กอดแม่ผ่านหน้าจอ

          กรุงเทพมหานครฯ

         สายฝนที่เทกระหน่ำอย่างไม่ลืมหูลืมตามาตั้งแต่ตอนบ่ายสาม ทำให้มีน้ำขังรอการระบายอีกตามเคย

          กานดาวดี ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลาก็พอรู้ว่า วันนี้คงต้องกลับถึงที่พักช้ากว่าปกติ เพราะป่านนี้เธอยังไม่ได้ออกไปรอรถเมล์ที่นอกห้าง ทั้งๆที่เลยเวลากลับบ้านมานานแล้ว

          แคนดี้ได้งานที่บัวแก้วได้แนะนำให้ นายใหม่ค่อนข้างใจดี จึงทำให้หล่อนไม่มีปัญหาในการเริ่มต้นใหม่มากนัก  หล่อนสมัครเป็น พี.ซี.เครื่องครัวสแตนเลส ที่นี่เป็นบริษัทของชาวจีนไต้หวัน ได้ค่าแรงเป็นรายวันคำนวนดูแล้วเดือนหนึ่งจะได้ไม่เกินหมื่นห้า แต่ได้ค่าคอมมิชชั่นนับว่าจ่ายให้อย่างสมน้ำสมเนื้อถึง 30% ของยอดขาย กานดาวดีคิดว่าตอนนี้ได้อะไรก็ต้องคว้าไว้ก่อน

           แต่ถึงแม้จะขยันขาย ขยันเรียกลูกค้ามากแค่ไหน รายได้ก็ยังไม่เพียงพอกับรายจ่ายอยู่ดี ตอนนี้เธอใช้แบบเดือนชนเดือน และบางทีเงินก็หมดตั้งแต่กลางเดือนเสียด้วยซ้ำไป เรียกว่าหล่อนอยู่สภาวะฝืดเคือง โดยเฉพาะในช่วงนี้ ลูกตาล หรือ เด็กหญิง ลภัสสรณ์ ลูกสาวเพียงคนเดียวต้องเข้าๆออกๆโรงพยาบาลเป็นว่าเล่น

          ด้วยอาการของโรคหัวใจเต้นผิดจังหวะตั้งแต่กำเนิด ทำให้มีอาการวูบหมดสติอยู่บ่อยๆ  วิชาพละเป็นวิชาที่ต้องห้ามสำหรับแก โอกาสจะรักษาให้หายขาดนั้นมีอยู่ แต่เมื่อกานดาวดีผู้เป็นแม่พิจารณาค่าใช้จ่ายแล้ว ก็ได้แต่ถอนใจ เพราะค่ารักษาพยาบาลนั้นแพงลิบลิ่ว เกินกว่าพนักงานขายตัวเล็กๆอย่างหล่อนจะสู้ไหว..

          ระหว่างรอให้ฝนหยุด กานดาวดีฆ่าเวลาโดยไปหาอะไรกินในฟู้ดคอร์ทของห้างสรรพสินค้า เธอเปิดสายวีดีโอคอลคุยกับลูกสาวที่ต่างจังหวัดเพื่อคลายความคิดถึง เมื่อเห็นหน้าของลูกตาล ผู้เป็นแม่ก็มีกำลังใจขึ้นอีกเป็นกอง

          “เป็นยังไงบ้างลูกตาล ไหนเข้ามาใกล้ๆกล้องให้แม่ดูหน้าหน่อยสิจ้ะ..”หญิงสาวเอ่ยทักทายลูกสาวตัวน้อยหน้าจอมือถือ ลูกสาวของหล่อนใส่ชุดวอร์มสีชมพู ผูกผมเปียสองข้าง คาดว่าผู้เป็นยายน่าจะถักให้  ใบหน้าเล็กละม้ายคล้ายเธอ ดวงตากลมโตแจ่มใส แกน่ารักจนกานดาวดีอยากจะหอมแก้มลูกสักฟอด ถ้าหากว่าทำได้

          “วันนี้มีวิชาพละหรือเปล่า ลูกตาล..?”

         “มีค่ะแม่ แต่ตาลไม่ได้วิ่งนะ คุณครูให้หนูนั่งพักใต้ร่มไม้ คอยส่งน้ำเย็นให้เพื่อนๆค่ะ..”

          “ดีจ้ะลูก เป็นเพื่อนกันต้องมีน้ำใจ แล้วหนูทำการบ้านหรือยังคะ..”

