสนั่งเอนหลังพิงพนักโซฟาอย่างผ่อนคลาย มือยกถ้วยชาจิบช้า ๆ สายตาเฉียบขาดของเขาฉายแววครุ่นคิดเบา ๆ แม้ไม่พูดออกมา ไวน์นั่งไขว่ห้างบนโซฟาข้างปู่ มือยังคงเกี่ยวแขนของท่านเหมือนเดิม บางครั้งก็เอนหัวลงกับไหล่ปู่อย่างออดอ้อน

ดร.วรุฒม์นั่งสงบอยู่ฝั่งตรงข้าม พลิกหนังสือในมือลงอย่างเงียบ ๆ ย่าจินตนาและคุณหญิงพัชราภาเลือกนั่งเก้าอี้เดี่ยวข้าง ๆ เพื่อพักผ่อนหลังจากดูแลอาหารให้ลูกหลานด้วยรอยยิ้ม เป็นภาพครอบครัวที่เรียบง่ายแต่ทรงคุณค่าอย่างบอกไม่ถูก

บรรยากาศเงียบสงบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ปู่วิเชียรจะวางถ้วยชาลงบนจานรอง แล้วเงยหน้าขึ้นมองทุกคนด้วยแววตานิ่งลึกที่ไม่อาจคาดเดา

น้ำเสียงของท่านทุ้มต่ำ เรียบแต่มีน้ำหนักแววตาคมยังทรงอำนาจและเต็มไปด้วยความหมาย

“วันนี้ที่ปู่ให้พวกเรากลับบ้าน…” ท่านเว้นจังหวะเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปที่หลานชายโดยตรง เหมือนต้องการจะสื่อว่าเรื่องวันนี้เกี่ยวกับเจ้าตัวโดยเฉพาะ

“เพราะมีเรื่องสำคัญ…ที่ต้องคุยด้วย”