บทที่ 9

"พะ พี่ดิน..พี่แบกฝาหรั่งมาจากป่าช้าหรือ?"

ไอ้เมฆ ไอ้แดงกับกลุ่มก๊วนเด็กกร่างวิ่งเข้ามาหาทันทีเมื่อเห็นลูกพี่ถอดเสื้แตัวดำเดินแบกร่างขาวตรงมายังศาลาท่าน้ำ เด็กวัดท่าทางกระสับกระส่ายเพราะทุกวันต้องอยู่ด้วยกันแต่หัวหน้าก๊วนหายไปตั้งแต่ฝนตกยันเย็นก็หาตัวไม่เจอจนเจ้าอาวาสสั่งให้ตามหาลูกชายตัวดีกลัวจักไปเล่นเกเรที่ไหน

"เออ"

"แล้วนั่นเสื้อพี่.."

"เลิกไต่ถามข้าจะไปส่งเมี...มันข้ามฟากพวกเอ็งพายเรือให้หน่อยคุณชายท่านเดินมิไหว"

"พี่ดิน..พี่กระทืบฝาหรั่งหรือ? แต่..เนื้อตัวก็ขาวๆ แดงเล็กน้อยมิมีรอยแตกนี่เจ็บตรงที่ใดหรือ? .."

"หรือว่ากระดูกจะหัก!"

"มิมีกระไรหักดอกเอ็งพายเรือไปก่อนดูท่าทหารฝั่งนั้นก็ตั้งตารอเช่นกัน"

ดินพยักพะเยิดไปทางฝั่งคลองตรงข้ามทหารฝั่งนั้นดูเหมือนจะรอการกลับมาของสมาชิกตนเองเช่นกันแก๊งเด็กวัดจึงทำตามคำสั่งรุ่นพี่ที่ประคองคนตัวขาวหน้าซีดตลอดเวลาไปส่งอีกฝั่ง

"เชรีเจ้าไปอยู่แห่งหนใดมาฝนตกหนักเช่นนี้ข้าห่วงเจ้านักไปตามหาที่กุฏิเจ้าอาวาสก็มิเห็นเจ้าอาวาสก็บอกว่าเจ้ามิได้ไปหาแถมยังเจอปิ่นโตตกอยู่กลางทางนึกว่าเจ้าโดนโจรร้ายปล้นเสียอีก"

เพื่อนทหารเข้ามาคว้าตัวเชรีแล้วผลักชายสยามคนเดิมที่เคยมีเรื่องกับฝ่ายของตน

"ที่นั่นเขตอภัยทานจักมีโจรได้เยี่ยงไร แล้วใยต้องโอบประคองแนบแน่นเช่นนั้นแค่เจ็บ...ขาไม่ได้โดนกระทืบเสียหน่อย!"

ดินเอ่ยขึ้นมองร่างขาวที่ถูกโอบประคองสองฝั่งแล้วขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ

หมดธุระก็กลับฝั่งเจ้าไปเสียตลอดมาคอยแต่กลั่นแกล้งกันจู่ๆ มาทำดีตอนที่สหายข้าตกในสภาพเช่นยี้ถ้ามีสิ่งใดหนักหนาหลังการสอบสวนเชรีแล้วเราจักได้เห็นดีกัน

"กลัวตายห่าล่ะ..ไปพวกมึง!"

ดินมองสอบสายตาสีฟ้าของเชรีก่อนจะหัวเสียกลับไปเเม้ในใจจะขุ่นเคืองแต่เพราะคนเจ็บส่ายหน้าให้จึงยอมกลับไปแต่โดยดี

"พี่ดิน พี่พาคุณชายฌ็องไปที่ใดไหนเล่าให้พวกกระผมฟังหน่อย มันดูอ่อนลงตอนอยู่กับพี่ พี่สั่งสอนมันเยี่ยงไร เล่าให้พวกกระผมฟังบ้างซี~"

แดงผู้อยากรู้อยากเห็นเขย่าแขนรุ่นพี่คนสนิทหลังกลับมาจากฝั่งตรงข้าม

"ฟาด.." ดินพูดสั้นๆ ใบหน้าสีเข้มคล้ายจะเปลี่ยนสีไดเมื่อนึกถึงการฟาดคนละอริยาบทกับที่คนอื่นเข้าใจ

