ตอนที่ 3 วางแผน

ดวงตะวันกำลังจะตกดินทอแสงสีแดงประกายแสดลอดผ่านออกมาจากปลายไม้มองเห็นเพียงริบหรี่ นี่คงเกือบจะหกโมงเย็นแล้วกระมังแต่ยังไร้วี่แววของสามีที่ออกจากบ้านไปตั้งแต่ช่วงสายของวัน ภายในบ้านไม้ยกสูงกลางเก่ากลางใหม่ มีหญิงสาววัยยี่สิบหกปีกำลังนอนซมเพราะพิษไข้มานานกว่าสองสัปดาห์ ห่างออกไปเล็กน้อยมีเด็กชายกับเด็กหญิงนั่งเล่นคุยกันเสียงจอแจอย่างไร้เดียงสา

ยุพาพยายามฝืนร่างกายให้ลุกขึ้นนั่งเพื่อเตรียมจะไปหุงหาอาหารให้ลูกทั้งสอง ถ้ารอให้สามีกลับมาทั้งเธอและลูกคงไม่มีอะไรกิน หกปีแล้วนะที่เธอต้องทนอยู่กับสามีคนนี้ สามีที่ไม่ได้เรื่องอะไรสักอย่าง นิสัยเหลาะแหละเอาแต่ใจตัวเอง ให้ทำงานคนเดียวก็ทำไม่เสร็จสักอย่าง ตั้งแต่เธอป่วยก็ออกไปดื่มเหล้ากับเพื่อนทุกวัน กลับมาก็โวยวายเสียงดัง เธอเหนื่อยกับเขาเหลือเกิน หลายครั้งที่คิดอยากจะหย่ากับเขาแต่พอมองเห็นหน้าลูกทีไรเธอก็ทำไม่ลง

เธอเดินเข้าไปในส่วนของห้องครัวเหมือนคนหมดแรง กำลังจะก่อไฟก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง “ยุจะทำอะไร”

“นึ่งข้าว”

“เดี๋ยวพี่ทำเอง เธอไปนอนพักเถอะ” น้ำเสียงเขาบ่งบอกว่าไม่เมาเท่าหลายวันที่ผ่านมา

“พี่ไปไหนมา ไปกินเหล้ามาอีกแล้วใช่ไหม” ยุพาถามเสียงเนือย ๆ

เสกสรรพลางสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างเหลืออด วันนี้เขาอารมณ์ดีแต่กำลังจะมีคนทำให้เขาอารมณ์เสีย

“รู้แล้วถามทำไม” เขาพูดเสียงห้วนขึ้น

ยุพาจ้องตาสามีกลับ “ทำไมพี่ไม่ไปไถที่ปลูกมันสำปะหลังใหม่ พี่ก็รู้ว่ามันตายหมดแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมเรื่องแค่นี้พี่ต้องให้ฉันบอกตลอด พี่ก็รู้ว่าเงินเราใกล้จะหมดแล้ว แต่พี่ก็ยังเอาแต่เที่ยวเล่นไปวัน…”

เพียะ!

ร่างที่นั่งอยู่บนตั่งไม้ล้มลงไปนอนแนบหน้ากับพื้นเรือนที่เป็นไม้ทั้งหลัง

เสกสรรเดินเข้ามาหาภรรยาอย่างช้า ๆ แววตาลุกวาว ตวาดขึ้นเสียงลั่น “กูคุยดีด้วยหน่อยแล้วเอาใหญ่ มึงเป็นแม่กูเหรอ ถึงมีสิทธิ์มาสั่งสอนกู” ยุพาคิดไว้แล้วว่าเขาต้องควบคุมตัวเองไม่ได้

ลูกทั้งสองได้ยินเสียงพ่อด่าแม่เสียงดังก็ตกใจ รีบวิ่งมาหาแม่ในห้องครัว “แม่!” ไข่เจียวกับไข่ตุ๋นร้องเรียกแม่ขึ้นพร้อมกัน ทั้งสองเข้าไปพยุงแม่ลุกขึ้นนั่ง ลูกทั้งสองเนื้อตัวสั่นเทาเพราะต่างก็กลัวพ่อ

“พาแม่พวกมึงออกไปก่อนที่กูจะหมดความอดทน”

“ฉันก็หมดความอดทนกับคนอย่างพี่เหมือนกัน” ทั้งที่ไม่อยากทะเลากันต่อหน้าลูกแต่ยุพาก็ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว “ไข่เจียวกับไข่ตุ๋นออกไปข้างนอกก่อนลูก แม่มีเรื่องจะคุยกับพ่อ”

“แม่!” ไข่เจียวลูกสาวคนเล็กยังลังเล ใบหน้าเริ่มเบะเพราะกลัวแววตาแดงก่ำของพ่อ และกลัวว่าพ่อจะทำร้ายร่างกายแม่เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

แต่เมื่อแม่พยักหน้าให้ ไข่ตุ๋นจึงจับแขนน้องสาวเอาไว้ “ไปเถอะไข่เจียว” 

ให้หลังลูกทั้งสองยุพาจึงพูดเรื่องที่เก็บไว้มานานออกมา “ฉันจะหย่ากับพี่”

“หึ หาผัวใหม่ได้แล้วเหรอถึงจะยอมหย่ากับกูง่าย ๆ”

“ใช่” ยุพาพูดไปอย่างนั้นทั้งที่เธอไม่เคยมีใครในใจเลย 

เพียะ!

