บทที่ 7

ลี่ห่ายรีบวิ่งไปท้ายหมู่บ้าน เธอจำได้ว่าที่นั่นมีแม่น้ำสายหนึ่งที่ค่อนข้างลึก จะว่าแม่น้ำก็ไม่ถูก ก็ไอ้แม่น้ำนี้น่ะ ต้นน้ำมันอยู่ที่หมู่บ้านเธอ เป็นน้ำตกใหญ่เลยล่ะ

แค่วิ่งเข้าไปใกล้ ๆ ก็ได้ยินเสียงของชาวบ้านที่ร้องดังเอะอะโวยวายมาแต่ไกล ลี่ห่ายไม่สนใจว่าคนรอบข้างจะมองยังไง ด้วยความที่เป็นทหาร การเคลื่อนที่ทำอะไรต่าง ๆ ของเธอจึงรวดเร็วมาก หญิงวัยสามสิบที่ใคร ๆ ก็รู้ว่าค่อนข้างละเลยลูกชายทั้งสองคนของตัวเองกระโจนลงไปในน้ำอย่างไม่คิดหน้าคิดหลัง

ขนาดว่าเธอที่เป็นผู้ใหญ่ ขาของเธอยังไม่สามารถแตะพื้นได้เลย แถมกระแสน้ำก็ค่อนข้างจะแรง ถ้าเป็นกำลังของเด็กอายุเจ็ดขวบ ไม่มีทางที่จะทนแรงของน้ำพวกนี้ได้อย่างแน่นอน

“เปิดระบบการมองเห็นใต้น้ำ เปิดระบบการหายใจ” ด้วยความคุ้นชิน ลี่ห่ายเอ่ยสั่งการระบบใต้น้ำอย่างเคยตัว ที่น่าแปลกก็คือดวงตาของเธอเห็นได้ชัดขึ้น การหายใจเองก็ดูจะไม่ได้ยากลำบากเหมือนตอนลงมาใหม่ ๆ แล้วด้วย

หวังลี่ห่ายมองหาร่างของลูกชายไปทั่ว ๆ ก่อนเธอจะเห็นร่างคุ้นตาที่กำลังจมดิ่งลงสู่ใต้น้ำ เธอรีบถีบตัวเองกวักแขนแล้วว่ายเข้าไปหาเจียงหมิงทันที ด้วยกำลังที่ขนาดล้มเสือด้วยมือเปล่าได้ เธอใช้แขนเกี่ยวเอาร่างของลูกชายมาไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะดีดขาพยายามขึ้นไปเหนือน้ำด้วยความว่องไว

“ว้ายย ขึ้นมาแล้ว ๆ ลี่ห่ายได้ตัวเด็กมาแล้ว หมอ ๆ ตามหมอมาเร็วเข้า หมอมาหรือยัง” ชาวบ้านที่อยู่รอบ ๆ ร้องโหวกเหวกโวยวายตามหาหมอกันให้วุ่น เด็กจมน้ำไปสักพักแล้ว พวกเขาก็เลยส่งคนไปตามทั้งแม่เด็กและหมอประจำหมู่บ้านมาพร้อม ๆ กันเลยทีเดียว ตอนนี้แม่เด็กมาถึงแล้ว แต่หมอไม่รู้มาถึงแล้วหรือยัง

“หลบไป ๆ หมอมาแล้ว”

หมอประจำหมู่บ้านเป็นชายชราที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยกลิ่นยาสมุนไพร แน่นอนว่าลี่ห่ายไม่รู้ว่ามันคือกลิ่นอะไร เธอยอมถอยออกจากร่างของเจียงหมิงให้หมอประจำหมู่บ้านรีบช่วยชีวิตลูกชาย

แต่หมอชรากลับทำแค่จับชีพจรพร้อมกับส่ายหน้า แถมยังหันมาถอนหายใจใส่เธอแล้วบอกว่าเด็กไม่หายใจแล้วอีกต่างหาก

