บทที่ 4 เลขาคู่ใจ

"รถของท่านประธานมาถึงแล้วค่ะ" อตีญาตัดบทเมื่อเห็นรถประจำตำแหน่งขับเข้ามาจอดเทียบฟุตบาท เธอเดินไปเปิดประตูรถให้เขาอย่างรู้หน้าที่ "เชิญค่ะท่านประธาน พรุ่งนี้พบกันค่ะ"

หรัญยืนนิ่งมองใบหน้าด้านข้างของเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมก้าวขึ้นรถไป แต่ก่อนที่ประตูจะปิดลง เขาก็เอ่ยขึ้นมาเบาๆ

"กลับบ้านดีๆ ล่ะ... แล้วพรุ่งนี้ ไม่ต้องซื้อกาแฟมาเผื่อนะ พรุ่งนี้ผมจะเป็นคนชงให้คุณเอง... ถือเป็นการเลี้ยงขอบคุณสำหรับสัญญาหมื่นล้านก็แล้วกัน"

อตีญาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ แต่ก็รีบค้อมศีรษะรับ

"ขอบพระคุณค่ะท่านประธาน... ราตรีสวัสดิ์ค่ะ"

เธอปิดประตูรถให้เขา ยืนมองรถยนต์หรูค่อยๆ แล่นห่างออกไปจนกลืนหายไปกับความมืด อตีญายืนโดดเดี่ยวอยู่หน้าโรงแรม ลมพัดมาเอื่อยๆ พาให้รู้สึกหนาวเหน็บเข้าไปถึงหัวใจ

‘พรุ่งนี้ผมจะเป็นคนชงให้คุณเอง’ ประโยคนั้นดังก้องอยู่ในหัว มันเป็นความอบอุ่นเล็กๆ ที่เขาหยิบยื่นให้ แต่สำหรับเธอ มันกลับทำให้กำแพงที่พยายามสร้างขึ้นมาสั่นคลอนอย่างรุนแรง เธอยกมือขึ้นทาบหน้าอกซ้ายของตัวเอง สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวแรงเพราะผู้ชายคนนั้น... คนที่เธอท่องไว้ในใจเสมอว่า ไม่มีวันเป็นไปได้

"อย่าหวั่นไหวไปกับความใจดีของเขาเลย อตีญา..." เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินไปเรียกรถแท็กซี่เพื่อกลับสู่โลกความเป็นจริงของตัวเอง โลกที่เธอเป็นได้แค่เธอที่แอบรักท่านประธานต่อไปอย่างเงียบๆ

ลมกลางคืนพัดมาปะทะใบหน้า อตีญายกมือขึ้นกอดอกเพื่อคลายความหนาวเหน็บ ขณะยืนรอรถแท็กซี่ที่พนักงานต้อนรับของโรงแรมกำลังเรียกให้ ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวขึ้นรถแท็กซี่ที่แล่นมาจอดเทียบ สายตาของเธอกลับสะดุดเข้ากับรถสปอร์ตแอสตันมาร์ตินสีดำขลับที่แล่นเข้ามาจอดในโซนวีไอพีที่ค่อนข้างลับตาคน

ประตูรถเปิดออก ร่างระหงของผู้หญิงคนหนึ่งก้าวลงมาพร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคัก อตีญาชะงักงัน... ชุดเดรสสีแชมเปญแบรนด์เนมคุ้นตานั้น เธอเพิ่งเห็นมันเมื่อไม่ถึงครึ่งชั่วโมงที่แล้ว!

คุณลลิตา... แต่สิ่งที่ทำให้อตีญาต้องเบิกตากว้างไม่ใช่การที่อีกฝ่ายย้อนกลับมาที่โรงแรม แต่เป็นผู้ชายร่างสูงที่เดินอ้อมลงมาจากฝั่งคนขับ ชายหนุ่มสวมหมวกแก๊ปและแว่นตากันแดดสีชา ทว่าโครงหน้าหล่อเหลาและออร่าที่โดดเด่นนั้น ปิดบังอย่างไรก็ไม่อาจซ่อนความเป็นกวิน พระเอกซุปเปอร์สตาร์ระดับแถวหน้าของประเทศที่กำลังมีข่าวโด่งดังไปได้ ลลิตาควงแขนกวินอย่างสนิทสนม ซบใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง ก่อนที่ทั้งคู่จะพากันเดินเข้าไปในโรงแรมทางประตูฝั่งที่พักส่วนตัว

อตีญายืนนิ่ง ขมวดคิ้วแน่น สมองของเลขาผู้เก่งกาจประมวลผลอย่างรวดเร็ว ในฐานะคนนอก เธอไม่ควรยุ่งเรื่องส่วนตัวของใคร แต่ในฐานะเลขาของประธานหรัญ ผู้ชายที่กำลังถูกผู้ใหญ่จับคู่กับผู้หญิงคนนี้ นี่คือ ‘ความเสี่ยง’ ระดับร้ายแรงที่อาจกระทบต่อชื่อเสียงของเจ้านายและบริษัท

‘ควรตามไปดูให้แน่ใจไหม...’ อตีญาชั่งใจอยู่เพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะปิดประตูรถแท็กซี่แล้วกล่าวขอโทษคนขับ เธอตัดสินใจก้าวเท้าย้อนกลับเข้าไปในโรงแรม เดินตามหลังทั้งสองคนไปในระยะที่ปลอดภัย เธอเห็นกวินและลลิตาก้าวเข้าไปในลิฟต์สำหรับแขกวีไอพี อตีญามองตัวเลขที่วิ่งขึ้นไปหยุดอยู่ที่ชั้น 28 ซึ่งเป็นชั้นของห้องสวีทสุดหรู เธอกดลิฟต์อีกตัวตามขึ้นไปทันที

