บทที่ 8

"..ปล่อยข้าเสียที"

คนพูดไทยแปล่งเอื้อนเอ่ยเสียงแหบแห้งซอกคอขาวถูกคลอเคลียลมหายใจร้อนผะผ่าวรินรดชวนสยิว

"...อยากมัดเจ้าไว้ที่นี่"

ฝนหยุดลงร่างขาวแน่นเนื้อบนพื้นกระดานเย็นช่วยทำให้อบอุ่นผ่อนคลายมิอาจปล่อยไปอย่างที่เจ้าตัวเอ่ยขอ เสียงพร่ำเพ้อข้างซอกคอลูบไล้ร่างเปลือยทั่วทุกตารางเนื้อราวกับเสพฝิ่น

"ข้าต้องกลับ..พาข้ากลับเถิด" เสียงแหบห้าวอ่อนลงอีกระดับแม้จะยื้อยุดไม่ให้ร่างหนากระทำการลวนลามแต่กลับห้ามมิได้เลย

"เจ้าขอร้องข้าเจ้าเอ่ยเสียงหวานใส่ข้าหรือเชรี"

"ข้ามิได้เอ่ยกระไรเสียงข้าก็เป็นเช่นนี้แล"

"อยู่ข้างนอกเจ้าเสียงขรึมหน้าเคร่งราวกับพญาเหยี่ยวยามอยู่ใต้ร่างข้าเจ้าเหมือน..ลูกนกขมิ้น"

"เพ้อเจ้อ"

"เจ้าสารภาพกับข้ามาได้หรือไม่พวกเจ้ามาทำกงการใดในสยาม"

แม้จะลุ่มหลงมัวเมาในกามารมณ์พสุธากลับไม่ลืมเรื่องที่ได้ยินมา นึกเสียดายศัตรูขึ้นมามิอยากให้ทำผิด

"..." ไร้เสียงตอบรับจากคนใต้ร่างท่อนแขนแกร่งกระชับโอบเอวขึ้นกอดเงยหน้าขึ้นสบตาสีฟ้าใส

"เจ้าเป็นเมียข้าหนาเชรีอยากจักฆ่าผัวตัวหรือ?"

"เจ้า...พูดบ้ากระไร ฉุดข้ามาทำพิรี้พิเรนแล้วทึกทักเสียเอง"

"หรือมิจริง..เจ้ากอดรัดข้ายามเราหลอมรวมกันเจ้าจูบตอบข้าปลดปล่อยไปกับข้าครั้งแล้วครั้งเล่าเช่นนี้แล้วไม่เรียกผัวเมียจักเรียกอันใดได้อีก"

"ข้า...จักเป็นเช่นนั้นกับเจ้าได้เยี่ยงไร"

"ข้าไม่แต่งงานออกเรือนกับหญิงอื่นได้ เจ้าอยู่ที่สยามไปจนตายข้าก็ดูแลเจ้าได้ถึงข้าจักตัวดำแต่ข้ารวยกว่าที่เจ้าคิดหนาอย่ามาดูถูกผัวเจ้านักเชรี"

"ไอ้บ้า!เจ้ามัน...ซื่อบื้อพสุธา!..เจ้าไม่เข้าใจดอก"

"ผัวเจ้าชื่อดินหัดจำไว้ซะมีกระไรก็เอื้อนเอ่ยออกมาอย่าให้ข้าต้องขืนใจเจ้าหนาเชรี"

"ทำถึงเพียงนี้ยังไม่เรียกขืนใจอีกรึ? เจ้านี่มันหน้าด้านเสียจริง!"

"บอกข้ามาเจ้าจักทำอันใดข้ารู้นะเรื่องที่เจ้าคุยกันเจ้าจักเอาอันใดในเมรุวัดนี้"

"ใยเจ้ารู้?"

"วันก่อนข้าดำน้ำไปใต้ศาลาฝั่งคะนู้น เจ้าจะไปรู้กระไรที่นั่นข้าวิ่งเล่นมาทุกซอกทุกมุม ตอบมาบัดเดี๋ยวนี้หนาเชรี"

"ของในเมรุเป็นอัญมณีต้องสาปท่านพ่อข้าต้องการมันเพราะหมอดูบอกว่ามันจักทำให้ท่านพ่อหายป่วยได้"

"หา!! นี่มันของสยามใยฝรั่งเศสจึ่งรู้ความได้?"

"ชาวสยามนำความลับนี้ไปเอ่ยกับท่านพ่อท่านสนใจมากยิ่งท่านสนใจชาวสยามก็ยิ่งเอ่ยสรรพคุณของมัน"

"มันเป็นของคู่ต้นตระกูลข้าไม่มีมันตระกูลข้าก็จักชิบหายแตกแยกเช่นกัน..บ้าจริงใครกันเอาความลับตระกูลข้าไปเร่ขายของที่ท่านปู่ให้หลวงพ่อ"

"..."

