ตอนที่ 6 เพื่อลูก

เสกสรรยื่นเงินให้ลุงขับสามล้อพอหันกลับมาก็ต้องตกใจ ภรรยากับลูกเดินถือกระเป๋าตามกันมา โดยมีแม่ยายเดินขนาบข้าง

            “ยุกับลูกจะไปไหน”

            “ฉันกับลูกจะไปอยู่บ้านแม่ค่ะ” เธอตอบเสียงเรียบ แต่ในใจเขารู้ว่าเธอกำลังโกรธ ผู้หญิงคนนี้เมื่อโกรธจนถึงขีดสุดเธอเลือกที่จะเงียบมากกว่าโวยวาย 

            “แล้วพี่จะอยู่กับใคร”

            “ถุย แล้วพี่จะอยู่ใคร” แม่ยายว่าเสียงเย้ยหยัน “ถามออกมาได้… ทำไม เมียใหม่เขาเฉดหัวส่งกลับมาหรือไง ถึงได้กลับมาทำตาละห้อยใส่เมียแบบนี้”

            “ฉันไม่ได้หนีตามใครทั้งนั้นแหละแม่”

            “แล้วเงินล่ะ เงินหายไปไหน”

            เสกสรรมองดูลูกชายลูกสาวด้วยความสงสาร เขาไม่อยากให้ลูกต้องมาได้ยินความเลวของพ่อเลย

            “ไข่เจียว ไข่ตุ๋น อยู่กับพ่อนะ ถ้าเราสองคนทิ้งพ่อไป แล้วพ่อจะอยู่กับใคร” เสกสรรพูดออกมาจากใจจริง ในเมื่อเขาย้อนกลับมาอยู่ในร่างนี้แล้ว มีลูกมีภรรยาเป็นตัวเป็นตนแล้วยังจะให้เขาอยู่คนเดียวอีกหรือ เขาคงไม่ยอมให้เป็นอย่างนั้น

            ลูกทั้งสองได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกสงสารพ่อจับใจ “แม่คะ หนูจะอยู่กับพ่อค่ะ” ทั้งที่ในใจก็คิดถึงแม่ แต่ตอนนี้เธอสงสารพ่อมากกว่า

            “ผมก็จะอยู่กับพ่อครับ” เสกสรรมองเด็กทั้งสองแล้วก็ยิ่งหลงรัก พวกเขาช่างเหมือนผ้าขาวเสียจริง รู้ว่าพ่อโมโหร้าย รู้ว่าพ่อชอบตบตีแม่และเขาทั้งสอง แต่พวกเขาก็ยังรักพ่อเสมอ

            ยุพารู้สึกกระอักกระอ่วนใจไม่น้อย ถ้าจะให้ทิ้งลูกไว้กับสามีเธอก็ทำไม่ได้ ถ้าจะพาไปอยู่บ้านแม่ลูกก็คงร้องไห้ไม่หยุด “แม่คะ” 

            “ถ้าแกอยากจะเสียใจไปตลอดชีวิตก็เชิญอยู่กับมันต่อไป และอย่ามาร้องไห้ฟูมฟายให้ฉันกับพ่อแกเห็นอีก”

            “แล้วฉันจะลองคิดดูอีกครั้งค่ะแม่”

            “เจ็บแล้วจำคือคน เจ็บแล้วทนคือควาย” ว่าจบผู้เป็นแม่ก็หันมามองลูกเขยด้วยสายตาเกลียดชัง แต่ในเมื่อลูกสาวเลือกแล้วเธอก็ตัดสินใจแทนไม่ได้ ลูกไม่รักดี เจ็บแล้วไม่เคยจำไม่รู้จะยอมให้มันย่ำยีไปอีกนานแค่ไหน จากนั้นก็สะบัดหน้าเดินออกไป ใจจริงเธอก็อยากด่าลูกเขยมากกว่านี้ แต่ลูกเขยคนนี้มันเป็นคนก้าวร้าวไม่เคยเห็นหัวใคร แม้แต่พ่อตากับแม่ยายมันก็เคยวิ่งเอามีดไล่ฟันมาแล้ว วันนี้มันทำเป็นสงบปากสงบคำเพื่อให้เมียเห็นใจเท่านั้น

