กานดาวดี 1-2

ตอนที่ 2 

กานดาวดี 1-2 

สิบโมงเช้า

          กานดาวดีไปถึงบริษัทตามนัดหมายไว้กับบัวแก้ว หัวหน้างานของเธอ  มองผ่านกระจกเข้าไปก็เห็นหญิงสาวร่างเล็กที่กำลังวุ่นกับงาน หล่อนเห็นกานดาวดีเดินเข้ามาแล้วก็โบกมือทักทายด้วยความที่เป็นคนเคยคุ้นกัน แต่ก็คงยังสาละวนอยู่กับการจ่ายงานให้บรรดาพริตตี้น้องใหม่ที่เพิ่งรับเข้ามาทำงานเมื่อวานนี้  

          “แคนดี้ ไปนั่งรอพี่ในห้องประชุมเล็กก่อน พี่จ่ายงานให้น้องๆแป๊บเดียว สักพักตามไปจ้ะ..” บัวแก้วร้องบอกกานดาวดี..

          “ได้จ้ะ พี่แก้ว..”

          หญิงสาวเดินเลี่ยงออกมาจากบริเวณนั้น อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองดูน้องๆ แต่ละคน ซึ่งมีรูปร่างสูงโปร่งและค่อนข้างสูงกว่าเธอแทบทั้งสิ้น บางคนดูเหมือนนางแบบอินเตอร์ หุ่นดีราวกับหลุดออกมาจากแมกกาซีนต่างประเทศ         

            ผิดกับนางแบบในรุ่นของเธอซึ่งตัวเล็กกว่าอย่างเห็นได้ชัด  โดยเฉพาะกานดาวดี ซึ่งไม่ได้ทำศัลยกรรมส่วนใดของร่างกายเลย จมูกที่โด่งเรียวแบบนี้ก็ไม่ได้เสริมแต่ง ทั้งๆที่เป็นลูกหลานชาวอิสานของแท้ ผิวสีแทนก็ไม่ได้ไปอาบแดดที่ไหนมา เธอผิวคล้ำมาตั้งแต่เกิดพอแตกเนื้อสาวก็เริ่มหาครีมบำรุงบ้าง หน้าอกหน้าใจก็ของแม่ให้มาล้วนๆ   

          กานดาวดีคิดว่าแค่นี้มันก็น่ามองแล้ว แต่บางคนไม่ชอบที่ตัวเองไซส์เล็กเกินไป จนต้องไปอัพไซส์ให้ใหญ่ขึ้นเพื่อดึงดูดสายตา แต่อย่างไรหญิงสาวก็คิดว่ามันก็เรื่องนานาจิตตัง ใครชอบแบบไหนก็ไปทำเอา แต่สำหรับเธอพอใจที่ตัวเองเป็นอยู่แล้ว..

          ทว่าบัวแก้วหัวหน้างานของหล่อนกลับเห็นว่าเป็นผิวที่สวยแบบคนไทยแท้ๆ ผิวของแคนดี้ออกสีน้ำตาลอ่อน คล้ายกับสีของน้ำผึ้ง ช่างภาพมักลงความเห็นว่าถ่ายรูปแล้วหล่อนมีโฟโต้จีนิค เป็นคนที่ถ่ายรูปขึ้น ถ่ายรูปสวย โดยเฉพาะดวงตาสีอำพันของกานดาวดีนั้นทำให้หล่อนมีจุดขายในตัวเอง

          เมื่อเวลาผ่านไป วันนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดแล้ว เห็นได้ชัดแล้วว่าอะไรๆมันไม่เหมือนเดิม  ความโดดเด่นของกานดาวดีที่เคยหาคนเทียบได้ยาก มาวันนี้เด็กสาวรุ่นใหม่เหมือนกับคลื่นลูกใหม่ที่ย่อมมาแรงกว่าคลื่นลูกเก่า..

          ยิ่งเด็กฝากเด็กเส้นในวงการนี้มีมาทุกรูปแบบ และมากพอที่จะเบียดนางแบบรุ่นพี่ให้กระเด็นออกไปพ้นทาง  และกานดาวดีเองก็พอจะรู้ว่า วันหนึ่งเธอก็คงจะค่อยๆถูกแทนที่ไปเช่นกัน

          ระหว่างที่นั่งรอ..เธอนั่งดูคลิปวีดีโอของน้องลูกตาลเต้นเพลงหมูเด้งในงานวันแม่ที่โรงเรียน เป็นการฆ่าเวลา วันนั้นเธอจำได้ว่าไม่มีเวลากลับไปดูลูก ตาและยายจึงทำหน้าที่ถ่ายคลิปส่งมาให้แทน ดูไปแคนดี้ก็ยิ้มไปตามประสาคนเป็นแม่

          ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง พี่แก้วก็เดินเข้าในห้องประชุม พร้อมกับซองเอกสาร

          “ขอโทษทีน้า..ให้แคนดี้รอนานเลย..”บัวแก้วรีบเดินเข้ามาในห้องประชุม

          “ไม่เป็นไรจ้ะ ..ว่าแต่ พี่มีเรื่องอะไรจะคุยกับหนูคะ ทุกทีพี่ก็ส่งงานทางไลน์ ไม่เห็นจะต้องให้แคนดี้เข้าบริษัทเลยนี่นา..”

