28 - มีสิทธิ์ทุกอย่าง

มีสิทธิ์ทุกอย่าง

เปลือกตาของหญิงสาวที่นอนบนเตียงค่อย ๆ เปิดขึ้นอย่างช้า ๆ แล้วกระพริบถี่ ๆ พบเพียงแค่เพดานสีขาว และเสียงบทสนทนาของใครบางคนที่เธอจำได้ขึ้นใจ

“น้ำ ตื่นแล้วหรือครับ ค่อย ๆ ลุกขึ้นนะ รู้สึกเป็นยังไงบ้าง” เสียงทุ้มนุ่มถามขึ้นรัว ๆ ขณะที่ช่วยประคองเธอลุกขึ้นนั่ง

“คุณ” เธอรีบสลัดแขนออกจากเขา และพยายามจะขยับตัวออกห่างจากเขา แต่ก็ไม่เป็นผลอะไรเลย เพราะเขาเหมือนจะไม่รู้สึกรู้สาอะไร

“ครับพี่เอง น้ำเป็นยังไงบ้าง” เสียงนุ่มเอ่ยถามเธอขึ้นมาอีกครั้ง และยกมือขึ้นลูบที่แก้มของเธอเบา ๆ ด้วยความห่วงใย

เธอก้มลงมองสำรวจที่เสื้อผ้าของตัวเองในตอนนี้กลับพบว่า มันไม่ใช่เสื้อผ้าที่เธอสวมใส่ก่อนหน้านี้ ก่อนที่เธอจะหมดสติไป

“ปล่อยฉันค่ะ คุณไม่...” เธอพยายามขยับตัวออกห่างจากเขา

“...” ปุณณธีร์ไม่พูดอะไรอีก เขาจึงดึงเธอเข้ามาสวมกอดเธอทันที ก่อนที่เธอจะได้โวยวายหรือต่อว่าเขาออกมาเสียก่อน แค่เธอเปลี่ยนสรรพนามเรียกแทนตัวเองและเรียกเขาแบบนี้ เขาก็รู้สึกเจ็บปวดใจยิ่งนัก

“นี่คุณ! ปล่อยฉันนะ งานของตัวเองแท้ ๆ ยังจะมาทำ...” ธารารินทร์พยายามดีดดิ้นและเริ่มโวยวายขึ้นมาอย่างไม่พอใจเขา

“พี่ธาม แทนแกปล่อยพี่...”

เป็นปุณยวีร์ที่เปิดประตูเดินพรวดเข้ามาโดยที่น้องชายอย่างปัณณธรก็ห้ามเอาไว้ไม่อยู่ เพราะเธอเป็นคนดื้อรั้นอยู่แล้ว หญิงสาวที่ถูกตามใจมาตั้งแต่เด็กใครก็ไม่สามารถหยุดความดื้อรั้นของเธอไว้ได้

“ทิพย์ แทน พ่อ แม่” ปุณณธีร์หันไปตามเสียงก็เห็นว่าครอบครัวของเขานั้นเอง พวกเขามาอยู่ที่นี่กันหมดแล้ว และต่างก็จ้องมองมาที่เขาและธารารินทร์ด้วยสายตาที่ต้องการคำอธิบาย

“น้ำริน เธอเป็นไงบ้าง” เป็นปัณณธรเองที่เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาก่อนใคร เพราะคนที่นั่งหน้าเศร้าอยู่บนเตียงนั้นคือเพื่อนของเขานั้นเอง

“แกหยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ น้ำเป็นเมียพี่ พี่ดูแลเมียพี่เองได้” ปุณณธีร์ตวาดเสียงใส่น้องชายทันที ที่ปัณณธรกำลังก้าวขาเข้ามาหา

“หึ เมียเต็มปากเต็มคำเชียวนะพี่ธาม พี่ไปแต่งงานกับเพื่อนผมตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ ถึงกล้าเรียกน้ำรินว่าเมีย” ปัณณธรพูดขึ้นมาทันที เพราะนึกหมั่นไส้พี่ชายตัวเอง ที่มอบงานในสถานบันเทิงให้เขาดูแลในช่วงนี้ ที่แท้พี่ชายก็ติดเพื่อนเขานี้เอง

“ไอ้แทน!” ปุณณธีร์ขึ้นเสียงดุน้องชาย

“นี่คุณ” ธารารินทร์เองก็ขึ้นเสียงคนข้าง ๆ อย่างไม่ค่อยพอใจเขาเช่นกัน

“ตาธามหยุด ตอนนี้แม่จะยังไม่เค้นถามอะไรแกทั้งนั้น แล้วตอนนี้หนูน้ำเป็นยังไงบ้างลูก” ปราณีได้แต่ห้ามศึกของลูกชายทั้งสองเอาไว้ แล้วหันไปถามไถทางธารารินทร์แทน

ธารารินทร์เมื่อเห็นว่าบิดามารดาของเขามองมาที่เธอ เธอก็รีบยกมือขึ้นไหว้อย่างอ่อนน้อม และก็ก้มหน้างุดอย่างไม่กล้าสู้หน้า

ปุณณธีร์ที่เห็นท่าทีประหม่าของเธอ เขาจึงเอื้อมมือของเขามากุมที่มือของเธอ และสอดประสานกันเอาไว้ ก่อนที่จะหันไปเอ่ยตอบคนเป็นแม่แทนเธอ

“หมอบอกไม่เป็นอะไรมากครับแม่ แค่อยากให้ไปตรวจที่โรงพยาบาลเพื่อความแน่ใจอีกที”

