LOGINภายในห้องนอนที่อบอวลด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ เมขลานั่งอยู่บนเตียงกว้าง โดยมีเด็กหญิงสองคนนั่งตาแป๋วฟังเรื่องราวในอดีตอย่างตั้งใจ 'มายด์' ลูกสาวของเธอกับวายุ และ 'มิ้นท์' ลูกสาวของเมฆินทร์กับจารวี ทั้งคู่หน้าตาละไมคล้ายกันราวกับฝาแฝด จนใครต่อใครมักจะทักผิดอยู่เสมอ“ว้าว... โรแมนติกจังเลยค่ะคุณแม่ แล้วตอนนั้
ค่ำคืนวันเพ็ญ... ณ ลานกลางหมู่บ้านชาวบ้านทุกคนต่างพากันจัดเตรียมงานฉลองครั้งยิ่งใหญ่ กลิ่นควันไฟและเสียงกลองดนตรีพื้นเมืองดังระงมไปทั่วหุบเขาเพื่อแสดงความยินดีกับ ‘ลูกเขยและลูกสาว’ ของหมู่บ้าน พิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ถูกจัดขึ้นอย่างประณีตตรงกลางลานมี ‘หมูดำ’ ตัวใหญ่ที่ผ่านการคัดเลือกมาอย่างดีเพื่อใช้ใ
“เมย์? เป็นอะไร...”ยังไม่ทันที่วายุจะถามจบ ร่างเล็กก็โผพรวดลงจากเตียงโดยไม่สนใจอาภรณ์ที่หลุดลุ่ย เธอถลาไปที่ถังน้ำมุมห้องแล้วโก่งคออ้วกออกมาอย่างหนัก ราวกับจะขย้อนทุกอย่างในร่างกายออกมา“อ้วก! แหวะ... แค่กๆ!”วายุหน้าถอดสี รีบถลาเข้าไปประคองร่างที่สั่นเทาของเธอไว้ มือหนาลูบหลังให้ด้วยความตกใจระคนเป
“หึ... สู้ไหวไหมคะพี่วา?” เธอหัวเราะในลำคออย่างผู้ชนะ“แกล้งพี่เหรอเมขลา! งั้นพี่ไม่ปราณีแล้วนะ!”เขาจัดการจับเรียวขาคู่สวยให้ฉีกอ้าออกกว้าง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปซุกไซ้กลางกายสาว ลิ้นสากระรัวบดเบียดไปที่จุดอ่อนไหว กระดกลิ้นรัวถี่เข้าใส่ร่องรักที่แสนคับแคบอย่างบ้าคลั่ง“อ๊ะ! อร๊ายยย... พี่วา!”มือเล็ก
พูดจบ เขาก็รวบตัวเธอลงไปบนที่นอน ก่อนจะตามไปทบทวน ‘บทเรียน’ ที่ว่านั้นอย่างนุ่มนวลและหนักหน่วงในเวลาเดียวกัน... “พี่ขอปราบเด็กดื้อก่อนแล้วกันนะครับ”วายุไม่ปล่อยให้คนตัวเล็กได้ประท้วงต่อ เขาโน้มใบหน้าลงกดจูบที่กลีบปากอิ่มอย่างหนักหน่วงและดูดดื่ม ปลายลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าหาความหวานที่เขาแสนโหยหาเนิ่นน
หลายวันต่อมา...แสงแดดอ่อนๆ ยามสายส่องผ่านช่องหน้าต่างเรือนไม้ กลิ่นหอมของดอกไม้ป่าโชยมาตามลม ผสมกับกลิ่นดินและพืชผักสีเขียวขจีที่วายุตั้งใจปลูกไว้รอบบ้าน บรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินเสียงหัวใจของคนสองคนที่นั่งอิงแอบกันอยู่“พี่วาตัดสินใจดีแล้วเหรอคะ เรื่องที่จะลาออก?” เมขลาเอ่ยถามขณะเอนซบไหล่หนา“ครับ.
“ซี๊ดดด...อ้าา” วายุครางออกมาด้วยความเสียวซ่าน “แน่น...แน่นเหลือเกิน...อ้า”“พี่...เมย์เจ็บ” เมขลาร้องออกมาด้วยความสุขสมปนเจ็บปวดวายุไม่ได้สนใจคำร้องท้วงใด ๆ อีกต่อไป สัญชาตญาณของการครอบครองเข้าครอบงำเขาอย่างสมบูรณ์ เขารู้ว่าเธอเจ็บปวด เพราะนี่คือความบริสุทธิ์ที่แท้จริง แต่ความรู้สึกตื่นเต้นที่ได้เ
แสงจันทร์สาดส่องลงมาอย่างบางเบาผ่านช่องหน้าต่างไม้ ณ ห้องหอในคืนสุดท้าย วายุและเมขลานั่งอยู่บนฟูก ต่างคนต่างห่มผ้าไว้จนถึงเอว เมขลาตัดสินใจทำลายความเงียบและความอึดอัดที่เกิดขึ้นมาตั้งแต่ตอนเช้า“พี่วายุคะ” เมขลาเรียกเสียงเบา “ตกลงจะบอกเมย์ได้รึยังคะ ว่าคุยอะไรกับพ่อจ๋ายและผู้นำชุมชน... ดูจริงจังมาก”
วายุยิ้มอย่างอ่อนโยน เขาไม่ได้พยายามรุกรานเธอทันที เขาแค่ขยับเข้าไปนอนข้างหลังเธออย่างช้า ๆ แล้วใช้แขนข้างที่ไม่ได้บาดเจ็บโอบรอบเอวเล็ก ๆ ของเมขลาไว้แน่น แล้วใช้ใบหน้าซุกไปที่เส้นผมของเธออย่างที่ชอบทำร่างแกร่งเขาไม่ได้ขยับ... แต่ความอุ่นของลมหายใจที่เป่ารดอยู่บริเวณท้ายทอย ทำให้เมขลารู้สึกเหมือนถูก
ริมธารและความบริสุทธิ์ของเด็กน้อยยามเย็นหลังพระอาทิตย์ลับเหลี่ยมเขา วายุ เมขลา และเสี่ยวป้อ เดินลงไปยังลำธารที่ไหลเอื่อย ๆ ข้างหมู่บ้าน ซึ่งเป็นสถานที่สำหรับอาบน้ำวายุนั่งอยู่บนโขดหินริมน้ำเพื่อล้างและทำความสะอาดบาดแผลที่แขน ส่วนเมขลาและเสี่ยวป้อสนุกกับการเหยียบน้ำอยู่ใกล้ ๆ ทั้งสามคนดูสนิทสนมกันอ







