ตอนที่ 5 ขโมยเงินไปหมด

หญิงวัยกลางคนเดินขึ้นมาบนบ้านลูกสาวเมื่อทราบข่าวว่าลูกเขยหนีไปกับหญิงอื่น “ยุ” แสงเดือนรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยที่สายแล้วแต่ลูกสาวยังไม่ตื่นถึงแม้ลูกสาวจะป่วยแต่ยุพาก็ไม่เคยตื่นสายขนาดนี้ เธอเปิดมุ้งเข้าไปก็พบว่าสามแม่ลูกยังนอนหลับสนิท แสงเดือนเอามือเขย่าร่างลูกสาว “ยุ ตื่นได้แล้ว ผัวแกหนีไปกับนังกุลแล้วแกรู้เรื่องกับเขาไหมเนี่ย”

            “หือ แม่ว่าอะไรนะ” ยุพาเอ่ยเสียงยานคาง ยกมือขึ้นกุมศีรษะเพราะความมึนงง

            “ไอ้เสกมันหนีไปกับนังกุลเมื่อคืน”

            “ฮะ!” เธอมีสีหน้าตกใจ เมื่อคืนหลังจากกินยาแล้วเธอก็หลับไม่รู้เรื่องรู้ราว

            “แล้วทำไมพากันนอนตื่นสายขนาดนี้ ดูสิไข่เจียวกับไข่ตุ๋นก็พลอยตื่นสายไปด้วย ปกติตื่นตั้งแต่ตีห้าไม่ใช่เหรอ”

            “นั่นน่ะสิ ฉันรู้สึกมึนหัวจัง ปวดหัวด้วยค่ะ”

            แสงเดือนเอื้อมมือไปแตะหน้าผากและลำตัวของลูกก็พบว่ายังมีไอร้อนแผ่ออกมา “นี่แกได้กินยาบ้างไหมเนี่ย ทำไมยังมีไข้อยู่เลย”

            “กินค่ะแต่มันก็ยังไม่หายสักที”

            “ฉันว่าแกไปหาหมอเถอะ”

            “ค่ะ ฉันว่าจะไปวันนี้แหละแม่” พูดจบยุพาจึงเคลื่อนตัวลงจากที่นอน อาการของเธอเหมือนคนกินยานอนหลับแล้วฤทธิ์ยายังไม่หมดดี พอดึงถุงผ้าใต้ที่นอนออกมาก็พบว่ามีแต่ความว่างเปล่า 

            ดวงตาเธอเบิกโพลงด้วยความตกใจ หัวใจพลันสลดวูบเมื่อรู้ว่าสามีขโมยเงินไปด้วย ทำไมเธอถึงไม่รู้สึกตัวเลยทั้งที่เงินอยู่ใต้ที่นอนแท้ ๆ หรือว่า…

            เขาต้องเอายานอนหลับให้เธอกินแน่ ๆ

            ไอ้เลวระยำ! เธอสบถคำหยาบในใจ

ยุพาหลับตาลงเพื่อระงับสติอารมณ์ ทั้งโกรธทั้งเกลียดสามีตัวเอง ไม่สร้างไม่ว่า แต่กลับทำลายเธอกับลูกด้วย ผู้ชายอะไรจะเลวได้ขนาดนี้

            “มีอะไร”

            ยุพาลืมตาที่มีน้ำใส ๆ รื้นขึ้นมา “พี่เสกขโมยเงินฉันไปหมดเลยค่ะ”

            “กี่บาท”

            “สี่หมื่น”

            “สี่หมื่น?” แสงเดือนพูดขึ้นด้วยความตกใจ “ไอ้เลว หนีไปกับชู้ไม่พอ ซ้ำยังขโมยเงินเมียไปอีก ฉันไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่ามันดี”

            น้ำใส ๆ ไหลรินออกมาจากสองดวงตา เงินส่วนนี้เป็นเงินที่เหลือจากการขายที่ดินที่สามีตัวดีรบเร้าให้เธอขายสมบัติของพ่อแม่ไปเกือบห้าไร่ เธอวางแผนไว้ว่าจะเก็บไว้ใช้นาน ๆ แต่เขากลับมาขโมยไปเสียก่อน เธอไม่ได้เสียดายหากเขาจะหนีไปกับหญิงอื่น แต่ไม่ใช่เอาเงินเธอไปจุนเจือผู้หญิงคนนั้นด้วย

            “เก็บเสื้อผ้า แล้วย้ายไปอยู่กับฉัน” มือข้างหนึ่งจับแขนลูกสาว มืออีกข้างเตรียมจะเปิดมุ้ง

            แต่ยุพากลับยื้อแขนแม่ไว้ “แม่คะ”

            “ไม่ต้องมารีรอแล้ว”

            “แล้วบ้านหลังนี้ล่ะคะ”

            “ก็ทิ้งมันไว้แบบนี้” อย่างไรบ้านหลังนี้ก็เป็นชื่อของเสกสรร ลูกสาวจะขายก็คงไม่ได้ แสงเดือนหันไปปลุกหลานทั้งสอง “ไข่เจียว ไข่ตุ๋น ตื่นเร็วลูก” 

            เด็กสองคนงัวเงียทำเหมือนไม่อยากตื่น “ทำไมยายมาแต่เช้าจังเลยครับ” 

