บทที่ 9

“นายยังไปไหนไม่ได้…เพราะนายก็ตกเป็นผู้ต้องหาเหมือนกัน เธอแจ้งความจับนายหลายกระทงเลยล่ะ หนึ่งทำร้ายร่างกาย สองทำให้เสียทรัพย์แล้วก็กระทำชำเราเธอด้วย” ข้อหาสุดท้ายทำเอาขจรศักดิ์อ้าปากหวออย่างคาดไม่ถึง

“ฉันเนี่ยนะกระทำชำเรายัยเด็กเหลือขอนั่น” ขจรศักดิ์อุทานแล้วยกมือเท้าสะเอว อารมณ์ไม่ต้องพูดถึง เพราะมันพุ่งปี๊ดสุดๆ “ให้ตายสิ...คิดได้ยังไง”

“ฉันว่าถ้าเด็กคนนั้นโตขึ้นอีกหน่อย ล้างคราบมอมแมมออก รับรองได้เลยว่า ‘ทั้งสวย ทั้งน่ารัก ทั้งหวาน’ เชียวล่ะ” อยุทธ์เห็นเพื่อนทำหน้าทู่เป็นปลาบู่ชนเขื่อนก็อมยิ้ม เอ่อหนอ...คุณชายรูปงามผู้ไม่เคยถูกขัดใจ อยากได้อะไรก็ต้องได้ มีแต่คนคอยพะเน้าพะนอ วันนี้ถูกสาวน้อยไร้หัวนอนปลายเท้าหักหน้าเต็มๆ แถมลดฐานันดรเป็นคุณชายหลงโรงอีกต่างหาก ไม่ต้องถามว่าโกรธมากแค่ไหน เพราะปรอทยังวัดไม่ได้เลย

แสงดาวนั่งรอผู้ปกครองมารับเกือบสองชั่วโมง ทว่าก็ไร้วี่แวว มือบางวางบนตักบีบกันแน่นอย่างเสียใจ แต่แล้วอึดใจต่อมาก็มีหญิงวัยกลางคนแต่งตัวภูมิฐานเดินแกมวิ่งขึ้นมาบนสถานีตำรวจ ตามหลังมาด้วยหม่อมเจ้าเอกสิทธิ์ผู้ที่มีธุรกิจไนท์คลับและสถานบันเทิงแบบครบวงจรหลายแห่งทั่วเขตพระนคร

“ดาว...”

เสียงเรียกที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ทำให้แสงดาวที่กำลังนั่งเช็ดน้ำตาอยู่รีบหันขวับไปมองทันที เมื่อเห็นว่าคนที่เรียกตนคือมารดา หัวใจอันโดดเดี่ยวอ้างว้างที่รายล้อมอยู่รอบตัวก็พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น และแทนที่เข้ามาด้วยความอุ่นซ่าน

“แม่...” ร่างแน่งน้อยโผเข้าสวมกอดบุพการีด้วยความคิดถึง เดือนแรมกอดตอบเป็นนานกว่าจะดันตัวออกห่างเล็กน้อย ก่อนจะใช้มือลูบแก้มนุ่มนิ่มของบุตรสาวเบาๆ

“ไม่ต้องกลัวนะแม่มาแล้ว เดี๋ยวท่านจะช่วยดาวเองนะลูก” เดือนแรมเอ่ยปลอบแล้วยื่นหน้าเข้ามาหอมแก้มทั้งซ้ายและขวา แสงดาวมองร่างชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ด้านหลังมารดา เดือนแรมจึงทำหน้าที่แนะนำ

“ดาวกราบท่านสิลูก ท่านเมตตาแม่มาก”

แสงดาวพนมมือไหว้อย่างนอบน้อม ท่านชายเอกสิทธิ์เห็นเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มที่มีเรื่องกับหลานชายตัวเองก็ใคร่แปลกใจ

“เดือนอยู่กับลูกนะ ฉันจะไปคุยกับตำรวจเรื่องประกันตัวก่อน” พูดจบร่างสูงก็เดินตรงไปยังห้องทำงานของอยุทธ์ เดือนแรมจึงจับมือบุตรสาวไปนั่งที่ม้าหินอ่อน โดยที่มือกุมกันไม่ยอมปล่อย

“หนูเจ็บตรงไหนหรือเปล่าลูก”

“ดาวไม่เป็นไรค่ะ ดาวขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้แม่ต้องลำบากมาที่นี่” แสงดาวมองใบหน้าอวบอิ่มของมารดาอย่างรู้สึกผิด

“ไม่ลำบากเลยดาว แม่ดีใจที่ดาวคิดถึงแม่เป็นคนแรก ต่อให้ไกลแค่ไหนแม่ก็ต้องมาให้ได้” เดือนแรมใช้มือข้างหนึ่งประคองแก้มมอมแมม ริมฝีปากสั่นระริกกั้นเสียงร้องไห้เอาไว้ “ดาวไปอยู่กับแม่นะลูก ท่านชายใจดีมาก ท่านพร้อมจะรับอุปการะดาวและส่งเสียให้ดาวเรียนต่อสูงๆ”

“ดาวบอกแม่แล้วนี่จ๊ะ ดาวไม่อยากให้แม่มีปัญหากับท่าน ให้ดาวอยู่ที่บ้านเราเถอะจ้ะ” แสงดาวยืนยันคำที่เคยบอกมารดาเหมือนทุกครั้ง จนคนฟังได้แต่ถอนหายใจ เพราะเด็กสาวอยู่บ้านเพียงลำพังแถมอยู่ในชุมชนที่มีอบายมุขมากมายอันตรายเหลือเกิน