“ร้ายแรงเหรอ ถึงขั้นต้องให้ไปตรวจที่โรงพยาบาล” ธนาผู้เป็นแทรกขึ้นมาทันที ที่ได้ยินได้ในสิ่งที่ลูกชายบอก

“ไม่เป็นอะไรครับพ่อ แต่อาจจะเป็นข่าวดีเสียมากกว่า” เขาตอบผู้เป็นพ่อ พร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าผุดขึ้นอัตโนมัติเมื่อหันมามองหน้าของธารารินทร์

“ข่าวดีอะไรกันพี่ธาม งานแต่งพี่ทิพย์ก็ล่มเละไม่เป็นท่าขายขี้หน้าแบบนี้ เพื่อนแทนก็มาเป็นลมในงานไปอีกคน เป็นแบบนี้แล้วพี่ยังจะมาบอกว่าเป็นข่าวดีอยู่อีกเหรอพี่ธาม” ปัณณธรโวยวายใส่พี่ชายทันที เพราะไม่เข้าใจในสิ่งที่พี่ชายพูดเลยสักนิด

“งานแต่งของพี่สาวแกล่ม แกไม่ดีใจหรือไงที่ไอ้คนเลว ๆ แบบนั้น มันออกไปจากชีวิตพี่สาวแก” ปุณณธีร์ตอกกลับทันที และนึกโมโหขึ้นมาเมื่อนึกถึงเหตุการณ์วุ่นวายก่อนหน้า

“งานวันนี้เป็นงานของ...” ธารารินทร์จึงแทรกขึ้นมาบ้าง เมื่อเริ่มจับต้นชนปลายได้

“ของน้ำทิพย์ลูกสาวแม่เองจ้ะ” ปราณีเป็นฝ่ายบอกแทน

“แล้ว???”

“นี้อย่าบอกน่ะ ว่าที่โกรธแล้วหนีหายเงียบไปแบบนี้ เพราะน้ำงอนพี่คิดว่าเป็นพี่มาตลอดสินะ”

เมื่อเห็นว่าคนข้าง ๆ ยังไม่รู้เรื่องอะไร ปุณณธีร์จึงเป็นคนบอกความจริงทั้งหมด และก็แซวธารารินทร์ออกมา เพราะมั่นใจแล้วว่าที่เธอหนีเขาไปแบบนี้เพราะสาเหตุใด

“ก็...”

“หึงพี่แล้วสินะเด็กน้อย” เขาพูดพร้อมวางมือลงที่ศีรษะของเธอ และโยกเบา ๆ อย่างนึกเอ็นดู

“ใครหึง ฉันไม่มีสะ...”

“มีครับ ที่รักมีสิทธิ์ในตัวพี่ทุกอย่างเลยนะ เพราะที่รักเป็นเมียของพี่ไง” เขาพูดดักเธอเอาไว้ทันที เพราะรู้ดีว่าเธอจะพูดอะไร

“เมียอะไรกัน คุณอย่ามาพูดอะไรมั่ว ๆ นะ เราแค่...” เธอรีบปฏิเสธทันควัน

“อ้าว...ก็น้ำเซ็นเอกสานยินยอมเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของพี่ไปตั้งนานแล้ว ตอนนี้รอแค่จัดการเรื่องเอกสารแล้วเราก็ไปจดทะเบียนสมรสกัน เข้าใจยังครับคุณแม่” เขาจึงเอ่ยบอกเธอกับสิ่งที่เขาทำกับเธอเอาไว้ในตอนนั้น

“คุณแม่อะไร แล้วจดทะเบียนสมรสอะไร ฉันไปยินยอมตั้งแต่เมื่อไหร่อย่ามาพูดมั่ว ๆ นะ คิดเองเออเองนะ” เธอยังคงไม่เข้าใจในสิ่งเขาพูด เพราะเธอมั่นใจว่าเธอไม่ได้ทำอะไรด้วยซ้ำ

“พี่ไม่ได้โมเมไปเองนะ น้ำจำไม่ได้เหรอว่าน้ำจรดปลายปากกาลงตั้งแต่ที่เรามาอยู่ด้วยกัน แล้วเมื่อกี้หมอก็บอกพี่ว่า น้ำกำลังท้องหมออยากให้เราไปตรวจที่โรงพยาบาลอีกทีเพื่อความแน่ใจ และความปลอดภัยของน้ำกับลูก” ปุณณธีร์อธิบายบอกอีกที

“อะไรนะ ท้องเหรอ?” ทุกคนต่างก็ต้องอุทานออกมาพร้อมเพียงกัน

“ครับ ที่รักไม่ดีใจเหรอ ที่เรากำลังจะลูก เรากำลังจะเป็นพ่อแม่คนแล้วนะ” เสียงนุ่มเอ่ยบอกกับเธอ

“...” ธารารินทร์นิ่งเงียบเพราะเธอไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรออกมาดี ก่อนที่น้ำตาจะไหลรินออกมาเสียดื้อ ๆ แบบไม่รู้สาเหตุ

“น้ำร้องไห้ทำไมครับ” เขาตกใจรีบถามพร้อมกับสำรวจดูที่ตัวของเธอทันที เพราะกลัวว่าเธอจะเจ็บปวดตรงไหน

“...” ธารารินทร์ส่ายหน้าแทนคำตอบ

“เอาล่ะตาธาม ค่อยกลับไปเคลียร์กันที่บ้าน ส่วนตอนนี้ก็พักผ่อนอยู่กันที่นี่ไปก่อน รอให้นักข่าวกลับไปก่อนเราค่อยแยกย้ายกันกลับบ้าน” ปราณีจึงพูดแทรกขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าทั้งสองเริ่มเคลียร์กันเข้าใจแล้ว