บทที่ 1

รัชศกสุ่ยหยางปีที่15 หลังจากราชวงศ์สุ่ยเรืองอำนาจจักรพรรดิสุ่ยหยางขึ้นครองราชย์ เป็นช่วงที่บ้านเมืองเพิ่งเข้าสู่ความสงบสุขหลังจากรบทัพจับศึกรวมแผ่นดินเป็นปึกแผ่น ไพร่ฟ้าหน้าใส น้ำท่าบริบูรณ์ แต่ว่ามีเรื่องเล่ากันว่าสตรีที่แสนงดงามในตระกูลสุ่ย ป่วยด้วยโรคประหลาด เอาแต่ทำร้ายตัวเอง หลังจากแต่งเข้าตระกูลหวังนั่นจึงทำให้หญิงตระกูลสุ่ยถูกกล่าวหาว่า เป็นตัวกาลกิณีของตระกูลหวัง

สตรีผู้มีนามว่าสุ่ยเซียน บ้าคลั่งทำร้ายตัวเอง จนต้องจับมัดไว้ แต่เดิมสุ่ยเซียนเป็นสตรีงดงามอันดับหนึ่ง หากไม่ใช่พระญาติฝ่าบาทแล้วละก็ ที่ที่นางควรไปอยู่คือในวังหลวง แต่ว่าด้วยเป็นญาติใกล้ชิด จึงไม่อาจจะทำเช่นนั้นได้

สุ่ยเซียนอาศัยอยู่กับท่านพ่อและท่านตาที่เมืองเจียงหนานเมืองทางตอนเหนือของลั่วหยางเมืองหลวงแคว้นสุ่ยซึ่งเป็นเขตกันชนเพื่อป้องกันการรุกรานจากศัตรู เมื่อยังวัยดรุณีแรกแย้ม นางถูกเลี้ยงมาพร้อมกับลู่ชิง ญาติผู้พี่ฝั่งท่านแม่ ที่มาขออาศัยอยู่ด้วย แต่เมื่อท่านแม่เสียชีวิตไป นางก็ไม่ได้กลับไป หากแต่ปักหลักราวกับต้องหาที่พึ่งพิงอยู่ตระกูลสุ่ยต่อไป เพื่อรอวันขึ้นมามีอำนาจ โดยการวางแผนอย่างแยบยล

เนื่องจากเป็นสตรีรุ่นราวคราวเดียวกัน เมื่อเวลาไปไหนมาไหน ก็เป็นที่จับตาแก่คนทั่วไป สุ่ยเซียนมีศักดิ์เป็นพระญาติของฮ่องเต้ นั่นจึงทำให้นางได้รับการดูแลและเอาใจใส่ที่ดี จนผู้คนไม่สนใจในตัวลู่ชิง ซึ่งเป็นญาติห่าง ๆ ของสุ่ยเซียน ทำให้ความริษยาคุกรุ่นอยู่ในตัวนางตั้งแต่เล็ก

ลู่ชิงเดิมทีก็รักใคร่กับสุ่ยเซียนดีอยู่ แต่เมื่อทั้งคู่ทำผิดลู่ชิงจะต้องรับโทษเป็นสองเท่า เนื่องจากนางพาให้สุ่ยเซียนเสียผู้เสียคน ทั้งที่ไม่เคยเป็นคนต้นคิด แต่มักจะโดนลงโทษประจำ เนื่องจากไม่ใช่คุณหนูของจวนตระกูลสุ่ย แห่งเจียงหนาน

จวบจนวัย 15 หนาวก็ได้รับพระราชโองการจากฝ่าบาทให้เข้าไปในวัง เพื่อได้รับการอบรมสั่งสอนกิริยามารยาท และนั่นจึงเป็นที่มาในเรื่องราวทั้งหมด

สุ่ยเซียนเนื่องจากเป็นเด็กสาวในวัยซุกซน จึงลอบออกไปเที่ยวเล่นในเขตหวงห้าม และก็พลัดตกลงไปในน้ำ แต่วันนั้นมีขุนนางหนุ่มนามว่าหวังลี่จินเข้ามาช่วยไว้

