10 - ผมไม่เคยซ้ำกับใคร

ผมไม่เคยซ้ำกับใคร

ตกเย็น

“แม่พูดว่าอะไรน่ะครับ ผมมีคู่หมั้นที่ปู่หมั้นไว้ตั้งแต่เด็กแล้ว” ปุณณธีร์ร้องถามย้ำผู้เป็นแม่ขึ้นมาทันที เมื่อนั่งลงที่โซฟาห้องรับแขกแล้วผู้เป็นแม่เล่าบอก

“อืม...เป็นลูกสาวน้าศจี น้องลูกจันทร์ไง” ปราณีจึงยอมเล่าบอกความจริงกับลูกชาย เพราะคิดว่าลูกชายควรรับรู้เรื่อองนี้สักที ส่วนลูกชายจะตัดสินใจก็แล้วแต่

“ลูกจันทร์?” ปุณณธีร์ได้แต่เลิกคิ้วมองหน้าคนเป็นแม่ เมื่อได้ยินชื่อนามที่คนเป็นแม่บอกออกมา เขาหน้าเจื่อนขึ้นมาทันที โลกมันจะกลมอะไรขนาดนั้น

“อย่าบอกน่ะว่าแก...” ธนาพูดสวนขึ้นมาบ้าง เมื่อเห็นท่าทางที่เปลี่ยนไปและปฏิกิริยาของลูกชายก็พอจะเดาอะไรออกบ้าง

“ครับ” เขาได้แต่พยักหน้ายอมรับกับผู้เป็นพ่อ เพราะไม่มีอะไรที่จะปิดบังแล้ว ในเมื่อพวกท่านกล้าถาม เขาก็กล้าตอบออกไปตามตรง

“แล้วแบบนี้ ฝั่งนั้นเขาจะไม่มัดมือชกแกเหรอตาธาม” ปราณีเริ่มโวยวายขึ้นเสียงใส่ลูกชาย เพราะกลัวว่าลูกชายจะตกที่นั่งลำบากเข้า หากว่าฝ่ายหญิงจะมาประท้วงให้รับผิดชอบเข้า

“เรื่องมันผ่านมานานแล้วครับพ่อแม่ เราก็แค่สนุกกันแค่นั้นตามประสาวัยรุ่นเอง แล้วอีกอย่างใครจะไปรู้ล่ะว่าลูกจันทร์คือคู่หมั้น ไม่งั้นผมจะไม่ไปยุ่งหรือแตะเด็ดขาด” ปุณณธีร์ได้แต่ยอมรับกับผู้ให้กำเนิดทั้งสอง และรู้สึกผิดที่ตนไม่ยับยั้ง

“แกผิดตั้งแต่ที่แกไปนอนกับผู้หญิงไม่เลือกแล้วตาธาม แล้วอีกอย่างแกดันเล่นกับคนรู้จักอีก แถมยังพูดจาออกมาแบบนี้ พ่อถามแกหน่อยเถะ แกไม่มีความรู้สึกหรือหวั่นไหวอะไรเลยเหรอ” ธนาได้แต่ต่อว่าลูกชาย

“ใครเขาจะเอาใจไปผูกกับคู่นอนกันละครับ พ่อเองก็น่าจะรู้...”

“ไม่รู้พ่อกับแม่แก เป็นผัวเดียวเมียเดียวมาตลอด แต่ยุคสมัยนี้พ่อเข้าใจว่าอะไรมันก็เปลี่ยนไป แต่แกอย่าประมาทเชียวล่ะ” ธนาชิ่งพูดขึ้นมาก่อนที่ลุกชายจะพูดจบ ตนเข้าใจดีว่ายุคสมัยมันเปลี่ยน ตนไม่ถือว่าผู้หญิงที่ลูกชายเลือกจะมีอดีตแบบไหน เพียงแต่ตนอยากตำหนิตักเตือนลูกชายบ้าง

