9 - กลับมาได้สักทีนะ

กลับมาได้สักทีนะ

แต่จู่ ๆ จิตใต้สำนึก กลับให้เขายกมือใหญ่ขึ้นมาลูบที่ศีรษะคนใต้ร่างอย่างเอ็นดู ก็ในเมื่อมันพลาดไปแล้ว ก็ต้องหาวิธีป้องกันแบบอื่น

“เช้าเรามีเรื่องต้องคุยกัน” เขาพูดกับคนใต้ร่าง เมื่อลมหายใจกลับมาเป็นปกติ

“แต่...” ใบหน้าของเธอตอนนี้มีแต่ความกังวล

“เข้ามาในห้องนี้แล้ว ถ้าไม่เช้าก็ไม่ต้องออกไป ต่ออีก...” เขาจึงใช้วิธีนี้เพื่อรั้งเธอเอาไว้ เพราะถ้าหากเขาปล่อยให้เธอออกไปตอนนี้ คนที่นี่รู้แน่ว่าเขากินเด็กในร้านตัวเอง และอีกอย่างเขาก็อยากทำข้อตกลงกับเธอด้วยเพราะเขาพรากความบริสุทธิ์แถมยังปล่อยในตัวเธออีก

“คงจะทำกับผู้หญิงแบบนี้บ่อยสินะคะ อ๊ะ...” เธอพูดขึ้นด้วยใบหน้าที่มีแต่ความน้อยใจ

“แล้วใครกันล่ะ เป็นคนขอร้อง...” เธอพูดพร้อมกับเลิกคิ้วถามเธออย่างท้าทาย และย้อนคำพูดของเธอก่อนหน้านั้น ที่เธอเป็นคนร้องขอให้เขาช่วย

“แต่ตอนนี้น้ำหายแล้ว...”

“แล้วใครบอกให้ถ่ายคลิปไว้เพื่อ...” เขาพูดพร้อมกับปิดอะไรบางอย่างในโทรศัพท์ขึ้น และเป็นเสียงของหญิงสาวที่กำลังดังขึ้นมาเป็นเสียงที่กำลังเสร็จสม เธอไม่ต้องเดาก็รู้ได้ว่าเป็นเสียงของใคร

“ว้ายคุณ น่าเกลียด...”

คนเหนือร่างโยนโทรศัพท์ไว้ที่เดิม และมือก็ล็อคขึงมือของเธอ พร้อมสอดประสานกันตรึงแนบกับที่นอน และเริ่มสาวสะโพก เริ่มบทเพลงรักขึ้นมาอีกครั้งอย่างเร่าร้อน โดยที่คนใต้ร่างไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธได้เลย

*

*

ช่วงสายของวัน

“หายไปไหนว่ะ”

ทันทีที่ปุณณธีร์ลืมตาขึ้นมาในช่วงสายของวัน ข้างกายก็พบเพียงความว่างเปล่าแล้ว ซึ่งไร้เงาของหญิงสาวที่เขารังแกมาหลายชั่วโมง เหลือเพียงแค่กลิ่นกายและคาบเลือดสีจาง ๆ ที่ตราตรึงไว้บนผ้าปูที่นอนสีเทาของเขาไว้ดูต่างหน้า

“ตัวแสบเอ้ย...” เขาก้าวขาลงจากเตียงนอนด้วยความไม่สบอารมณ์ ที่โดนหญิงสาวชิ่งหนีไปเสียดื้อ ๆ แบบนี้ เพราะไม่เคยมีผู้หญิงกล้าขัดคำสั่งเขาทั้งที่เขาก็ย้ำกับเธอไปตั้งหลายรอบแล้ว 

ปุณณธีร์เดินลงมาข้างล่างก็ไม่พบใครแม้แต่คนเดียว เพราะที่นี่จะเปิดให้พนักงานเข้ามาทำความสะอาดและเก็บกวาดเตรียมสถานที่ได้ก็เป็นเวลาสิบเอ็ดนาฬิกาเป็นต้นไป

เขาจึงเดินออกจากทางประตูด้านหลังร้านด้วยความหงุดหงิด เขาจะไม่ออกไปทางประตูด้านหน้าหากวันไหนที่ค้างที่นี่ เพราะไม่อยากรบกวนเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย แต่ก่อนเขาจะก้าวขาพ้นประตูสายตากลับชะงักเพราะมองเห็นอะไรบางอย่างตกอยู่ที่พื้นเสียก่อน เขาจึงก้มลงเก็บขึ้นมาแบบไม่ลังเล

“ธารารินทร์ ธนารักษ์ มหาวิทยาลัยXXX หึ...”

เขาจึงเก็บบัตรใบนั้นลงใส่ในกระเป๋ากางเกงของตน แล้วก้าวเท้าเดินไปที่รถ และขับออกไปทันทีอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่พูดอะไรเลย

*

*

บ้านพัชรเหมรัตน์

“กลับบ้านได้แล้วเหรอพ่อตัวดี” ปราณี พัชรเหมรัตน์ มารดาผู้ให้กำเนิดวัย 62 ปีเอ่ยถามอย่างเหน็บแนม เมื่อเห็นลูกชายคนโตกลับเข้าบ้านในรอบปี

ตั้งแต่ที่ปุณณธีร์ออกไปใช้ชีวิตในวัยเรียน เขาก็กลับเข้ามาบ้านแทบนับครั้งได้ แต่เขาจะเจอหน้ากับผู้ให้กำเนิดที่บริษัทเกือบทุกวันอยู่แล้ว

แต่ตอนนี้พวกท่านทั้งสองวางมือจากธุรกิจแล้ว นานทีถึงจะเข้าไปบริษัทบ้าง จึงไม่ค่อยได้เห็นหน้าลูกชายคนโตเท่าไหร่

