โจนาธาน 1-1

ตอนที่ 3

โจนาธาน 1-1

แคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา

         แอสตันมาร์ตินสีตะกั่ว แล่นปราดเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์สีครีมทรงโมเดิร์นที่ปลูกสร้างอย่างพิถีพิถันบนเนินหญ้าเขียวสด มองออกไปสามารถเห็นท้องทะเลสีครามสดใส ทุกๆห้องในบ้านสามารถมองเห็นชายทะเลที่ทอดตัวยาว มีทรายสีขาวสะอาดตา

          มาลิบู เป็นย่านที่มีบ้านราคาแพงลิบของเหล่าบรรดาเซเลบริตี้และผู้มีอันจะกินที่ใครๆก็ใฝ่ฝันอยากจะเป็นเจ้าของสักหลังหนึ่งในชีวิต แต่สำหรับหนุ่มใหญ่วัยสี่สิบห้าอย่าง โจนาธาน มิลตัน คฤหาสน์กว่าหลายสิบล้านหลังนี้เป็นเพียงแค่ที่พักในวันหยุดสุดสัปดาห์เท่านั้น

          ปกติเขาจะอาศัยอยู่ที่แมนชั่นสุดหรูที่ซานฟรานซิสโก ซึ่งเป็นทั้งที่กบดานและสำนักงานเล็กๆของเขา

          “เฮ้ๆๆ พรรคพวก! ช่วยลดเสียงเพลงหน่อย ดังไปถึงประตูโน่นแน่ะ..” เสียงจอห์นดังมาแต่ไกล

            ช่วงขาแข็งแรงของร่างสูงหกฟุตแปดนิ้วกำลังก้าวลงมาจากแอสตันมาติน สีหน้าเขาหงุดหงิดเล็กน้อยที่เห็นแขกไม่ได้รับเชิญกลุ่มใหญ่ในชุดบิกินี่ ที่พากันมาส่งเสียงวี๊ดว๊ายอยู่รอบๆสระว่ายน้ำ

          “ครับจอห์น..ลดเสียงให้แล้วครับ..”  หนุ่มผิวสีรีบทำตามที่จอห์นสั่ง

          “เลี้ยงสังสรรค์อะไรกันนี่..”เขาถามพลางส่งกุญแจรถสุดหรูให้ โรเบิร์ต ชายผิวสีร่างหนา ผู้เป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวของเขา

          “เลี้ยงต้อนรับคุณไงครับ..”

          “งั้นเหรอ..ฉันบอกเมื่อไรวะ..”

          โรเบิร์ตรับกุญแจมาถือไว้ เจ้านายและลูกน้องคู่นี้ถือว่าสนิทกันมาก  มากพอที่จะยืมของใช้ส่วนตัวกันและกันได้ในยามขาดแคลนโดยไม่ถือว่าเป็นการเสียมารยาทแต่อย่างใด อย่างเช่นมีดโกนหนวด หรือ แม้กระทั่งกางเกงใน

          และคนอย่างจอห์น ก็ไม่เคยถือสาในเรื่องเล็กน้อย เพราะอดีตหน่วยซีลซึ่งเคยผ่านสมรภูมิรบที่ตะวันออกกลางมาแล้วเกือบครึ่งชีวิต เขาย่อมมองข้ามสิ่งเล็กน้อยเหล่านี้ไป

          อีกทั้งโรเบิร์ต ยังมีอดีตที่ใกล้เคียงกับเจ้านายอย่างเขาอีกด้วย  เขาเคยเป็นนักมวยสมัครเล่นอยู่ที่ย่านดาวน์ทาวน์ มีพ่อและแม่เป็นคนไร้บ้านที่อาศัยอยู่ริมฟุตบาตซึ่งมีอยู่มากมายในสหรัฐอเมริกา

          โรเบิร์ต มีเชื้อสายแอฟริกันผสมละตินอเมริกา ด้วยความจนแทบจะไม่มีกิน ทำให้เขาไม่ได้เข้าโรงเรียนในระบบการศึกษา ต้องทำงานเลี้ยงครอบครัวตั้งแต่อายุ 7-8  ขวบด้วยอาชีพส่งหนังสือพิมพ์ตามบ้าน รวมถึงงานเบ็ดเตล็ดต่างๆ   จนกระทั่งวัยยี่สิบห้าโรเบิร์ตก็สามารถส่งตัวเองเรียนจนจบในระดับอนุปริญญา แต่ความฝันเขาไม่หยุดแค่นั้น โรเบิร์ตยังอยากเป็นแชมป์นักมวยเหรียญทอง เขามีแรงบันดาลใจคือ ไมค์ ไทสัน  อีกด้วย..