เดิมทีที่เข้ามาถวายรายงานเรื่องน้ำท่วม ที่เมืองเหอเป่ย และภัยแล้งที่เมืองอู๋หวง เนื่องจากภูมิประเทศของทั้งสองเมืองนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง อีกเมืองเป็นเขตทะเลทรายแห้งแล้ง อีกเขตเป็นเมืองติดทะเลหน้ามรสุมก็เกิดน้ำท่วมอุทกภัย จนชาวบ้านเดือดร้อน

เขาจึงอยากสร้างผลงานโดยเสนอให้สร้างคลองเชื่อมระหว่างเมืองและก็เป็นเส้นทางขนถ่ายสินค้าระหว่างเมืองย่นระยะทางได้มาก และก็ทำให้อีกเมืองมีความชุ่มชื้นลดภาระยุ้งของเมืองหลวงที่ต้องส่งอาหารธัญพืชเพื่อไปช่วยเหลือทุกปี เมื่อมีน้ำพื้นที่เคยแห้งแล้งก็เริ่มเพาะปลูกได้ ชาวบ้านที่อดอยากกลับมีกินอีกครั้ง เขาจึงได้ความดีความชอบ และเป็นที่สนใจของฝ่าบาท

แต่เมื่อขากลับได้พบกับสตรีในวังหลวงผู้มีใบหน้างดงามพลัดตกน้ำ เขาจึงรีบเข้าไปช่วย เมื่อช่วยแล้วก็พบว่านางผู้ที่ตกน้ำนั้น เป็นพระญาติของฝ่าบาท เขาจึงแสดงกิริยาอย่างอ่อนน้อม

สุ่ยเซียนนางอยู่บนฝั่ง นางจำได้ว่ากำลังเอื้อมมือไปเด็ดดอกบัว ไม่รู้เหตุใดจึงพลัดลงไปได้ ทั้งที่ก็จับไว้แน่น แต่เหมือนมีบางอย่างมากระทบกับหลังของนาง ด้วยความตกใจจึงไม่คิดอันใดได้แต่ร้องอย่างเดียว

เมื่อได้ขุนนางหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาผู้นี้ช่วย นางถึงกับประทับใจ ทั้งยังอายที่เขาแตะต้องตัวนาง จนเมื่อความสัมพันธ์ของนางและหวังลี่จินพัฒนาขึ้น จนเป็นที่กล่าวขาน ในที่สุดฝ่าบาทก็พระราชทานสมรสให้กับนางและหวังลี่จิน โดยเมื่อนางเจริญวัยได้ 18 หนาวถึงจะได้แต่งงาน

ระหว่างนี้ นางก็ได้แต่อยู่ในวังไม่อาจจะออกไปพบเขาได้ ได้แต่ฝากจดหมายให้กับลู่ชิงไปส่งให้ถึงจวนเจ้ากรมโยธาหวังลี่จิน เนื่องจากตอนนี้เขารั้งตำแหน่งเจ้ากรมโยธา

นางและเขาติดต่อกันผ่านจดหมายของกันและกัน โดยให้ลู่ชิงเป็นคนดำเนินการไปส่งแทนนาง เพื่อป้องกันการครหา แต่นางหารู้ไม่ว่ากำลังไว้ใจคนผิด

ลู่ชิงที่ชิงชังสุ่ยเซียนอยู่เป็นทุนเดิม ไม่ว่าสิ่งใดนางล้วนได้รับสิ่งที่ดีกว่าตน กระทั่งแต่งงาน แม้ว่าตนความสวยจะด้อยกว่านางแต่ก็จัดว่าเป็นสตรีที่งามพร้อม จากที่เข้าวังเพื่อจะได้เป็นหนึ่งในสนม แต่ไม่คิดว่าฮองเฮาจะเก็บนางสองคนไว้ในตำหนัก และไม่ให้ฝ่าบาทได้ใกล้ชิด