            ให้หลังแม่ยายเสกสรรเดินเข้าไปใกล้ภรรยาหมายจะช่วยถือของกลับเข้าบ้าน แต่เธอกลับเบี่ยงมือหลบ เขาจึงเดินไปช่วยลูกทั้งสองถือของกลับขึ้นบ้าน

            ไข่เจียวแหงนหน้ามองพ่อ “พ่อไปไหนมาแต่เช้าเหรอคะ”

            ผู้เป็นพ่ออึกอักก่อนจะตอบลูกออกไป “พ่อ พ่อไปบ้านเพื่อนมา” 

            ยุพาวางของไว้แล้วเดินเข้าครัวด้วยท่าทางโรยแรง เสกสรรมองตามด้วยสายตาห่วงหาอาทรแล้วพูดกับลูก “ไข่เจียวกับไข่ตุ๋นนั่งเล่นอยู่ตรงนี้ก่อนนะ พ่อจะไปช่วยแม่ทำอาหาร” น้อยครั้งที่เสกสรรคนก่อนจะหยิบจับงานบ้านงานเรือน แต่เสกสรรคนใหม่อยู่คนเดียวมาเป็นสิบกว่าปี แน่นอนเขาย่อมทำเป็นทุกอย่าง แม้วิถีชีวิตในยุคนี้จะโบราณไปสักนิด อีกทั้งชีวิตในชาติที่ผ่านมาเขาเติบโตในตัวจังหวัด ไม่ใช่ในเขตชนบทเหมือนตอนนี้ 

            เขายืนนิ่งมองภรรยาจากด้านหลัง นี่สินะสัตว์สองเท้าที่เขาจะได้รับเลี้ยง เขายินดีที่จะลี้ยงดูลูกกับภรรยาแต่ตอนนี้เขาไม่มีเงินสักบาท เขาจะทำให้ชีวิตของพวกเขาดีขึ้นได้อย่างไร แถมเงินเก็บที่มีอยู่ เจ้าของร่างนี้ก็เอาไปให้ผู้หญิงคนนั้นหมดแล้ว ป่านนี้พวกมันคงเอาไปถลุงเล่นกันอย่างสบายใจ

            จังหวะนั้นยุพาหันกลับมาพอดี

            ทั้งสองสานสบตากัน

            เสกสรรเห็นเพียงความว่างเปล่าในดวงตาของภรรยา

            “เข้ามาทำไม”

            “เธอไปพักเถอะ พี่จะทำเอง” ถึงแม้เขาจะไม่ถนัดกับการทำครัวด้วยเตาฟืนเตาถ่าน แต่ความสามารถของเสกสรรทั้งสองคนก็ได้หลอมรวมเข้าด้วยกันแล้ว เพราะฉะนั้นสิ่งที่เจ้าของร่างนี้ทำเป็น เขาก็ต้องทำเป็นด้วย อาจจะไม่ชำนาญเท่าคนเดิมแต่ก็ต้องค่อย ๆ เรียนรู้กันไป

            ยุพาได้ยินแค่นั้นก็เดินออกจากห้องครัวทันที ถึงจะแปลกใจกับสายตาและท่าทางที่อ่อนโยนลงมากของสามี แต่เธอก็ไม่อยากคุยกับเขา ความโกรธเกลียดยังมีอยู่เต็มอก แต่ผู้ชายคนนี้เวลาทำผิดเขาย่อมรู้จักเอาตัวรอด โกหก ตอแหล กะล่อน ปลิ้นปล้อน รวมอยู่ในสามีเธอคนเดียว เธอทะเลาะกับเขามานับครั้งไม่ถ้วน คราวนี้เธอจะดูเขาแสดงละครต่อไปเรื่อย ๆ เธออยากรู้ว่าเขาจะสรรหาคำไหนมาแก้ตัว และในเมื่อไม่มีเงินแล้ว เขาจะแก้ปัญหาให้ครอบครัวอย่างไร ถ้าเขาบังคับให้เธอขายสมบัติที่พ่อแม่แบ่งให้อีก ก็คงถึงเวลาแล้วที่ต้องแยกทางใครทางมัน