ส่วนลูกสาวกับลูกชายก็ยังคงอยู่ที่บ้าน แต่ลูกสาววัย  25 ปี รายนั้นเลือกไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศ นาน ๆ ทีจะกลับมา

จะมีก็แต่ลูกชายคนเล็กวัย 20 ปี ที่อยู่บ้านตลอด รายนี้ไม่ยอมออกไปอยู่ข้างนอก ค่อนข้างจะอยู่ติดบ้าน ถึงแม้เจ้าตัวจะออกไปเที่ยวตามประสาวัยรุ่นบ้าง แต่ก็จะกลับมาที่บ้านตลอด

“พ่อแม่สวัสดีครับ...” ปุณณธีร์ยกมือขึ้นไหว้ผู้ให้กำเนิดทั้งสอง ที่นั่งอยู่บนโชฟาห้องรับแขก

“อารมณ์ไหนวันนี้ ถึงกลับมาที่บ้านได้” ธนา พัชรเหมรัตน์ บิดาผู้ให้กำเนิดวัย 65 ปี เอ่ยถามลูกชายเสียงทุ้ม

“มาก็ดีแล้ว แม่มีเรื่องจะคุย...” ปราณีเอ่ยขึ้นมาทันที ก่อนที่ลูกชายจะได้ตอบผู้เป็นสามีของเธอ เพราะมีเรื่องสำคัญจะคุยกับลูกชายอยู่แล้ว

“ไว้ตอนเย็นค่อยคุยกันนะครับ ตอนนี้ผมขอตัวขึ้นไปพักผ่อนก่อน” ปุณณธีร์พูดเพียงแค่นั้นเขาก็เดินขึ้นบ้านไปทันที

“ตาธาม!!!”

“คุณ คุณ...” ธนาได้แต่ปรามผู้เป็นภรรยาเอาไว้ ให้ใจเย็นลงก่อน เมื่อเห็นว่าเริ่มจะโมโหใส่ลูกชาย

“ฮึ...อายุก็เข้าเลขสามไปแล้ว เมื่อไหร่ลูกจะเลิกใช้ชีวิตรักสนุกเปลี่ยนคู่นอนไปทั่วแบบนี้สักที” ปราณีพูดขึ้นมาอย่างเหลืออด

“ปล่อยให้ลูกมันได้เลือกเส้นทางชีวิตของมันเองเถอะน่ะ ไหนเราเคยพูดกันว่าจะไม่บังคับหรือเซ้าซี้การเลือกคู่ครองของลูกไง”

“ก็เพราะว่าตาธามอายุขนาดนี้แล้วนะสิ มันถึงเวลาที่จะต้องพูดเรื่องนี้แล้ว”

“คุณลืมไปแล้วหรือไง ว่าเราเองก็แต่งงานกันตอนอายุสามสิบกว่าโน้นน่ะ” ธนาพยายามพูดปลอบภรรยา เพราะเขาเองก็แต่งงานตอนอายุเกินเลขสามเหมือนกัน

“ก็เพราะว่าเราแต่งงานมีลูกกันช้าไงค่ะ ดูสิตอนนี้ก็เกษียณมาอยู่บ้านกันแล้ว แต่ยังไม่ได้อุ้มหลานเลยสักคน” ปราณีพูดขึ้นอย่างเหน็บแนมผู้เป็นสามี

“อ๋อ ที่แท้คุณก็อยากมีลูกเร็ว ๆ ถ้ารู้อย่างนี้ ตอนนั้นผมน่าจะทำคุณท้องตั้งแต่แรกที่เราคบกันเลยเนอะ จะได้มีลูกมีหลานทันใจคุณไง” ธนาจึงแหย่ผู้เป็นภรรยาขึ้นบ้าง

“คุณจะบ้าหรือไงคุณธนา ตอนนั้นฉันอายุแค่สิบแปดปีเองน่ะ ดีแค่ไหนแล้วที่เราคบกันมาจนรอดถึงทุกวันนี้”

“ก็ในเมื่อพ่อแม่ของพวกเรา อนุญาตให้เราคบกันโดยไม่ห้าม งั้นเราก็เคารพสิทธิการตัดสินใจการเลือกคู่ครองของลูกด้วยน่ะ” ธนาจึงยกเอาเรื่องของพวกเขามาพูดให้ภรรยาฟัง เพื่อย้ำว่าจะไม่มีการบังคับลูกให้ทำตามใจตน

“แต่คุณลืมไปแล้วหรือไงค่ะ ว่าพ่อของคุณเองไม่ใช่เหรอที่ไปหมั้นลูกสาวบ้านนั้นไว้ให้หลานตั้งแต่เล็กโดยที่พวกเราไม่รู้อะไรเลย” ปราณียอกย้อนผู้เป็นสามีขึ้นมาทันที เมื่อครั้งก่อนที่บิดาของผู้เป็นสามีจะเสีย ได้บอกกับพวกตนไว้ว่าได้หมั้นลูกสาวของเพื่อนสนิทไว้ให้ลูกชายคนโตของพวกเขาไว้แล้ว

“เราก็ต้องคุยกับลูกก่อน ถ้าลูกโอเคผมก็ไม่ติด แต่ถ้าลูกปฏิเสธเราก็ต้องยอมรับ และหาวิธีเคลียร์และชดเชยให้กับฝั่งนั้น”

“ฉันกลัวมันจะไม่ง่ายอย่างที่พูดนะสิ” ใบหน้าที่มีแต่ความกังวลใจของปราณีผุดขึ้นมาทันที เพราะรู้ดีว่าครอบครัวของอีกฝ่ายเป็นยังไง