นางไม่ใช่ญาติสนิท แต่ก็เหมารวมไปด้วยจนไม่มีสิทธิ์ได้เกิดในวัง ความคั่งแค้นนี้นำพาให้นางกระทำการแย่งคนรักของญาติผู้น้องของตัวเองโดยที่สุ่ยเซียนไม่รู้

เมื่อหญิงร้ายชายชั่วสองคนได้รวมหัวกัน วางแผนเพื่อหลอกให้นางแต่งงานเพื่อที่เขาจะได้รับตำแหน่งใหญ่ขึ้น และหลังจากนั้นลู่ชิง นางก็กระทำการอย่างร้ายกาจ วางยาพิษแก่สุ่ยเซียน จนนางคลุ้มคลั่ง ทำร้ายตัวเอง ไม่ว่าหมอที่ไหนมารักษาก็ไม่หาย

หลังจากแต่งงาน เขาได้เข้าหอกับนาง และหลอกให้นางดื่มยาบำรุงเพื่อที่จะมีบุตรด้วยกัน แต่ว่ายานั้นมีฤทธิ์กล่อมประสาท หลังจากแต่งงานได้เพียงสามเดือน นางก็ป่วยด้วยอาการประหลาด

นั่นจึงทำให้ลู่ชิงต้องเข้ามาดูแลอย่างใกล้ชิด และเข้ามาอยู่ในจวนอย่างแยบยล สองหญิงร้ายชายเลวอาศัยที่นางไม่ได้สติ เริงรักกันในห้อง ต่อหน้านาง นางที่มองดูพวกเขาด้วยอาการเหม่อลอย เหมือนคนบ้า

จนครั้งหนึ่งนางปัดถ้วยยาตก ไม่ได้กินยาที่ลู่ชิงนำมาให้กินติดต่อกันสามวัน สตินางก็เริ่มกลับคืน แต่ว่านางยังพูดจาไม่รู้ความ แผนชั่วของทั้งคู่เริ่มตั้งแต่เมื่อนางได้ให้ส่งจดหมาย เพื่ออำนาจที่ยิ่งใหญ่ เพื่อการได้รับความไว้วางใจจากฝ่าบาท สองคนถึงกับวางแผนฆ่านางอย่างเลือดเย็น

สติสุดท้ายก่อนที่วิญญาณจะออกจากร่างแสนอาภัพ ได้รับรู้ความอัปรีย์ที่ทั้งคู่ทำ ความเสียใจทำให้หัวใจนางหยุดเต้นกะทันหัน และสุดท้ายก็ช็อกจนน้ำลายฟูมปาก

วิญญาณสุ่ยเซียนล่องลอยไป ตามเส้นทางของผู้ที่ตายแล้ว เส้นทางแห่งการพลัดพรากจากชีวิต แม้วิญญาณจะล่องลอยไปตามเส้นทาง แห่งสายน้ำปรภพ หากแต่เมื่อผ่านข้ามไปเพื่อดื่มน้ำชาแห่งการลืมเลือน นางจักจำคนที่คิดร้ายกับนางไม่ได้

เช่นนั้นวิญญาณดวงนี้ไม่ขอลืมชาติก่อนที่แสนเจ็บปวด ความเกลียดชังทั้งญาติผู้พี่ที่แสนน่ารังเกียจ และคนรักที่ไว้ใจจนนางแทบกระอักเลือด ความคับแค้นนี้จะนำพามาซึ่งความชิงชังต่อตัวเอง ที่หลงโง่งมเชื่อคนเช่นนั้น

“ไม่...ข้าไปข้ามไป” เมื่อมองไปด้านซ้ายที่มีดอกปี่อั้นที่เบ่งบานดุจทะเลสีเลือด นางจึงตั้งสัตยาอธิฐาน ขอปี่อั้นนี้จงเป็นพยาน จะไม่ขอข้ามมหานทีแห่งการลืมเลือนนี้ และส่งวิญญาณตัวเองให้จมลงในมหานทีปรภพเพื่อเกิดใหม่

เขาต้องได้รับการชดใช้อย่างสาสม...