“ผมป้องกันอย่างดีครับและไม่เคยไปซ้ำกับใครหลายรอบ” (แต่เมื่อคืนคือหนักจริง ๆ แถมปล่อยน้ำใส่ไปด้วยเป็นที่เรียบร้อยแล้วด้วย) ประโยคแรกเขาพูดอย่างมั่นใจ และประโยคหลังเขากลับเสียงแผ่วลง

“เพลา ๆ ลงบ้างน่ะตาธาม แม่กลัวว่าแกจะเจอดีเข้าสักวัน แม่บอกไว้ก่อนเลยน่ะ แม่ไม่ยอมรับผู้หญิงที่แกใช้เป็นคู่นอนมาเป็นสะใภ้เด็ดขาด” ปราณีตักเตือนลูกชายขึ้นอีกคน และพูดบอกอย่างเด็ดขาด ถึงแม้ว่าจะขัดกับสามีก็ตาม

เดิมทีปราณีอยากจะยุยงให้ลูกชายตกลงปลงใจ ได้สะใภ้คนที่ผู้เป็นพ่อสามีหมั้นหมายไว้ให้ มาเป็นสะใภ้ของบ้าน แต่พอลูกชายบอกว่าเคยสนุกกันแบบนี้ เธอก็เด็ดขาดตัดสินใจอะไรได้ง่ายขึ้นมาแบบไม่ลังเลเลยทันที

“แล้วถ้าผม...”

“แกอย่ามาล้อเล่นตาธาม อาทิตย์หน้าบ้านโน้นเขาจะเข้ามาคุย ยังไงก็กลับมาบ้านด้วยล่ะ” ปราณีพูดแทรกลูกชายขึ้นมาเสียก่อน

“ครับ ถ้างั้นผมไปแล้วนะครับ” เมื่อคนเป็นแม่เด็ดขาด ปุณณธีร์จึงได้แต่ข้อตัวลา

“แล้วไม่คิดจะค้างที่บ้านอีกสักคืนสองคืน?” ธนาถามลูกชายขึ้นมาบ้าง

“ไม่ครับ มีธุระที่ต้องจัดการต่อ” ปุณณธีร์ตอบผู้พ่อ แล้วเขาก็ลุกขึ้นเดินออกไปทันที

*

*

Night Club

“คุณธามมีอะไรหรือเปล่าค่ะ” ใบหม่อนเอ่ยถามผู้เจ้านายขึ้น เมื่อเธอสังเกตุเห็นว่าเขามายืนมองตรงที่เธอทำงานอยู่สักพักแล้ว

“พี่รับเด็กใหม่เข้ามา ทำไมผมไม่เห็นรู้เรื่องเลย” ปุณณธีร์เอ่ยเข้าประเด็นทันที เพราะเรื่องนี้เขาไม่ทราบจริง หากว่าเมื่อวานเขาไม่เจอกับธารารินทร์เขาคงไม่รู้ว่าที่นี่รับพนักงานอายุต่ำกว่ายี่สิบปีเข้ามาทำงาน และอีกอย่างเด็กใหม่คนนี้ไม่ได้รับการจ่ายเงินจากบัญชีทางร้านด้วย เขาเลยไม่รู้

“คือพี่ขอโทษค่ะ” ใบหม่อนรีบขอโทษขอโพยผู้เป็นเจ้านายทันที เมื่อเขารู้ความจริงแล้ว และเธอก็กลัวว่าปุณณธีร์จะโกรธและไล่เธอออกด้วย ที่เธอทำผิดอีกครั้ง

“แล้วอีกอย่างคือเด็กใหม่คนนี้ก็อายุไม่ถึงยี่สิบด้วย” ปุณณธีร์พูดตอกย้ำขึ้นมาอีก

เดิมทีเขาก็ไม่ค่อยพอใจอยู่แล้วที่ผู้จัดการรับคนเข้ามาโดยที่เขาไม่ทราบ และที่ไม่พอใจอีกอย่างคือผู้จัดการคนนี้ทำอะไรโดยข้ามหน้าข้ามตาเขาอีกแล้ว