            เห็นอาการของลูก ยุพาก็เข้าใจทันทีว่าลูกทั้งสองก็โดนวางยานอนหลับเช่นกัน ผู้ชายคนนี้มันช่างเลวได้ใจจริง ๆ

            “ลุกไปล้างหน้าแปรงฟันเถอะ แล้วเก็บเสื้อผ้าไปอยู่บ้านยาย”

            “ทำไมต้องไปอยู่บ้านยายด้วยคะ” น้ำเสียงขี้เกียจที่เอ่ยถามนั้นคือไข่เจียว

            “ก็เพราะพ่อแกสองคนหนีไปมีเมียใหม่แล้วน่ะสิ” แสงเดือนพูดขึ้นด้วยความโมโห ไม่ห่วงเมียไม่ว่า แต่นี่แม้แต่ลูกมันก็ไม่เอา

            “ไม่จริงใช่ไหมคะแม่ พ่อไม่ได้มีเมียใหม่ใช่ไหมคะ” ไข่เจียวถามแม่พลางน้ำตาไหลอาบแก้ม เมื่อวานพ่อยังกลับมาทำกับข้าวให้กินอยู่เลย วันนี้พ่อจะหนีไปมีเมียใหม่ได้อย่างไร

            “ทำไมจะไม่จริง” ผู้เป็นยายพูดขึ้นเสียงดัง

            “แม่คะ” ยุพาส่งเสียงปรามแม่ เพราะไม่อยากให้ลูกรับรู้เรื่องนี้ ยุพาเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้ลูกอย่างอ่อนโยน ทุกครั้งที่คิดว่าจะเลิกกับสามีเธอก็อดใจหายไม่ได้ ใจหายที่ต้องทนเห็นลูกร้องไห้ที่เห็นพ่อแม่แยกทางกัน แต่ครั้งนี้พ่อของพวกเขาไม่อยู่แล้วคงไม่ยากที่เธอจะหาข้ออ้างมาบอกกับลูกถึงสาเหตุที่เขาไม่อยู่แล้ว

            “ถ้างั้นก็รีบเก็บของ” ว่าจบแสงเดือนก็ลุกเดินออกจากมุ้ง แล้วช่วยลูกสาวเก็บของที่จำเป็นกลับไปด้วย อย่างอื่นค่อยให้ลูกชายคนเล็กเอารถอีแต๋นมาช่วยขนย้าย ครั้งนี้ยุพาคงเลิกกับสามีคนนี้ได้สักที

            สามล้อเครื่องจอดตรงหน้าบ้านที่มีรั้วไม้กั้นอยู่ “รอแป๊บนึงนะลุง” เสกสรรบอกกับคนขับสามล้อประจำหมู่บ้านแล้วเร่งฝีเท้าเข้าไปเอาเงินกับภรรยา เขาเดินมาได้เกือบครึ่งทางเจอลุงขับสามล้อรับจ้างที่จะออกไปทำงานพอดี จึงเรียกให้ลุงมาส่ง

            “เออ”

            พอจะก้าวขาขึ้นบันได ก็เจอแม่ยายเดินลงมาพอดี ด้านหลังมีภรรยากับลูกทั้งสองเดินตามมาด้วย แวบแรกที่มองเห็นหน้าลูกกับภรรยาเขาก็เกิดความรู้สึกผูกพันกับพวกเขาขึ้นมาทันดี มองเห็นดวงตากลมโตใสแป๋วของลูกทั้งสองแล้วหัวใจก็พลันวูบโหวง ลูกทั้งสองน่ารักขนาดนี้ทำไมเจ้าของร่างเดิมถึงได้กล้าทิ้ง สายตาเหลือบมองไปยังภรรยาที่สองมือหิ้วของพะรุงพะรัง ก็ยิ่งให้ความรู้สึกสงสารจับใจ ร่างกายเธอผอม ใบหน้าซีดเซียวจนไร้สีเลือด ความงามที่เคยมีจากภาพความทรงจำในอดีตไม่มีหลงเหลือ แววตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามและความโกรธแค้น 

            เขาเข้าใจ เข้าใจเป็นอย่างดีกับเรื่องที่เธอเจอมาในอดีต

            สียงไข่ตุ๋นดังขึ้นทำให้เขาตื่นจากภวังค์ “พ่อ พ่อไม่ได้หนีไปกับเมียใหม่ใช่ไหมครับ”

            เสกสรรทำหน้าเหมือนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขาไม่ได้ตอบคำถามลูกในตอนนั้น “ยุ พี่ขอเงินสักยี่สิบบาทก่อนสิ จะเอาไปจ่ายค่าสามล้อ”

            จบคำเสียงแม่ยายก็ดังขึ้นทันที “เอาเงินเมียไปให้ผู้หญิงหมดแล้วยังมีหน้ากลับมาขอเงินเมียเป็นค่ารถอีก…สารเลว” ถึงจะเกรงลูกเขยอยู่บ้างแต่ครั้งนี้มันเหลืออดจริง ๆ

            ถึงยุพาจะโกรธมากแค่ไหนแต่ก็ยอมยื่นเงินยี่สิบบาทให้สามี ตอนนี้เธอมีเงินติดตัวไม่ถึงสามร้อยบาท