           แต่โชคไม่เข้าข้าง เมื่อวันหนึ่งโรเบิร์ตถูกกลุ่มอันธพาลรุมทำร้ายจนแทบจะกลายเป็นคนพิการเพราะถูกไม้เบสบอลฟาดเข้าที่กลางหลัง เมื่อจอห์นที่เพิ่งปลดประจำการกำลังจะเดินผ่านตรอกแคบๆในย่านสลัม ก็ดันเห็นภาพเด็กหนุ่มผิวสีคนหนึ่งกำลังโดนรุมกระทืบแบบหมาหมู่ต่อหน้าต่อตา คนอย่างโจนาธาน อดีตหน่วยซีลเห็นแล้วก็ชักจะคันไม้คันมือ อดที่เข้าไปแส่ด้วยไม่ได้จริงๆ

          “ไอ้ลูกหมา มึงหยุดยุ่งกับเขา ถ้ายังไม่อยากตาย!”

          จอห์นจำได้ว่า ในฤดูหนาวของปีนั้น เขาเดินเข้าไปหาแก๊งค์อันธพาลพวกนั้นด้วยท่าทางที่อาจดูคล้าย อาโนลด์ ชวาเสน็กเกอร์ จากเรื่องTerminator 2 ในฉากที่ช่วยซาร่าห์ คอนเนอร์ แม่พระเอก หรือ บางครั้งสีหน้าเหี้ยมๆของเขาอาจจะดูคล้ายกับ คีอานู รีฟส์  นักฆ่าวัยเกษียณผู้ที่ปลิดชีพคนร้ายด้วยดินสอ จาก John Wick ก็เป็นได้..ส่งผลให้กลุ่มขี้ยาพวกนั้นวิ่งหนีกันแทบไม่คิดชีวิต เรียกว่าหางจุกตูดกันเลยทีเดียว..

          เผลอเพียงแผล็บเดียว ก็ผ่านมาถึงสิบปีแล้วที่โรเบิร์ตติดสอยห้อยตามเขาในฐานะบอดี้การ์ด ..

          ปลายปีนี้จอห์นงานยุ่ง เขาหัวหมุนอยู่กับการเทรดหุ้นในกลุ่มประเทศตะวันออกกลาง ซึ่งส่วนใหญ่จอห์นจะลงทุนในกลุ่มพลังงาน เช่น น้ำมัน แก๊ส ถ่านหิน เขามักจะเลือกหุ้นที่ไม่มีวันขาดทุนพวกนี้ หรือบางทีจอห์นก็ซื้อหุ้นในตลาดทองคำ ซึ่งวิเคราะห์แนวโน้มแล้วมันเป็นหุ้นที่ไม่มีวันที่จะราคาถูกลงเลย ไม่ว่าจะเริ่มต้นซื้อด้วยราคาเท่าไร จอห์นแน่ใจว่าเขาจะต้องขายได้กำไรอยู่วันยังค่ำ..

          “แก้หนาวสักนิดครับ..”

          โรเบิร์ตส่งแก้วทรงสูงที่บรั่นดีสีอำพันถูกรินเอาไว้เรียบร้อย  

          “ขอบใจ..”

          จอห์นนั่งลงด้วยท่าทีผ่อนคลายบนเตียงผ้าใบริมสระน้ำ สายตาคมกริบราวนกอินทรี ปรายตาไปยังบรรดาสาวๆที่โรเบิร์ตคัดสรรมาเอาอกเอาใจ สาวๆหน้าอกแคนตาลูปแต่ละนาง ล้วนอยู่ในชุดบิกินี่ซึ่งไม่ต้องจินตนาการส่วนสัดให้ยุ่งยากใจ เห็นอะร้าอร่ามไปหมดทั้งตัว

          เขายกขาพาดเก้าอี้สนาม พลางเขม้นมองกลุ่มหญิงสาวที่กำลังจัดปาร์ตี้กันอยู่

          “จอห์น จอห์นคะ..ทางนี้ค่ะ” หญิงสาวในชุดบิกินี่นางหนึ่งตะโกนเรียกจอห์นเสียงแหลมปรี๊ด

          “จอห์นขา มาลงน้ำกับพวกเราสิคะ..”