ทั้งที่ยังไม่ทันได้ช่วยชีวิตหรือทำอะไรเลยสักนิด นี่น่ะหรือการช่วยชีวิต

“เพราะเธอไม่สนใจลูกของตัวเอง เอาแต่ปล่อยให้เด็กสองคนนี้ออกมาเล่นนอกบ้านกันเอง เจียงหมิงมันไม่หายใจแล้ว ช่วยขึ้นมาได้ก็จริง แต่ยื้อชีวิตเอาไว้ไม่ได้หรอก”

ชายชรารวมถึงคนอื่นได้แต่ส่งสายตาตำหนิมาให้คนเป็นแม่อย่างลี่ห่ายจนตัวแทบจะพรุนให้ได้เสียตรงนั้น แต่เรื่องนั้นมีหรือที่ลี่ห่ายจะสนใจ ตอนนี้เธอสนใจแค่ว่าไอ้หมอแก่นี่มันไร้ประโยชน์สิ้นดี ยังไม่ทันทำอะไร แค่จับ ๆ ดูก็บอกลูกชายของเธอตายแล้ว ตัวเองยังไม่พยายามทำอะไรเลยสักอย่าง

“เป็นหมอแต่รักษาไม่ได้ก็ไสหัวไป! เกะกะจริง ๆ มาถึงก็เอาแต่พล่ามเรื่องไร้สาระ ยังไม่ทันจะลงมือทำอะไรก็ตัดสินไปแล้วว่าช่วยไม่ได้ ไอ้หมอแก่ดีแต่ปาก” เธอพุ่งตัวเข้าไปหาเจียงหมิง ก่อนจะผลักหมอชราออกจากร่างลูกชาย

หมอชราก็ยังพยายามกีดกันไม่ยอมให้เธอเข้าไปยุ่งกับร่างของลูกชายตัวเอง จนเธออดจะด่าออกไปแรง ๆ ไม่ได้ ตัวเองทำไม่ได้ก็ไม่ใช่ว่าคนอื่นเขาจะทำไม่ได้ด้วย ไอ้แก่นี่อยากโดนเธอทุบตีหรือยังไง

ชาวบ้านเองก็พยายามเข้ามาห้ามเธอที่กำลังกดหน้าอกลูกชายตัวน้อยของตัวเอง ซึ่งมันก็ไม่ได้แปลก ภาพที่คนรอบ ๆ ข้างเห็นคงจะเป็นภาพที่แม่ไม่ได้เรื่องอย่างเธอกำลังทุบตีลูกชายที่ไร้ลมหายใจของตัวเองเสียมากกว่า

ด้วยแรงที่เยอะกว่าคนทั่ว ๆ ไปของลี่ห่าย เธอสะบัดคนที่พยายามมาลากตัวเองออกจากเจียงหมิงออกจนหมด ก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาทำการช่วยชีวิตตามหลักที่เธอเรียนรู้และปฏิบัติจริงมามากกว่าสิบปี

“ทุบตีเจียงหมิงไปมันก็ไม่ฟื้นขึ้นมาหรอก เธอโทษตัวเองเสียเถอะที่เป็นแม่แต่ปล่อยให้ลูกมาเล่นน้ำกันเอง ฉันเป็นหมอมาหลายสิบปี แต่เธอที่ไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับวิชาหมอมาบอกว่าฉันไม่ทำอะไร เหอะ ก็เพราะว่ามันทำอะไรไม่ได้แล้วไ-”

แค่ก แค่ก แค่ก ฮึก ฮืออออออออออออ

ยังไม่ทันที่หมอชราจะพูดจบ เจียงหมิงที่นอนไร้ลมหายใจเมื่อสักครู่ก็สำลักน้ำออกมาอึกใหญ่ ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วร้องไห้ทันที เด็กน้อยกอดแม่แน่นอย่างหวาดกลัว

ชาวบ้านที่อยู่รอบ ๆ ต่างก็พร้อมใจกันเงียบ

เมื่อครู่พวกเขาต่างก็รุมประณามสะใภ้ใหญ่บ้านเจียงที่ละเลยลูก ชอบปล่อยให้เด็กสองคนนี้ออกมาเล่นกันเองนอกบ้าน บางคืนก็ให้ไปนอนในโรงเก็บฟืนบ้าง บนต้นไม้บ้าง พวกเขาที่ไม่อยากยุ่งเรื่องคนอื่นก็ได้แต่มองอย่างสงสาร

