ตอนที่7

ตอนที่7

ฉันกับน้ำฟ้าแยกกับพวกเพื่อนพี่น้ำหอมตั้งแต่ทานมื้อค่ำกันเสร็จ ตอนนี้เรากลับมาอยู่พักตัวเองเห็นพวกเขาบอกว่ามีงานจะคุยกัน

" น้ำฝน พวกลุงอยู่นี้กันเอาไงต่อ " น้ำฟ้าถามฉัน เธออาบน้ำพึ่งเสร็จกำลังนั่งเช็ดผมอยู่ปลายเตียง ส่วนฉันอาบน้ำเสร็จคนแรกและอยู่บนเตียงเรียยร้อย

" เอาตามเดิม ออกเช้าหน่อย แต่งตัวไปอย่างเดิม ทำอย่างที่เราตกลงกันไว้ " ฉันพูด

" จะไม่ให้ฉันไปด้วยจริงเหรอ ถ้าเกิดอะไรขึ้น " น้ำฟ้าพูดไม่ทันจบฉันก็พูดสวนขึ้นมาก่อน

" จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฉันจะรีบปิดงานและกลับบ้านเรากัน " ฉันพูดน้ำเสียงจริงจัง

📳📲📳📲 เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น น้ำฟ้าเดินไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูว่าใครโทรมา

" พี่เขาโทรมาแล้ว " น้ำฟ้าพูดและกดรับสาย

" ค่ะ พี่สายไหม "

" ได้ค่ะ พี่ไม่ต้องกังวลนะคะ เดี๋ยวพวกเราจะรายงานไปเรื่อยๆ "

" พี่มาแล้วใช่ไหมค่ะ เสร็จงานเจอกันค่ะ ดูแลตัวเองด้วยนะคะ " จากนั้นน้ำฟ้าก็กดวางสายพี่สายไหม พวกเรารู้จักกับพี่สายไหมตั้งแต่อยู่ที่ออสเตรเลียแล้ว มีวันหนึ่ง ฉันกับน้ำฟ้ากำลังกลับบ้านพักหลังจากทำงานเสร็จวันนั้นไม่มีเรียนพวกเราเลยทำงานเต็มเวลา ฉันเห็นพี่สายไหมกำลังถูกทำร้าย พวกเราเลยช่วยพี่เขาไว้ ที่น่าเจ็บใจคือคนที่ทำร้ายพี่สายไหมคือผู้ชายทั้งนั้น พี่สายไหมเจ็บสาหัสอยู่เหมือนกัน ฉันกับน้ำฟ้าพาพี่เขาไปรักษาที่โรงพยาบาล 2-3 วันกว่าพี่สายไหมจะฟื้น ช่วงที่พี่เขารักษาตัวอยู่ฉันกับน้ำฟ้าก็ไปดูแลพี่เขาตลอด เราเริ่มสนิทกันมากขึ้น พี่สายไหมเล่าให้ฟังว่าเขาไปอยู่ออสเตรเลียเพราะมาทำงาน ฉันกับน้ำฟ้าได้เดินเข้าไปในเกมส์ของพี่สายไหมกับคู่กรณีเพราะคู่กรณีของพี่สายไหมดันอยากได้น้ำฟ้าไปเป็นเด็กของเขา แต่ด้วยอะไรหลายๆอย่างทำให้ฉันกับน้ำฟ้าตกลงที่จะช่วยงานพี่สายไหมให้ปิดไปอย่างง่ายดายและพี่สายไหมก็ชวนฉันกับน้ำฟ้าทำงานนี้ต่อ ฉันกับน้ำฟ้าที่สนุกกับงานก็ตกลงอย่างไม่คิดอะไร และทำมาจนถึงทุกวันนี้

" พี่สายไหม อยู่แถวนี้แล้ว น้ำฝน ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น เธอต้องส่งสัญญาณให้ฉันทันที เข้าใจไหม " น้ำฟ้าพูดเสียงจริงจังกับฉัน

" ไม่มีอะไรหรอก เธอคิดมากไปรึเปล่า "

" ฉันมีลางสังหรณ์แปลกๆ ยังไงก็ต้องกันไว้ก่อน เตือนสติเธอไว้ก่อน มีอะไรรีบบอกฉัน ฉันจะอยู่ใกล้ๆเธอเท่าที่จะทำได้ " น้ำฟ้าพูด

" โอเคจ้ะ นอนกันดีกว่าเนอะ พรุ่งนี้งานเสร็จเราจะกลับบ้านกันทันที " ฉันพูดยิ้ม

" แต่พวกลุงอยู่นี้ เธอว่าเขารู้ไหม " น้ำฟ้าหันมาถามฉัน

" ลุงงานยุ่งจะตาย เขาไม่ได้มาสนใจเรื่องพวกเราหรอก นี่ น้ำฟ้า เธอกังวลเรื่องอะไรกันแน่ " ฉันถามน้ำฟ้า

" เธอรู้ไหมว่า คุณธีร์ เขาไม่ใช่ตำรวจธรรมดา "

" แล้วไง เราไม่ได้มาทำเรื่องเขานิ "

" มันไม่แปลกหน่อยเหรอ ที่จะมาที่นี้และเจอพวกลุงอ่ะ "

" แปลก ฉันก็คิด แต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก และเราจะทำอะไรได้ ขนาดคุยอยู่โต๊ะ เขายังไม่พูดเรื่องงานเลยซักนิด พวกลุงโคตรระวังตัวมาก อย่างเท่ เนี่ยแหละ ฉันถึงชอบลุง " ฉันพูดยิ้ม น้ำฟ้ากรอกตาไปมา ฉันเห็นแล้วหมั่นไส้ ลุกขึ้นล็อคคอน้ำฟ้าและจับเหวี่ยงลงที่นอนแบบเล่นๆ ไม่ได้จริงจัง เราชอบเล่นแบบนี้กันประจำ น้ำฟ้าโวยวายกรีดร้องต่อสู้กลับกับฉัน พวกเราเล่นจนเหนื่อยทิ้งตัวลงนอนที่เตียงอย่างเหนื่อยหอบ

" มันใช่เวลามาเล่นไหมเนี่ย " น้ำฟ้าพูดเสียงหอบ

" หมดแรงเลย เธอก็แรงเยอะไม่ตกเลยนะ " ฉันพูดกับน้ำฟ้าน้ำเสียงไม่ได้ต่างกัน

" นอนเถอะ พรุ่งนี้เราจะจบงานและกลับบ้านไปอย่างปลอดภัย " ฉันพูดและหลับตาลง น้ำฟ้าไม่ตอบเธอพลิกตัวลุกขึ้นปิดไฟในห้องให้มืด จากนั้นก็ทิ้งตัวลงนอนกอดหมอนข้าง

" งานสุดท้ายแล้วนะ " น้ำฟ้าพูดเสียงเบา