"หา! ฟาด?'' ลูกสมุนทั้งสี่ตาลุกวาวคิดว่าถือไม้ไล่ฟาดกันจักเกิดเรื่องได้ถ้าฝาหรั่งเอาไปฟ้องผู้อื่น

"เออ ฟาดตูดตรึงมือฟาด ฟาดไปหลายทีเลย" ดินยังคงพูดจาสองแง่สองง่ามสีหน้ากรุ้มกริ่ม

"สีหน้าพี่ดูประหลาดหนาชายชาติทหารนี่กลัวการถูกฟาดตูดฤา?"

"นั่นน่ะสิที่ฝั่งตะวันตกน่าจะฝึกเข้มงวดกว่าเราหรือว่าเขาไม่เคยฟาดกัน?"

"เช่นนั้นกระมัง" ดินตอบปัดเดินผิวปากนำหน้าไปทางที่พัก

"แต่พี่ดูชอบหนาที่ได้ฟาดฝาหรั่งนั่น?" แดงยังคงสงสัยไม่เลิกเอียงคอมองใบหน้าระรื่นด้วยความงุนงง

"แหงสิข้าคือชายอกสามศอกแดนสยามหนาถ้าสู้ซึ่งหน้าอย่างไรข้าก็ชนะอยู่แล้ว"

"ทีนี้มันก็ไม่กล้าหือกับพี่แล้วซี?"

"ใช่แล้ว~"

สีหน้าภูมิใจของดินกระหยิ่มยิ้มย่องตาเป็นประกายต่างจากเดิมและลูกสมุนก็ยินดีตามไปด้วย

..

วันรุ่งขึ้น

ดินยืนกอดอกมองคนตัวขาวที่สว่างไสวเป็นจุดสนใจของผู้คนมิเสื่อมคลาย พ่อฝาหรั่งคนนั้นหายเจ็บเนื้อปวดตัวแล้วฤาใยเดินออกมาจ่ายตลาดหน้าขาวผ่องผมเรียบแปล้เสื้อผ้าเรียบกว่าใครในพระนครนี้เล่า

ไม่รู้เอาเวลาใดมาแต่งองค์ทรงเครื่อง ตนแค่ตื่นมาล้างหน้าสีฟันได้ก็บุญโข

ยามรุ่งสางต้องมาซื้อข้าวของให้เจ้าอาวาสแทบทุกเช้าวันนี้ก็เจอพ่อชายเนื้อหอมเช่นเคย คราเก่าก่อนอยากวิ่งไปกระชากกคอเสื้อหาเรื่องแต่ยามนี้อยากกระชากเข้ามาจูบมาหอมให้หายคิดถึง

นับแต่ได้เสียเป็นผัวเมียกันแล้วแยกย้ายไปจักทำธุระกงการใดก็เห็นเพียงใบหน้าฝาหรั่งนามว่าเชรีค่ำคืนที่เคยนอนหลับสบายเพียงลำพังกลับรู้สึกอ้างว้างอยากกอดร่างแน่นให้อบอุ่นใจ

ฝาหรั่งมาก่อกวนแม้ยามหลับไหลในความฝันผมสีทองนั้นถูกลูบด้วยความถนุถนอมใบหนาเรียวยาวขาวใสถูกจุมพิตทั่วทั้งใบหน้าเรือนร่างใหญ่โตจรดปลายเท้าขาวกับเป็นสิ่งเย้ายวนชวนเข้าหา ยามตื่นมาก็ยังคงได้กลิ่นติดปลายจมูกราวกับโดนของแม้จะขอน้ำมนต์หลวงพ่อมาอาบดื่มมิวายใจยังคงสั่นไหวทุกครั้งที่นึกถึง

..อดทน..มิได้ดอก

"ใยมาเดินเล่นได้หายเจ็บแล้วฤา?"