          พี่แก้ว หรือ บัวแก้ว ทำหน้าลำบากใจ ก่อนจะค่อยๆพูดออกมา

          “จริงๆพี่ก็ไม่อยากทำแบบนี้นะ แคนดี้ แต่บอสให้เรียกหนูมาปรับความเข้าใจ..คือ..ตอนนี้บริษัทอยากให้หนูพักงานไปก่อนสักหกเดือน ”

          “พักงาน..หมายความว่าไงคะพี่แก้ว แคนดี้ทำอะไรผิด” หญิงสาวตกใจจนเหรอหรา ไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้จากปากของหัวหน้าใจดีอย่างบัวแก้ว

          “เอาอย่างนี้แล้วกัน พี่จะไม่พูดอะไรมากดีกว่า รูปพวกนี้คงจะอธิบายได้ดี แคนดี้ลองเปิดดูสิ..”

          บัวแก้วส่งซองเอกสารให้ ด้านในบรรจุรูปถ่ายของแคนดี้ตอนที่ยืนโฟนอยู่กลางลานห้างสรรพสินค้า รูปถ่ายนั้นฟ้องว่า สรีระเรือนกายของเธอนั้นช่างแตกต่างจากพริตตี้รุ่นน้องที่ยืนอยู่ข้างๆอย่างเห็นได้ชัด..ดูสูงอายุเกินไป..และที่สำคัญ งานนี้แคนดี้จับลูกค้าไม่ได้เลยแม้แต่รายเดียว..

          “หมายความว่ายังไงคะพี่  บอกหนูตรงๆดีกว่าไหม” กานดาวดีดูจนหมดทุกรูปแล้ว ก็ส่งซองสีน้ำตาลคืนให้บัวแก้ว

          “คือว่าลูกค้าเค้าแอบไปสุ่มดู พอเห็นแล้วถ่ายรูปส่งมาให้พี่ เค้าบอกว่าแคนดี้ดูอ้วนไป  ดูโทรมไป  ไม่เหมาะกับสินค้า คือ มันส่งผลต่อยอดขายน่ะแคนดี้ บอสก็โดนลูกค้าด่าจนหูชา..ทางพี่ไม่อะไรหรอก  ไม่ใช่ว่าไม่มีงานให้น้องทำนะ แต่บอสสิ ไม่ยอมท่าเดียว สั่งให้แคนดี้พักงานไปลดความอ้วนมาก่อนค่อยว่ากันใหม่ แคนดี้เข้าใจพี่หน่อยนะ บอสใหญ่สั่งมา พี่ก็ไม่รู้จะว่าไงเหมือนกัน”

          “ต..แต่แคนดี้ก็ยังโฟนเรียกลูกค้าได้อยู่นะคะ..ให้โอกาสหนูหน่อยไม่ได้เหรอ หยุดไปตั้งห้าหกเดือนแล้วหนูจะเอาอะไรกินคะพี่แก้ว ไหนจะค่าห้อง ค่าเทอมลูกอีกล่ะ”

          “บอสสั่งมาว่าจะจ่ายเงินเดือนล่วงหน้าให้สามเดือนน่ะ แคนดี้..เอ่อ..อย่าว่ายังงั้นยังงี้เลยนะ พี่ว่ารับๆไปก่อนเถอะ ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย..จริงไหม”

          เหมือนถูกมัดมือชก แคนดี้นั่งน้ำตาคลอในขณะที่หนังสือพักงานถูกเลื่อนมาตรงหน้า พร้อมกับเช็คเงินสดซึ่งเป็นค่าจ้างล่วงหน้าให้เธออีกสามเดือน..

          กานดาวดีจรดปากกาเซ็นชื่อ รับคำสั่งที่ไม่เป็นธรรมของนายจ้าง

          ถูกพักงานเพราะว่า  กานดาวดีดูอ้วนเกินไปสำหรับอาชีพนี้..เหตุผลนี้มันช่างน่าขำสิ้นดี แต่นี่เป็นชีวิตจริงของผู้หญิงคนหนึ่ง..