            เสกสรรก่อไฟทำข้าวต้มเพราะเมื่อคืนเขาไม่ได้แช่ข้าวสารเหนียวไว้ เพราะเขาไม่คิดว่าจะได้กลับมากินข้าวที่บ้านหลังนี้อีก ส่วนภรรยาหลังจากกินข้าวกินยาแล้วก็คงหลับไปเพราะฤทธิ์ยานอนหลับ

            ก่อไฟตั้งหม้อเสร็จจึงเดินไปเปิดดูตู้เย็นเครื่องเก่า ๆ ยังดีที่ยังมีปลาทูอยู่หนึ่งเข่งและไข่สดอีกห้าฟอง ในเข่งนั้นมีปลาทูตัวเล็ก ๆ อยู่สามตัว 

            เขาตอกไข่ใส่ข้าวต้มสี่ฟองโดยไม่ให้ไข่แดงแตก จากนั้นก็ทอดปลาทูต่อ เสร็จแล้วจึงยกหม้อข้าวต้มออกไปด้านนอก

            “ไข่เจียวไข่ตุ๋นไปล้างมือมากินข้าวเร็วลูก”

            “ทุกครั้งไม่เห็นต้องล้างนี่ครับ” ไข่ตุ๋นแค่สงสัย

            เสกสรรอึ้งไปพักหนึ่งจึงพูดต่อ “มือเราไปจับอะไรมามากมาย ต่อไปนี้ทุกครั้งที่หยิบของกินเข้าปากลูกต้องล้างมือ” ก่อนหน้าเสกสรรปล่อยปละละเลยลูกทั้งสอง ต่อไปนี้เขาจะเลี้ยงลูกให้ดี

            สามแม่ลูกยังงงกับสิ่งที่เขาพูด เพราะคำพูดคำจาของเสกสรรต่างไปจากคนเดิมค่อนข้างมาก แต่ลูกทั้งสองก็ทำตามอย่างไม่อิดออด เขาเดินกลับไปยกถาดอาหารที่มีถ้วย ช้อน และจานปลาทูออกมาอีกครั้ง ภรรยาก็ปูเสื่อรอเรียบร้อยแล้ว

            เขาตักข้าวต้มใส่ถ้วยสี่ใบพร้อมกับไข่คนละหนึ่งฟอง “พ่อทำข้าวต้มน่ากินจังค่ะ”

            “ถ้างั้นก็กินเยอะ ๆ” ในสายตาเขาลูกทั้งสองยังดูผอมไปสักหน่อย เขาสัญญาว่าจะหาอาหารดี ๆ มาขุนให้พวกเขาทั้งสามอ้วนท้วนมากขึ้นกว่านี้

            ทั้งสี่กินอาหารด้วยกันด้วยบรรยากาศที่ดูผ่อนคลายกว่าทุกวันที่เคยกินข้าวด้วยกัน ลูกทั้งสองก็ลดความกลัวลงไปมาก ยุพาสังเกตว่าสามีของเธอแสดงละครเก่งมากกว่าทุกครั้ง เพราะถ้าเธอไม่รู้จักนิสัยเขาดีกว่าใคร ก็คงคิดว่าเขาทำออกมาจากใจจริง แต่สำหรับเธอพอแล้วกับผู้ชายคนนี้ ที่ยอมกลับมาอยู่บ้านเดียวกันครั้งนี้ก็เพื่อลูกเท่านั้น