บทที่ 1 น้ำตา 2

หลังจากจัดการงานศพเสร็จเรียบร้อย คุณลุงก็มาหา ท่านเป็นคนมีเสน่ห์และเป็นมิตรน่าคบหา บุคลิกภูมิฐานน่าเชื่อถือ เค้าโครงใบหน้าอ่อนโยนใจดี คุณลุงแสดงความเสียใจสุดซึ้งขณะแจ้งให้เขาย้ายออก

                “ก็อย่างที่รู้ ร้านนี้เป็นของกงสี มีชื่อพ่อเธอร่วมเป็นเจ้าของด้วย ฉันต้องรีบขายทิ้งก่อนที่กรมบังคับคดีจะพิทักษ์ทรัพย์ เจ้าของใหม่จะเข้ามาแล้ว รีบเก็บของออกไปซะให้เรียบร้อย อะไรที่ทิ้งไว้จะถูกทิ้งหมด”

                “แล้วสมบัติทุกชิ้นที่โอนมาฝากใส่ชื่อคุณลุงล่ะครับ”

                “อยากได้ก็ไปฟ้องเอา” คุณลุงเริ่มฉุนเฉียว “ฉันอุตส่าห์ยอมเสี่ยง รับฝากเงินในบัญชีกับที่ดินเอาไว้ คิดแต่ได้ฝ่ายเดียวเชียวนะ บอกตามตรงว่าฉันไม่คิดจะเอาของของพ่อเธอไว้เองหรอก เก็บไว้ก็อึดอัดใจ แต่ถ้าโอนคืนให้แกตอนนี้ เจ้าหนี้ตามฟ้องยึดไปหมดแน่ ฝากไว้ที่ฉันนี่แหละปลอดภัยแล้ว เข้าใจบ้างสิ”

                “เงิน”

                “แกมีที่อยู่แล้วใช่มั้ยล่ะ บ้านญาติแม่ก็มีใช่มั้ย ส่วนเงินที่ขายร้านนี้ได้ ฉันไม่ให้แกหรอกนะ พ่อแกติดเงินฉันไม่ใช่น้อยๆ ฉันไม่เรียกร้องอะไรเพิ่มจากแกก็ถือว่าดีแล้ว”

                “เงิน”

                ภพตะวันเงยหน้าขึ้น ดวงตาเหนื่อยล้าเต็มไปด้วยข้อกังขา “ทำไมคุณลุงถึงโกงเงินพ่อของภพครับ ถ้าคุณลุงไม่ทำแบบนั้น พ่อกับแม่ของภพก็คงจะไม่...”

                “อย่ามาพูดกล่าวหากันมั่วๆ นะ ฉันไปโกงอะไรพ่อแก มีหลักฐานรึเปล่า ไอ้เด็กปากหมา ไปนะ ออกไปเดี๋ยวนี้”

                ลุงไล่ตะเพิด ภพตะวันก็แน่ ไม่แม้แต่จะอ้อนวอนขอร้องหรือขอความอนุเคราะห์ใดๆ จากลุง เขาวางเงินไว้ห้าพันบาทเป็นค่าขนย้ายและกำจัดข้าวของในร้านให้ด้วยซ้ำ

                ตอนที่ออกมา ภพตะวันแทบไม่มีอะไรติดตัวเลย มีแค่กระเป๋าเสื้อผ้า ของส่วนตัวนิดหน่อย รูปถ่ายครอบครัวใส่กรอบหนึ่งรูปแล้วก็หนังสือเรียน ส่วนเถ้าอัฐิของพ่อกับแม่ เขากราบขอฝากเจ้าอาวาสไว้ที่วัดก่อน ตอนนี้เขามีเงินติดตัวแค่สามพันบาท เมื่อถูกไล่ออกมาผจญโลกเพียงลำพัง ชีวิตของเด็กที่กำลังจะเรียนจบมัธยมปลายอย่างภพตะวันจึงมาถึงทางแยกสำคัญ

                ดีที่คุณครูฝ่ายปกครองท่านนั้นทราบเรื่องก็เมตตา อนุญาตให้เขามาพักที่บ้านพักในโรงเรียนก่อนเป็นการชั่วคราว พวกป้าๆ ร้านข้าวแกงที่โรงเรียนก็คะยั้นคะยอให้เขากินฟรี ตักข้าวให้พูนจาน ภพตะวันกินไปน้ำตาก็ไหลไป ซึ่งเขาไม่เคยลืมพระคุณของคุณป้าร้านข้าวแกงกับคุณครูท่านนี้เลย