ลี่ห่ายไม่คิดว่าหมอชราคนนี้จะมีประโยชน์อะไรต่อเธออย่างแน่นอน เธอช้อนแขนอุ้มเอาลูกชายขึ้นมาอุ้มเอาไว้ ก่อนจะเดินไปหาเจียงฝูที่ยืนร้องไห้อยู่กับแม่สามีแล้วอ้าแขนให้เด็กน้อยเข้ามาหา

แม้ว่าเจียงฝูจะค่อนข้างหยาบกระด้างไปสักหน่อย แต่เด็กอย่างไรก็คือเด็ก แม้จะหวาดกลัวแม่และมองว่าแม่ค่อนข้างไร้ประโยชน์เล็กน้อย แต่สุดท้ายเด็กก็ยังต้องการแม่

เจียงฝูสะบัดมือออกจากย่าของตน ก่อนจะวิ่งร้องไห้เข้าไปหาแม่ที่อุ้มน้องชายอยู่

ลี่ห่ายได้แต่กลั้นใจอุ้มเอาลูกทั้งสองขึ้นมาแล้วรีบเดินกลับบ้าน เด็กพวกนี้ต้องการการพักผ่อน ถ้าอยู่ที่นี่ต่อคงมีแต่สงครามน้ำลายของพวกผู้ใหญ่ที่เสียหน้าอย่างไอ้หมอแก่นั่นเท่านั้นแหละ ยาก็ไม่รู้จะรักษาให้อาการดีขึ้นได้หรือเปล่า ไม่สู้เธอไปลองหาทางเอาเองยังจะมีโอกาสหายมากกว่า

หวังลี่ห่ายเข้าห้องปิดประตูลงกลอนแน่นหนา เธอแก้ผ้าเปลี่ยนชุดให้ลูกพร้อมกับเช็ดตัวให้แห้ง ตอนนี้เจียงฝูปลอดภัยแล้ว เธอเอาลูกทั้งสองคนเข้านอนพร้อมกัน ก่อนจะหันไปสนใจกับระบบว่าสามารถช่วยเหลืออะไรเธอได้บ้าง

ในกระเป๋าของเธอมียาอยู่พอสมควร แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นยาแก้ไข้และอุปกรณ์ทำแผลทั้งหลาย คนจมน้ำนี่เธอไม่แน่ใจเลยว่าควรจะให้กินยาอะไร แต่จากร่างเดิมก็พอจะรู้มาบ้างว่าต้องขับไล่ความเย็นออกจากร่างกาย เพราะอย่างนั้นคงต้องทำอะไรอุ่น ๆ ให้เด็ก ๆ กินสินะ

แต่เธอไม่อยากเจอหน้าคนในบ้าน พวกบ้านรองกับบ้านสามมันไม่ได้หวังดีอะไรกับเธอหรอก ถ้าออกไปก็คงจะโดนค่อนขอดใส่กลับมาเท่านั้น เสียเวลาเปล่า ๆ

ในเมื่อในกระเป๋าไม่มียาที่พอจะช่วยอะไรได้ เธอจึงตัดสินใจเข้าตลาดโลกแล้วเลื่อนหายาที่พอจะช่วยได้ ไอ้ตลาดโลกนี่สะดวกมาก เธอแค่พิมพ์ว่ายารักษาคนจมน้ำ รายชื่อสินค้าที่มีสรรพคุณรักษาอาการหลังจมน้ำก็ขึ้นมาเป็นแถวยาวหลายหน้า

เธอเลื่อนหายาที่พอจะเข้าท่ามาหนึ่งอัน ก่อนจะต้องกัดปากตัวเองด้วยความหงุดหงิด เธอไม่มีเงิน! แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าจะเอาเงินมาจากไหนไปซื้อไอ้ของในตลาดโลกนี่