“คุณธาม คือพี่ขอโทษจริง ๆ ค่ะ แต่น้องเขาเป็นเด็กดีมากเลยค่ะ ทำงานส่งตัวเองเรียนแถมเป็นคนขยันพี่เห็นแล้วอดสงสารไม่ได้เลยรับเอาไว้ แต่สบายใจได้ค่ะ น้องเขาจะไม่มาวุ่นวายตรงนี้เด็ดขาดเพราะน้องไม่ได้ทำแผนกเสิร์ฟหรือรับแขก” เธอรีบแก้ต่าง โดยยกเอาความดีของธารารินทร์ขึ้นมาอ้าง เผื่อว่าปุณณธีร์จะเห็นใจ

“ไม่ได้รับแขก แล้ว?” ปุณณธีร์ถามขึ้นอย่างสงสัย และก็แปลกใจที่หญิงผู้จัดการพูดแบบนี้ แต่เขาก็นึกแปลกใจเหมือนกัน เพราะเขาพึ่งเคยเจอธารารินทร์เมื่อคืนนี้เอง ทั้งที่เธอเข้ามาทำงานได้ตั้งหลายวันแล้วพอสมควร

“คุณแทนไทให้ไปช่วยงานที่ห้องคุณแทนไทแทนค่ะ ไม่ใช้น้องน้ำมารับแขกข้างล่าง” ใบหม่อนจึงบอกความจริงกับผู้เป็นเจ้านาย

“ช่วยงานไอ้แทน?” ปุณณธีร์ถามขึ้นอย่างนึกแปลกใจ

“ค่ะ คุณแทนบอกว่าน้องน้ำเป็นเพื่อน”

“ดี พากันทำอะไรข้ามหน้าข้ามตาฉันไปหมด ให้มันได้อย่างนี้สิ ไปตามเด็กใหม่ขึ้นไปพบฉันที่ห้องทำงานด้วย” ปุณณธีร์พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ และเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก ก่อนที่จะเอ่ยสั่งสาวผู้จัดการร้าน และเดินขึ้นไปชั้นบนทันทีด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิด

“คะ ค่ะ”

*

*

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“ว้าย คุณ!”

ทันทีที่ประตูห้องทำงานของปุณณธีร์เปิดออก หญิงสาวก็ร้องเสียงหลงขึ้นมาทันที เพราะร่างบางลอยไปอยู่ในอ้อมแขนของเจ้าของห้องเข้าเสียแล้ว

“จะเสียงดังทำไม นี่เธอ! ทำไมตัวร้อนขนาดนี้” ปุณณธีร์ตั้งใจจะดุเธอ แต่เมื่อร่างกายสัมผัสถึงอุณหภูมิในร่างกายของหญิงสาวที่ผิดปกตินั้น เขาก็กลับเปลี่ยนน้ำเสียงถามขึ้นมาด้วยความห่วงใย

“คือ...”

“เธอป่วยขนาดนี้ ก็ยังจะมาทำงานอีกน่ะ” เขาดุเธอขึ้นมาทันที

“ก็ ว้าย...”

ยังไม่ทันที่ธารารินทร์จะได้เอ่ยตอบอะไร ปุณณธีร์ก็ช้อนเธอขึ้นมาในอ้อมอกในท่าเจ้าสาวเสียแล้ว และด้วยความกลัวตกโดยสันชาตญาณ เธอรีบยกแขนขึ้นคล้องคอเขาเอาไว้ทันที เพราะกลัวตกเหมือนกัน

ปุณณธีร์ได้แต่มองหน้าเธอเชิงข่มขู่ แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา และเขาก็สาวเท้าพาเธอเดินเข้าไปทางด้านในห้อง

“แล้ว???”