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้น 28 ทางเดินปูพรมหนานุ่มเงียบกริบ อตีญาเดินช้าๆ ไปตามทาง ก่อนจะทันได้เห็นแผ่นหลังของกวินที่กำลังผลักประตูห้อง 2805 เข้าไป โดยมีลลิตาเดินตามเข้าไปติดๆ ก่อนที่ประตูไม้บานใหญ่จะปิดลงสนิทพร้อมเสียงล็อกอัตโนมัติ ไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ สำหรับภาพที่เห็น อตีญายืนมองบานประตูนั้นด้วยแววตาเรียบเฉย ทว่าในใจกลับรู้สึกเวทนาเจ้านายหนุ่มของตนเองจับใจ เธอไม่ได้หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายภาพเก็บไว้แต่อย่างใด เธอไม่ใช่ปาปารัสซี่ และไม่คิดจะใช้วิธีสกปรกเพื่อแบล็กเมล์ใคร เธอแค่ต้องการมาดูให้เห็นกับตา เพื่อหาทางเตรียมรับมือหากเกิดเรื่องอื้อฉาวขึ้นในอนาคต

เมื่อได้คำตอบที่ชัดเจน อตีญาก็หมุนตัวเดินกลับไปที่ลิฟต์ และเดินทางกลับบ้านของตัวเองในคืนนั้น โดยเลือกที่จะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับสุดยอด

สามวันต่อมา ข่าวลือหน้าหนึ่งของทุกสำนักข่าวบันเทิงและเพจกอสซิปในโซเชียลมีเดียก็ลุกเป็นไฟ ภาพถ่ายแอบถ่ายที่แม้จะมืดสลัวแต่ก็ชัดเจนพอที่จะระบุตัวตนได้ เป็นภาพของคุณหญิงลลิตากำลังควงแขนพระเอกหนุ่มกวินเดินเข้าโรงแรมหรูยามวิกาล แฮชแท็ก #ลลิตากวิน ทะยานขึ้นอันดับหนึ่งในทวิตเตอร์ (X) ภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง ชาวเน็ตต่างพากันขุดคุ้ยและวิพากษ์วิจารณ์อย่างเผ็ดร้อน โดยเฉพาะประเด็นที่ว่าคุณหญิงลลิตากำลังอยู่ในช่วงดูตัว กับนักธุรกิจหนุ่มหมื่นล้านอย่างประธานหรัญ บรรยากาศบนชั้นผู้บริหารของบริษัทในเช้าวันนั้นเงียบกริบราวกับเป่าสาก พนักงานทุกคนแทบจะกลั้นหายใจเดินเมื่อผ่านหน้าห้องทำงานของประธานบริษัท

แต่อตีญายังคงนั่งทำงานที่โต๊ะหน้าห้องอย่างสงบเยือกเย็นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอจัดเตรียมเอกสาร ชงกาแฟ ที่หรัญไม่ได้ชงให้เธอตามที่เคยพูดเล่นไว้ เพราะงานที่ถาโถมเข้ามา และจัดการตารางงานตามปกติ สำหรับหรัญแล้ว ข่าวนี้ไม่ได้ทำให้เขาเสียใจเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากลับรู้สึกโล่งอก อย่างประหลาดที่ได้ข้ออ้างชั้นดีในการยกเลิกการดูตัวครั้งนี้อย่างเป็นทางการกับมารดาโดยที่ฝ่ายเขาไม่มีความผิด

ติ๊ง!

เสียงลิฟต์ผู้บริหารเปิดออกอย่างรวดเร็ว ทำลายความเงียบสงบของฟลอร์ ร่างของหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงสดก้าวฉับๆ ออกมาด้วยความเกรี้ยวกราด ใบหน้าที่เคยสะสวยบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดและอับอาย ลลิตากำมือแน่น พุ่งตรงมาที่โต๊ะทำงานของอตีญาราวกับพายุเฮอริเคน

"แก! นังเลขาชั้นต่ำ!"

เสียงกรีดร้องบาดแก้วหูทำให้พนักงานแถวนั้นสะดุ้งสุดตัว อตีญาเงยหน้าขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์ ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยปากถามอะไร ฝ่ามือเรียวที่ประดับด้วยแหวนเพชรเม็ดโตก็ฟาดลงบนแก้มซ้ายของเธออย่างแรง!

เพียะ!!

แรงตบนั้นทำให้อตีญาหน้าหันไปตามแรง ใบหน้าชาหนึบ รสฝาดเฝื่อนของเลือดคลุ้งขึ้นมาในปาก มุมปากของเธอปริแตกเล็กน้อย เอกสารบนโต๊ะปลิวว่อนลงไปกองกับพื้น

"คุณหญิงลลิตา! นี่คุณทำบ้าอะไรคะ!" อตีญาลุกขึ้นยืนทันที แม้จะเจ็บปวดแต่แววตาของเธอยังคงแข็งกร้าวและไม่ยอมแพ้

"ทำบ้าอะไรน่ะเหรอ! แกนั่นแหละที่ทำบ้าอะไร!" ลลิตาชี้หน้าอตีญา มือไม้สั่นด้วยความโกรธ "แกเป็นคนถ่ายรูปฉันกับกวินคืนนั้นใช่ไหม! แกจงใจปล่อยข่าวให้ปาปารัสซี่เพื่อทำลายชื่อเสียงฉัน! แกอยากให้พี่หรัญถอนหมั้นฉันเพราะแกหวังจะจับเขาเองล่ะสิ นังงูพิษ! นังหน้าด้าน!"