แต่ก็คิดขึ้นมาได้ว่าตัวเองเพิ่งจะเอามันฝรั่งไปลงขายไว้ เธอกดเข้าไปดูที่หน้าโปรไฟล์ของตัวเอง

ก่อนจะต้องตาโต มันฝรั่งของเธอขายออกตั้งแต่ที่เธอลงขายยังไม่ครบหน้านาทีดีด้วยซ้ำ แถมยังได้เงินมาเป็นร้อยเหรียญ ขนาดเธอตั้งราคาแพงตามโลกใบเดิมของตัวเองแล้วแท้ ๆ

ลี่ห่ายรีบกดรับเงินเข้ากระเป๋า ก่อนจะรีบค้นหายาที่เอาใส่ไว้ในตะกร้าแล้วจ่ายเงินทันที หลังจากที่กดซื้อแล้วก็มีกล่องปริศนาปรากฏต่อหน้าเธออย่างไม่มีต้นสายปลายเหตุ แต่เรื่องที่มาใครจะสน เธอรีบแกะกล่องแล้วเอายาออกมาเตรียมป้อนลูก

แต่ก่อนที่เธอจะป้อนได้ เธอต้องออกไปเอาน้ำมาให้เด็ก ๆ กินเสียก่อน ยานี่เป็นยาเม็ด ยังไงก็ต้องกินน้ำตามลงไปด้วย เธอไม่แน่ใจเลยว่าเด็กสองคนนี้จะกินยาเม็ดนี่ได้หรือเปล่า

“เด็ก ๆ เป็นยังไงบ้าง อาการดีขึ้นแล้วหรือเปล่า ขอฉันข้าไปเยี่ยมหลานหน่อย” เมื่อเปิดประตูออกมาก็เจอแม่สามีที่ยืนทำท่าทางกังวลอยู่ ในใจของเธอมองแม่สามีดีขึ้นเล็กน้อย อย่างน้อยแม่สามีก็ยังดีกับหลานของตัวเอง แม้จะไม่ค่อยดีกับสะใภ้อย่างเธอสักเท่าไหร่ก็ตาม

“ฉันออกมาเอาน้ำเข้าไปให้เด็ก ๆ กินยาค่ะ เดี๋ยวเอาไว้ให้เด็ก ๆ ตื่นแล้วแม่ค่อยไปเยี่ยมจะดีกว่านะคะ ตอนนี้แม่ไปพักก่อนเถอะค่ะ คงจะตกใจน่าดู” ถ้าแม่สามีของเธอดีกับลูก ๆ ของเธอแบบนี้ เธอก็ยินดีที่จะยอมถอยให้ก้าวหนึ่ง

“อืม เอาอย่างนั้นก็ได้ แต่เธอน่ะ เพราะเธอมัวแต่ขี้เกียจแล้วก็นอนกลางวันไง ทำไมถึงได้ปล่อยให้เด็ก ๆ ออกไปเล่นน้ำได้ แถมวันนี้เธอยังไม่มาปรนนิบัติฉันอีก ชักจะขี้เกียจเกินไปแล้วนะ”

“ขี้เกียจอะไรคะ ไม่ใช่หนูเอาผ้าแม่ไปซักมาหรอกเเหรอคะ” ตอนเธอไปซักผ้าก็เป็นคนละที่กับที่เด็ก ๆ แอบไปเล่นน้ำ ทำไมมาว่าเธอเอาเสียได้ ตัวเองน่ะสบายกว่าใครในบ้านแท้ ๆ กล้าจะมาว่าคนอื่นนะยายแก่นี่

“ฮึ จะพูดอะไรก็พูดได้ ถ้าเธอทำหลานฉันเป็นอันตรายอีก ฉันจะส่งเธอกลับบ้านเดิมเสีย!” อยู่ ๆ หญิงชราก็อารมณ์ขึ้นจนเธองุนงงไปเสียหมด

ลี่ห่ายไม่คิดจะเสียเวลากับแม่สามีอีกต่อไป เธอเลือกจะเดินหนีไปเอาน้ำในห้องครัว ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องแล้วปิดประตูใส่แม่สามีดังปัง