          “เรียบร้อยแล้วค่ะแม่..เพิ่งทำเสร็จเมื่อตะกี้นี้เอง” แกยกสมุดการบ้านวิชาคณิตศาสตร์ให้ดู

          “เป็นเด็กดีมากลูก  เอาไว้ถ้าเทอมนี้หนูสอบได้เลขตัวเดียวอีก แม่จะซื้อของขวัญส่งไปให้นะ คนสวย”

          “ของขวัญอีกแระ แม่ส่งมาจะเต็มบ้านแระ ลูกตาลไม่เอาแล้วได้ไหมคะแม่..”

          “อ้าว แล้วหนูจะเอาอะไรล่ะคะ”

          “ลูกตาลอยากกอดแม่ค่ะ เมื่อไรแม่จะกลับมาอยู่บ้านซะที..ลูกตาลคิดถึ๊ง คิดถึง”

          โธ่..ลูก...กานดาวดีได้แต่พูดในใจ  น้ำตาคลออยู่นาน หญิงสาวนั่งมองหน้าลูกผ่านจอมือถือโดยที่ไม่เอ่ยอะไรต่อจากนั้น..

          “แม่เป็นไร  ร้องไห้เหรอ..”

          “เปล่าจ้ะลูก  สงสัยขี้ฝุ่นมันจะเข้าตาน่ะ..”เธอเบือนหน้าไปทางอื่นชั่วครู่ แล้วหันมาฝืนยิ้มกับกล้อง   

         “แม่ขา แม่ยังไม่ได้ตอบลูกตาลอ่ะ  ตกลงเมื่อไรแม่จะมาหาหนู”

          “อ..เอ่อ..คงเร็วๆนี้แหละจ้ะ  แม่อาจจะกลับบ้านหลังปีใหม่ ลูกตาลรอแม่หน่อยนะ แม่กำลัง..หาเงินให้หนูอยู่ไงคะ ”

          “จริงๆนะ แม่..ลูกตาลอยากกอดแม่จัง..อยากหอมแม่ด้วย”

          “แม่เหมือนกันจ้ะลูก..ถ้างั้นหนูเอียงหน้ามาใกล้ๆโทรศัพท์หน่อยดีไหม..”

          “ได้ค่ะแม่..”

          เด็กน้อยทำตามอย่างว่าง่าย ถึงจะไม่ได้กอด ไม่ได้หอมลูกจริงๆ แต่ทำแบบนี้ก็เป็นการช่วยเยียวยาจิตใจคนไกลบ้านได้เยอะเลยทีเดียว

          ก่อนวางสาย ลูกตาลคุยเรื่องราวต่างๆที่โรงเรียนให้ผู้เป็นแม่ได้ฟัง ท่าทางลูกจะชอบไปโรงเรียนมาก มีเพื่อนที่สนิทในชั้นเรียนหลายคน..และที่สำคัญไม่มีใครแกล้งหรือบูลลี่ลูกตาลเรื่องอาการโรคหัวใจ แค่นี้กานดาวดีก็สบายใจได้มากแล้ว

          “แม่วางสายก่อนนะ  แม่ต้องกลับห้องแล้วจ้ะ” กานดาวดีเอ่ยลายอดดวงใจของเธออีกครั้ง

          อาการโรคหัวใจเต้นผิดจังหวะ  ในปัจจุบันนั้นมีทางรักษาให้หายขาดได้  แต่ค่ารักษานับว่าหนักเอาการ ด้วยเหตุนี้ พ่อและแม่ของกานดาวดีเคยปรารภว่าจะนำที่ดินไปจำนองกับนายทุนรายหนึ่ง เพื่อนำเงินมารักษาหลานสาวให้หายขาดเสียที เวลาที่ลภัสสรณ์หมดสติเข้าโรงพยาบาลทีไร ผู้เป็นตาและยายแทบไม่ได้กินไม่ได้นอน ต้องคอยเฝ้าพยาบาลหลาน ในขณะที่กานดาวดีผู้เป็นแม่ลางานก็มาเฝ้าไข้ไม่ได้ ทำได้เพียงส่งเงินมาให้ลูกเท่านั้น

          แต่ที่ดินผืนนี้ก็เป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายของบุพการีของหล่อน กานดาวดีอยากรับข้อเสนอ แต่ก็ทำไม่ลงเพราะมันเป็นหน้าที่ของหล่อนต่างหากที่จะต้องหาเงินมารักษาลูกให้ได้

          ปัญหาติดอยู่ที่เงิน  ‘เงิน’  ตัวเดียวเท่านั้น ..เพราะหากมีเงินทุกอย่างก็ง่ายดายราวกับเนรมิต  หญิงสาวคิดแล้วได้แต่ถอนหายใจ..จะเอาเงินมากมายแบบนั้นมาจากไหนได้..