          หญิงสาวส่งเอกสารคืนให้บัวแก้วซึ่งรู้สึกสงสารเธอไม่น้อย ในสมองยังมึนๆเบลอๆ ไม่รู้ว่าถึงคราวซวยอะไรของเธอ จู่ๆลูกค้าก็ไม่ปลื้มซะงั้น  

          “บอส ก็น่าจะบอกตรงๆว่าไล่แคนดี้ออกตั้งแต่แรก ก็หมดเรื่องหมดราวน่ะพี่..ทำไมต้องเรียกว่าพักงานด้วย”           กานดาวดีบ่นออกมาอย่างน้อยใจในโชคชะตาของตัวเอง

          คิดถึงวันที่เธอยังอายุน้อยกว่านี้ เคยโฟนขายสินค้าแล้วมียอดขายพุ่งกระฉูด สร้างกำไรให้บริษัทของลูกค้าไม่รู้ตั้งเท่าไร แต่มาวันนี้อะไรๆมันเปลี่ยนไปหมดแล้ว ดูเหมือนเส้นวาสนาบนฝ่ามือของเธอ น่าจะกำลังอยู่ในช่วงขาลง..

          “อย่าน้อยใจไปเลย แคนดี้หนูน่ะเป็นคนสวยแต่เดิมอยู่แล้ว แต่พออายุมากขึ้นจะรับงานคู่กับเด็กๆมันดูไม่ค่อยเข้ากัน..บอสเราก็หูเบาเชื่อลูกค้า..เอ่อ ลูกค้ารายใหญ่ด้วยสิ..อดทนหน่อยแล้วกันนะ เดี๋ยวอะไรๆมันน่าจะดีขึ้น” บัวแก้วปลอบโยนด้วยความเป็นห่วง

          “แล้วจะเอาไงดีเรา เบื่อขายของหรือยังล่ะ..”บัวแก้วถามต่อ

          “ถ้าไม่ใช่งานขาย แคนดี้ก็ไม่รู้จะไปทำอะไรค่ะ ตอนนี้ยังคิดอะไรไม่ออกเลยพี่ มึนตึ้บ”

          “พี่มีคนรู้จักอยู่ที่บริษัทนี้ เขากำลังรับสมัคร พี.ซี.อยู่นะ แคนดี้สนใจไหมล่ะ..” บัวแก้วส่งนามบัตรใบหนึ่งให้

          “เค้าขายอะไรเหรอคะ..”

          “พวกเครื่องครัวสแตนเลสน่ะ..ค่าคอมให้ดีนะ แต่เงินเขาคิดให้เป็นรายวัน..พี่ว่าทำๆไปก่อนไหมดีกว่าอยู่ว่างๆนะแคนดี้ อยู่เฉยๆมันจะเฉานะ เดี๋ยวจะเครียดไปกันใหญ่” บัวแก้วแนะนำ

          “อืมม์ ก็น่าสน แต่ขอหนูคิดดูก่อนนะพี่แก้ว..”

          แคนดี้ เก็บนามบัตรลงกระเป๋าสะพาย ..เคยโฟนขายแต่เครื่องสำอาง กระเป๋าหรูๆ รองเท้าคู่ละเป็นหมื่น วันนี้เธอต้องกลับมาทำ พี.ซี.เหมือนกับตอนที่เข้ากรุงเทพใหม่ๆ  ยิ่งงานขายหม้อ ขายกระทะ..ขายเครื่องครัว เป็นสินค้าที่ไม่เคยอยู่ในหัวของเธอเลย 

          “ยังไงก็รีบติดต่อมานะ..เดี๋ยวเขาจะรับคนอื่นซะก่อน” บัวแก้วบอกกับลูกน้องที่เดินคอตกด้วยความเสียใจออกไปจากบริษัท

          สงสารก็สงสาร แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อลูกค้าไม่เอา  บอสคนนี้รู้ๆกันว่าเป็นคนที่แคร์ลูกค้ามากกว่าเด็กในสังกัด..อีกทั้งนางแบบ หรือ พริตตี้ ยังมีเด็กสาวมากมายที่อยากจะเข้ามาแสวงหารายได้จากอาชีพนี้

          บัวแก้วเข้าใจดีว่า..ถ้าเป็นเมื่อสิบปีก่อน แคนดี้ หรือ กานดาวดี คงจะไม่แสดงอาการฟูมฟายเท่าเช่นในวันนี้เลย หากเดินออกจากอ้อมอกของบริษัทนี้ หล่อนก็ยังมีเอเจนซี่อีกนับสิบที่อ้าแขนรอรับ เพราะค่าตัวของแคนดี้นั้นแพงลิ่ว เรียกว่าเป็นช่วงเวลาทองของเธอเลยทีเดียว..ทว่าวันนี้ ..อาจจะหมดเวลาของหล่อนแล้วก็เป็นได้

          อาชีพนี้มาเร็วไปเร็ว หากไม่ดูแลตัวเอง ปล่อยให้โทรม ก็นับวันรอตกงานได้เลย..

          บัวแก้วได้แต่หวังว่า กานดาวดีจะมีทางออกให้กับชีวิตภายในเร็ววัน..