                การจากไปของพ่อกับแม่สร้างความสะเทือนใจใหญ่หลวงไม่น้อย คนที่รู้ข่าวต่างก็คิดว่าชีวิตเขาต้องหันเหตกต่ำ ติดยา หนีเที่ยว ทำตัวมีปัญหาอะไรเทือกนั้น แต่ภพตะวันไม่ได้ออกนอกลู่นอกทางแต่อย่างใด ความจนไม่อนุญาตให้เขาเศร้าโศกนานนัก ชีวิตยังคงดำเนินไปตามครรลอง ออกจะมีสีสันเพราะเขาเก็บขยะขายเก่งมาก พวกผู้ใหญ่แถวโรงเรียนเอ็นดูก็เก็บขวดแก้ว ขวดพลาสติกไว้ให้เขา นอกจากนี้ภพตะวันมีวิชาความรู้อะไรก็งัดออกมาหากิน รับจ๊อบติวเตอร์ที่โรงเรียนกวดวิชาของพวกครูบ้าง รับจ้างพิมพ์รายงานไม่ก็ช่วยงานธุรการของครูเพื่อรับค่าจ้างเล็กๆ น้อยๆ บ้าง

                “ลองซื้อกองทุนหุ้นตัวนี้สิครับ”

                เขาเอ่ยขึ้น เมื่อบังเอิญได้ยินพวกครูปรึกษากันเรื่องวางแผนเกษียณ พวกครูไม่มีใครเชื่อเพราะการลงทุนที่นิยมในตอนนั้นไม่มีชื่อหุ้นตัวนี้ในสายตาเลย แต่ครูที่อุปการะเขาเชื่อ และผลลัพธ์ที่ได้ออกมาก็น่าเหลือเชื่อ ภพตะวันจึงตระหนักภายในเวลาไม่นานว่าชอบเล่นหุ้น ชอบวิเคราะห์โอกาสในการลงทุน นับจากนั้นมาเขาจึงเริ่มสนุกกับการจับทิศทางกระแสหุ้น ใช้เงินสะสมที่มีเปิดพอร์ตจำลองหุ้นเล็กๆ น้อยๆ แต่ชีวิตไม่ใช่นิยาย ตลาดหุ้นก็ไม่ใช่สนามเด็กเล่น กระดานหุ้นแดงบ้างเขียวบ้าง ภพตะวันเรียกช่วงเวลานั้นว่าช่วงตั้งไข่ ฝึกที่จะยืนและเดินอย่างมั่นคงเพื่อที่จะวิ่งในภายภาคหน้า เรียนรู้ที่จะติดตามข่าววิเคราะห์การลงทุน ดูดซับข้อมูลทุกอย่างประดุจฟองน้ำ

                “เรียนจบแล้วนะภพตะวัน เก่งมาก”

                คุณครูขยี้เผ้าผมของเขาพลางยื่นใบประกาศนียบัตรจบการศึกษาให้อย่างมีเมตตา “พ่อกับแม่ภูมิใจในตัวเธอแน่นอน เธอเป็นลูกศิษย์ที่ครูภูมิใจ”

                “ขอบคุณครับ”

                “แน่ใจแล้วหรือว่าจะไม่เรียนต่อ”

                “ครับ ภพต้องทำงานเก็บเงินก่อน ภพรับปากครับว่าจะเรียนต่อแน่นอน”

                “แล้วคิดจะทำอะไรต่อไป วุฒิ ม.6 เรียกเงินได้สักเท่าไรเชียว”

                “คิดเสียว่าเก็บประสบการณ์ไปก็แล้วกันครับ มีติวเตอร์หลายแห่งสนใจเรียกตัวภพไปทำงาน คิดว่าทำงานไม่นานก็น่าจะเก็บเงินเรียนต่อได้พอครับ”

                “ดีแล้ว ถ้าเดือดร้อนต้องการความช่วยเหลือก็ติดต่อครูนะ อย่าได้ลังเล ถ้าเหนื่อยล้าก็แวะกลับมา ครูจะอยู่ที่นี่ คอยซัพพอร์ตเธอเสมอนะภพตะวัน”

                “ขอบคุณครับครู” เขาพนมมือไหว้และรับอ้อมกอดจากครู “ครูใจดีต่อภพเหลือเกินครับ”

                “เธอเป็นเด็กดี ถ้าฉันมีลูกสักคน ฉันก็อยากมีลูกแบบเธอนี่แหละ มุ่งหน้าต่อไปเถอะภพตะวัน อนาคตที่ดีและมีความสุขรอเธออยู่ข้างหน้าแน่นอน”