          เสียงตะกายน้ำดังจ๋อมแจ๋ม สาวๆพาว่ายขึ้นมาจากสระเมื่อเห็นร่างของจอห์นปรากฏกายขึ้นราวกับรู้หน้าที่ สาวทรงโตที่ฮอตที่สุดในที่นี้คือ  เดมี่ ชารีฟ นางแบบชาวฝรั่งเศสลูกครึ่งอินเดีย ดวงหน้าสวยโฉบเฉี่ยวอย่างนางแบบ หล่อนมีช่วงขาที่เรียวสวยถึงขนาดกับต้องทำประกันขากันเลยทีเดียว แต่ถึงกระนั้น จอห์นก็ได้แต่เพียงปรายตามองหล่อนชั่วขณะหนึ่ง แล้วเขาก็เมินกลับ..

          ครั้งนี้จอห์นส่ายหน้าเบาๆ เขาโบกมือเป็นสัญลักษณ์บอกหญิงสาวทั้งกลุ่มว่าต้องการความเป็นส่วนตัว

          “นี่..เบิร์ต ” จอห์นเรียกลูกน้องด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย

           “ครับจอห์น..” โรเบิร์ตลูกน้องคนสนิทรีบเดินเข้ามาพร้อมด้วยสีหน้าประหลาดใจ

          “แกเห็นฉันเคยกินของเก่าเกินสามอาทิตย์ได้ด้วยเหรอวะ?” จอห์นเปรียบเปรยเสียจนโรเบิร์ตเห็นภาพขนมปังขึ้นรา พร้อมๆกับรับซิการ์ที่โรเบิร์ตจุดไฟให้

          แสงไฟสีแดงสว่างวาบตรงปลาย  พร้อมกับควันที่ลอยอ้อยอิ่ง หนุ่มผิวสีวัยสามสิบรับรู้ได้ว่า เจ้านายน่าจะกำลังรู้สึกอย่างไร..

          “เดมี่เธอติดต่อมาเมื่อวาน ถามว่าคุณว่างในช่วง คริสมาสต์ไหม ผมเห็นว่าเธอก็น่ารักดีเลยเรียกมาให้..แต่ถ้าคุณไม่ชอบ..เอ่อ..ผมจะให้เธอกลับไปก็ได้นะครับ..”        “ไอ้ชอบน่ะ มันก็เคยชอบอยู่หรอก แต่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นรู้สึกอย่างอื่นเสียแล้วว่ะ..” หนุ่มใหญ่วัยสี่สิบห้ากะรัต เจ้าของดวงตาสีสนิมเหล็กหยุดพูด พร้อมกับพ่นควันซิการ์ออกจากปากหยักหนาของเขา

          “ฉันเบื่อเสียงกรี๊ดๆๆ ของเดมี่ จะตายแล้ว..”

          “แล้วทำไงดีล่ะครับ..”

          โรเบิร์ตยืนลังเลระหว่าง จอห์นและ กลุ่มนางแบบสาวจากหลายเชื้อชาติ ..ซึ่งเขาไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดีเพราะ ตอนนี้ดูเหมือนมหาเศรษฐีหนุ่มใหญ่ เจ้าของหุ้นน้ำมันหลายหมื่นหุ้น กำลังเบื่อหน่ายทุกสิ่งทุกอย่างที่โรเบิร์ตประเคนให้เต็มที..

          “ทำไงก็ทำเลย..” จอห์นตอบห้วนๆ

          ก็น่าเบื่ออยู่หรอก..เพราะนางแบบสาวหุ่นแซ่บพวกนี้ ไม่เคยคิดที่จะกลับไปมือเปล่าเลยสักครั้ง การนัดทานข้าวกับจอห์น แต่ละคนจะต้องมีค่าขนมติดไม้ติดมือกันไปไม่มากก็น้อย

          คนที่จอห์น  ‘เคย’ โปรดปรานมากหน่อยก็คงไม่พ้น เดมี่ จากปารีส เหตุเพราะเมื่อห้าปีก่อนหล่อนเคยได้ค่าทำเล็บจากจอห์นเป็นชุดเครื่องเพชรจากดูไบถึงสามชุดด้วยกัน ..แต่ทว่า ตอนนี้จอห์นเริ่มมองหาความเร้าใจที่แตกต่างจากเดิมเสียแล้ว

           “ให้เธอกลับเลยเหรอครับจอห์น..”

          “ใช่..จ่ายค่าเสียเวลาเขาไปหน่อยแล้วกัน เผื่อจะยังซื้อตั๋วกลับไปปารีสได้ทัน..”

          “จริงๆเหรอครับเนี่ย”  

          โรเบิร์ตหน้าเหวอ พอๆกับ เดมี่ ที่แทบจะร้องกรี๊ดออกมาด้วยความขัดใจเมื่อได้ยินคำตอบชัดๆ