"เชรีใยเจ้าเงียบไป?"

"ท่านพ่อข้าทรมาณข้า...จะอยู่เป็นสุขกับเจ้าที่นี่ได้เยี่ยงไร?"

"เจ้า..รู้สึกกับข้าหรือไม่?"

"รู้สึกอันใด?"

"ดี..ชอบ..อันใดก็ได้ที่ทำกันรู้สึกกับข้าเช่นไร?"

"ก่อนหน้านี้เราก็มิได้ชอบขี้หน้ากันนักจักให้ข้ารู้สึกกระไร..ถ้าเรื่องที่ทำกันมันดีแต่เราจะสมานฉันท์เพียงเพราะเรื่องเช่นนี้ฤา?"

"คนฝาหรั่งเขาทำเรื่องแบบนี้กันง่ายสิหนาเจ้าได้ข้าแล้วเอ่ยว่าไม่รู้สึกได้หน้าตาเฉย..เย็นชายิ่งนัก"

"เจ้าพูดบ้ากระไรช่วยพาข้ากลับเรือนที..ข้า.."

"อยากกลับนักก็กลับเองซี่เจ้ามันคนไม่มีความรู้สึกทั้งที่ทำกันไปขนาดนั้นแท้ๆ "

"ข้าเดินไม่ไหวไม่รู้จักทางด้วยเจ้านี่มันทึ่มเสียจริงข้าไม่รู้จักด่าเจ้าว่ากระไรดีแล้วพสุธา!"

"เจ้าว่าข้างั้นรึเชรี"

"เออ! พาข้ากลับเดี๋ยวนี้!"

"เห่อะ..ย่ำยีข้าแล้วก็ตะคอกใส่ข้าใครว่าฝาหรั่งอ่อนโยน เสื้อเจ้าขาดจะใส่อันใดกลับเล่า?"

"เจ้าทำมันขาดมิใช่ฤาจักถามหาอันใดเอาเสื้อเจ้ามาให้ข้าเสีย!"

"แล้วข้าจักใส่อันใด?"

"ไม่ต้องใส่!"

"ใยเจ้าใจร้ายกับผัวเยี่ยงนี้เชรี~"

"หุบปากไปซะ!"

ใยเหตุการณ์กลับตาลปัตรเช่นนี้คราแรกตั้งใจจับฝาหรั่งตัวขาวมากระทืบให้คายความลับว่าจักมาเอาอันใดในสยาม แต่ดันฉุดทายาทฝรั่งมาทำเรื่องพิรี้พิเรนถึงขั้นได้เสียเป็นผัวเมียกันหลายครั้งหลายคราในวันเดียว

ไม่ใช่ทำแล้วสะใจแต่ดัน...ติดใจ

ติดใจจนเรียกคนตัวโตขาวผ่องนั่นว่าเมียยามกอดรัดเต็มไม้เต็มมือผิวพรรณขาวเนียนที่เคยปรามาศว่าเหมือนผีกลับเอาแต่ลูบคลำตระกองกอดมิรู้คลาย เดี๋ยวคว้าเอวเดี๋ยวคว้าอกกอดลำขาแกร่งจูบซับยามกระแทกกระทั้นสุขสมมิอาจลืมเลือน

ร่างกายตอบรับสอดประสานดีเกินกว่าจะห้ามใจ รสจูบตะกรุมตะกรามของคนปากร้ายสองคนกลายเป็นความวาบหวามหวานล้ำติดปลายลิ้นราวกับพึ่งผละออกจากกัน

กลิ่นจากกายบุรุษหอมหวนชวนเคลิบเคลิ้มติดปลายจมูกฝังลึกในโสตประสาทจดจำกลิ่นอีกคนราวกับฝังลึกเป็นินหนึ่งอันเดียวกับปลายจมูก

แม้ยามเดินแบกร่างแกร่งออกจากป่าช้าที่ที่คุ้นเคยแต่กลับไม่เคยรู้สึกดีเท่านี้มาก่อนป่าช้าอับชื้นคล้ายเปลี่ยนเป็นดงดอกไม้หลากชนิดคราบคาวผสมกลิ่นกายหอมกรุ่นทำเคลิ้มเสียยิ่งกว่าเคลิ้มไออุ่นบนหลังและท่อนขาที่หลงไหลนักหนาทำเอาลืมว่าแบกร่างใหญ่โตของชายต่างชาติไว้

ไม่เคยรู้เลยว่าร่างกายเพศชายจะทำให้รู้สึกต้องการมากมายได้ถึงเพียงนี้

ทำในที่แสงสลัวยังร้อนรุ่มเจียนคลั่งถ้าได้ทำยามสว่างจ้าหัวใจอาจจะเต้นแรงจนตายก็เป็นได้