“เลว” เขาตบเธออีกครั้ง

“แล้วทีพี่ล่ะ พี่ก็มีใหม่เหมือนกันทำไมฉันจะมีบ้างไม่ได้” เธอพูดออกมาทั้งน้ำตา ป่วยแล้วยังต้องมาโดนสามีตบตีอีก

“กูมีได้แต่มึงห้ามมี เข้าใจไหม” เขาตะคอกใส่ภรรยาจนหน้าสั่น

“ยังไงฉันก็จะหย่า แล้วฉันจะย้ายไปอยู่กับแม่ ส่วนบ้านหลังนี้พี่อยากเอาใครมาอยู่ด้วยก็เชิญ” พูดจบยุพาก็เดินออกจากห้องครัวไป เพราะกลัวว่าเขาจะทำร้ายตนอีก

เสกสรรมองตามหลังภรรยาด้วยแววตาโกรธแค้น อยากหย่าอย่างนั้นเหรอ ฝันไปเถอะ แต่กูจะทำให้มึงตายทั้งเป็น อยากไปอยู่กับแม่มึงก็ตามใจ

เย็นวันนั้นเสกสรรทำอาหารให้ลูกกับเมียกินอย่างเงียบ ๆ คล้ายกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อนหน้านี้ ถึงยุพาจะแปลกใจแต่ก็ไม่อยากมีปากเสียงกับสามี จึงไม่พูดอะไรกับเขาเช่นกัน เธอกินข้าวกินยาเสร็จก็นอนอยู่ด้านนอกกับลูก ส่วนสามีเข้าไปนอนในห้องนอนเพียงลำพัง ไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่เธอกับสามีนอนแยกกันเช่นนี้ อาจจะสี่ห้าเดือนแล้วกระมังที่เธอบอกเขาว่ารู้สึกไม่สบายตัวและอยากนอนกับลูก เขาเองก็มีท่าทีว่าพอใจกับเรื่องนี้ เพราะมันทำให้ชีวิตเขามีอิสระมากขึ้น และมีข้ออ้างไปบอกผู้หญิงคนใหม่ว่าเขากับภรรยาแยกห้องกันนอน

         เสกสรรอาบน้ำแต่งตัวหล่ออีกครั้งหลังจากลูกกับภรรยาหลับสนิทแล้ว วันนี้เขาต้องข่มใจมากแค่ไหนที่จะไม่ทำร้ายร่างกายภรรยา เหตุเพราะเขามีเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่มากกว่านั้น สามแม่ลูกคงไม่รู้ว่าอาหารที่เขาทำให้กินวันนี้ผสมยานอนหลับเข้าไปด้วย อยากหย่ากับเขาใช่ไหม ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นหรอกเพราะนับตั้งแต่พรุ่งนี้ชีวิตเธอกับลูกก็จะไม่มีเขาอีกต่อไป ส่วนเรื่องหย่านั่น เขาสะดวกเมื่อไรเขาจะมาจัดการให้ในภายหลัง

            เขาหยิบถุงผ้าใต้ที่นอนของภรรยาที่ยังนอนหลับไหลขึ้นมา มุมปากเผยรอยยิ้มชั่วร้าย เงินจำนวนนี้คงพอทำให้เขาตั้งตัวได้ เขาเก็บเงินใส่กระเป๋าแล้วซ่อนถุงผ้าไว้ใต้ที่นอนของภรรยาตามเดิมจากนั้นก็สาวเท้ายาวลงจากเรือนไปอย่างรวดเร็ว

            เขาเดินไปที่บ้านเพื่อน เพื่อนคนนี้เขาไม่ค่อยสนิทมากนักเพราะมันไม่ค่อยกินเหล้า บุหรี่ก็นาน ๆ สูบครั้ง แต่เขาเอาหมดทุกอย่าง แต่มันก็พอพึ่งพาได้ในยามยาก มันเป็นคนไม่พูดมาก คงเก็บความลับเขาได้เป็นอย่างดี

            “มึงแน่ใจนะที่ตัดสินใจทำอย่างนี้”

            “แน่ใจ กูคงอยู่ไม่ได้กับคนกูที่ไม่ได้รักและเหมือนผีตายซากแบบนั้น” นับวันภรรยาของเขาก็ยิ่งผ่ายผอมลงไปทุกวัน หน้าตาแทบจะไม่มีสีเลือดอยู่แล้ว

            “มึงอย่ามาคิดเสียใจทีหลังก็แล้วกัน” ศราวุธเอ่ยเตือน

            “ไม่มีทาง คนอย่างไอ้เสกพูดแล้วไม่คืนคำ ไปเถอะ ป่านนี้กุลคงรอกูนานแล้ว”

            ศราวุธได้แต่ทอดถอนหายใจ แต่ในเมื่อมันเป็นสิทธิ์ของเพื่อนเขาจะไปยุ่งอะไรได้ ได้แต่ภาวนาให้มันไปอยู่กับคนใหม่ได้ตลอดรอดฝั่ง