“ฉันไม่มีปัญหาและเต็มใจให้หนูไปอยู่ในวังได้ เพราะเดือนเป็นห่วงหนูมาก กังวลตลอดว่าหนูจะไม่ปลอดภัย” ท่านชายเอกสิทธิ์เดินมาพร้อมกับอยุทธ์ เดือนแรมจึงประคองไหล่กลมกลึงของบุตรสาวลุกขึ้น

“ขอบพระคุณท่านมากเลยนะคะ แต่ดาวไม่อยากทิ้งบ้านไว้ ดาวอยู่คนเดียวได้ค่ะ” แสงดาวบอกด้วยกิริยานอบน้อมและมีสัมมาคารวะ เดือนแรมมองสามีผู้สูงศักดิ์เพื่อขอความช่วยเหลือ ท่านชายจึงวางมือลงบนบ่าบางของนางแล้วบีบเบาๆ อย่างให้กำลังใจ

“ถ้าหนูเปลี่ยนใจ วังของฉันยินดีต้อนรับเสมอนะ แต่วันนี้ฉันอยากให้หนูไปที่วังก่อน ไม่อย่างนั้นสารวัตรอยุทธ์คงไม่ให้ประกันตัว เพราะฉันเซ็นต์เป็นผู้ปกครองหนูแล้ว” ท่านชายเอกสิทธิ์บอกอย่างเมตตา ทำให้แสงดาวไม่อาจปฏิเสธได้ ร่างเล็กยกมือไหว้เป็นเชิงขอบคุณ

อยุทธ์เห็นท่าทีเป็นกันเองและอ่อนโยนของท่านชายเอกสิทธิ์ก็สงสัยที่มาที่ไปของสองแม่ลูก ว่าเกี่ยวข้องกับท่านชายเจ้าของวังเคียงรุ้งซึ่งเป็นญาติฝ่ายบิดาอย่างไร แต่เวลานี้คงไม่เหมาะที่จะไถ่ถามใดๆ แต่ดูจากการที่ท่านชายคนดังออกตัวรับผิดชอบแบบนี้ แสดงว่าผู้หญิงที่ชื่อเดือนแรมคงสำคัญไม่น้อย

“ขอบพระคุณท่านชายมากเลยนะคะ” แสงดาวพนมมือไหว้อีกครั้ง แล้วมองเลยอยุทธ์ไปยังร่างสูงสง่าของขจรศักดิ์ที่เดินหน้าบึ้งมาสมทบ

“ท่านอามาทำอะไรที่นี่เหรอครับ” ทุกคนหันไปมองเจ้าของเสียง หม่อมราชวงศ์หนุ่มยกมือไหว้หม่อมเจ้าเอกสิทธิ์ ก่อนจะมองเดือนแรมกับแสงดาวสลับกันไปมาด้วยความสงสัย

“มาประกันตัวหนูดาวน่ะ” สรรพนามดูเป็นกันเองของคนเป็นอากับเด็กเหลือขอ ยิ่งทำให้ขจรศักดิ์แปลกใจมากกว่าเดิม

“ท่านอารู้จักเด็กคนนี้ด้วยเหรอ?”

“อาเพิ่งรู้จักเหมือนกัน...ถ้าไม่มีอะไรแล้วอาขอตัวก่อนนะ ไว้ว่างๆ จะไปเยี่ยมพ่อของหลานที่วังตะวันฉาย” ท่านชายเอกสิทธิ์ตบบ่าหลานชายแล้วพาเดือนแรมกับแสงดาวเดินไปขึ้นรถ โดยมีสายตาสองคู่มองตาม

“นี่อย่าบอกนะว่ายัยเด็กบ้านั่นเป็นนางบำเรอท่านอาเอก” ขจรศักดิ์มีท่าทีดูแคลน ส่วนอยุทธ์ได้แต่แบมือยกไหล่

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ท่านอากล้าเอาตัวมาเสี่ยงกับการเป็นข่าวแบบนี้ แสดงว่าเด็กคนนั้นคงสำคัญมากพอสมควร” หม่อมราชวงศ์นายตำรวจหนุ่มเองก็สงสัยไม่น้อยไปกว่าอีกฝ่าย

“แล้วผู้หญิงอีกคนเป็นใคร” ขจรศักดิ์คิ้วขมวด ขณะมองรถยนต์ของวังเคียงรุ้งแล่นออกไปจากสถานีตำรวจ

“เป็นแม่ของเด็กคนนั้น แล้วไม่ต้องถามนะว่าท่านอาเกี่ยวข้องกับสองแม่ลูกยังไง ถ้านายอยากรู้ก็ลองเลียบเคียงถามท่านอาเอาเอง ก็น่าจะรู้คำตอบ”

“ไม่อยากคิดว่ะ แค่เห็นหน้ายัยเด็กทโมน ฉันก็โมโหจนปวดหัว เลิกงานแล้วไปหาอะไรกินดีกว่าฉันเลี้ยงเอง” ขจรศักดิ์ยกนาฬิกาที่ข้อมือขึ้นดู

“ถ้าต่อไปเด็กคนนั้นโตเป็นสาวเต็มตัว แต่งตัวสวยๆ นายจะเกลียดเธอแบบนี้หรือเปล่า” อยุทธ์ยิ้มกับความเจ้าอารมณ์ของคนเป็นเพื่อน

“เกลียดก็คือเกลียด ไม่มีทางเป็นอื่นแน่นอน ป่ะไปกันได้ ฉันหิวแล้ว” พูดจบขจรศักดิ์ก็เดินนำไปที่รถ อยุทธ์ส่ายหัวไปมาก่อนจะเดินตามไป