คนผิวเข้มเดินตรงเข้าหาฝรั่งหน้าตาหาเรื่องกว่าครั้งไหนเอ่ยถามชาวต่างชาติเสียงห้วน

".." คนหน้านิ่งขมวดคิ้วมุ่นเมื่อหันมาเจอหน้าผัวชาวสยามตัวดำยืนจ้องดวงตาสีฟ้าแน่นิ่ง

ข้าขอคุยกับ..ท่านพสุธาสักครู่เป็นการส่วนตัว"

คุณชายฝาหรั่งเดินนำไปยังต้นไม้ใหญ่แม้คนของฝรั่งเศสจะตามไปแต่ลูกน้องของดินกลับขวางไว้

"ใยเจ้าเย็นชาใส่ข้าอีกเชรีเมียข้า!"

"หุบปากของเจ้าเสียพสุธาถ้ายังไม่อยากถูกเสียบหัวประจานเลิกเดินเบียดข้าเสียทีข้ายังเจ็บอยู่" ฝรั่งตัวขาวปรายหางตามองร่างถึกสีเข้มตอบกลับเสียงลอดไรฟัน

"เจ็บแล้วยังเดินออกมาใยฝาหรั่งจึงดื้อดึงนัก"

แววตาเปล่งประกายน้ำเสียงออเซาะกว่าทุกครั้งของดินทำเชรีเม้มปากกลั้นยิ้มเสียยกใหญ่

"ข้าจักให้คนของข้ารู้ได้เยี่ยงไรว่ามีสัมพันธ์กับต่างชาติเจ้าเองก็เช่นกันปรี่เข้ามาเช่นนี้มิกลัวใคนรู้หรือไร เราต่างรู้จุดประสงค์ของกันดีใยยังเข้าหาข้าไม่เกรงสายตาผู้ใดถ้าใครรู้มีหวังโดนเนรเทศทั้งคู่จักทำเช่นไร"

"แล้วกระไรเล่าถ้าเจ้าไม่มีใจกับข้าสักนิดเจ้าคงไม่สารภาพความลับนั่นออกมา ใยสนใจเพียงผู้อื่นไม่สนใจข้า เจ้ามัน..ใจร้าย! หัวใจด้านชาที่สุด!"

ตึ่ก!!ๆๆๆๆๆ

"พี่ดินรอเราด้วย!"

ชายสยามตัวโตดิ้นเร่าหลังจากตามคนตัวขาวมาสักพักแล้วเขาไม่แม้แต่ยิ้มให้ ท่าทีที่เคยโมโหอยากเข้าไปชกหน้ากลายเป็นท่าทีมันเขี้ยวเคี้ยวฟันกำหมัดกลางอากาศแต่มิกล้าทำกระไร ฝาหรั่งหัวทองตาฟ้าเดินเลือกซื้อข้าวปลาอาหารอย่างใจเย็นทำเหมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

เช้าตรู่ที่ตลาดคนต่างเชื้อชาติทั้งคู่ก็ยังมาเจอกันที่ผู้ติดตามทั้งสองฝั่งต้องแปลกใจเมื่อถูกสั่งให้เดินห่างเพราะเชรีบอกมีธุระจักคุยกับดิน

แทนที่จะเห็นท่าทางหวาดกลัวจากเชรีแต่กลับเป็นดินที่เข้าไปเบียดกระซิบกระซาบกับชาวฝาหรั่งแล้วมีสีหน้าไม่พอใจส่วนนายฝาหรั่งยังคงหน้านิ่งเชิดหยิ่งพูดน้อยเช่นเดิม

"พี่ดินรอเราด้วยรีบวิ่งมาเล่าเรายังมิได้แกล้งมันเลยหนาไหนบอกว่ามันกลัวพี่ไง?"

"กูมิมีอารมณ์ทำอันใด!"

"เราไปเสพสุรากันดีหรือไม่ในเมืองมีร้านเหล้าฝาหรั่งเพียบดื่มกันไหมพี่เขาว่าร้านเหล้ามีสาวสวยมารินให้ด้วยนะ"

"มึงจักชวนใยยามนี้อยากโดนหวายหลวงพ่อหรือไงไอ้เมฆ!"

...ลูกสมุนก้มหน้าหลบตายหกลุ่มลูกพี่อารมณ์เสียทั้งวันจนมิกล้าเข้าใกล้กระทั่งตกเย็น

"ไป! กูจักดื่ม" ดินสวนขึ้นมาทันควันโดยมิได้ไตร่ตรอง