Masukพ่อบ้านฟู่รับคำสั่งจากเจียงซื่อแล้วก็ให้สาวใช้มาบอกกล่าวซ่งเมิ่งเหยาให้เตรียมตัว ซึ่งนางก็เตรียมตัวอยู่ทุกคืนวันอยู่แล้ว และยังจำได้ทุกอย่างตอนที่ซ่งฮูหยินให้กู้มามามาสอนนาง ว่าสาวใช้อุ่นเตียงมีหน้าที่ต้องทำอย่างไรบ้าง นางส่ายหน้าน้อย ๆ ก่อนเดินออกจากเรือนของตน ไม่คิดว่าตนเองจะต้องมาทำงานแบบนี้ ถึงแม้ตอนอยู่ที่โลกเดิมจะทำธุรกิจที่ทุกคนมองว่ามีความล่อแหลมอยู่บ้าง แต่นางก็ไม่เคยให้ลูกน้องรับงานแบบนี้ เพราะบริษัทของนางมีกฎระเบียบที่เคร่งครัด หากรู้ว่าใครรับงานแบบนี้คนผู้นั้นย่อมโดนให้ออก เพราะนางอยากรักษามาตรฐานบริษัทของตนเอาไว้
“คุณหนูดูแลตัวเองด้วยนะเจ้าคะ” เถาซูเหวินบอกเจ้านาย เพราะนางเองก็ไม่รู้ว่าท่านโหวมีนิสัยเป็นอย่างไรบ้าง
“อืม!” ซ่งเมิ่งเหยารับคำแล้วเคาะประตูหน้าห้อง จากนั้นจึงเปิดประตูเข้าไป
เท้าน้อย ๆ ที่กำลังจะก้าวออกชะงักเล็กน้อย เมื่อมองเห็นบุรุษรูปงามที่นั่งจิบชาอยู่บนตั่งตัวยาวอย่างสง่าผ่าเผย แผ่นหลังเครียดเคร่งเหยียดตึงอย่างเป็นธรรมชาติ มือข้างหนึ่งยังถือหนังสือค้างไว้ เพียงแค่มองด้านข้างเขายังหล่อขนาดนี้
ชายผู้นั้นเหลือบมองมาที่นางครู่หนึ่งด้วยแววตาเรียบนิ่ง ก่อนดวงตาจะขยายขึ้นและฉายแววโกรธขึ้ง ในจังหวะนั้นเองที่ถ้วยชาในมือหนาลอยมาที่นางด้วยความเร็วสูง
ฟิ้ว!
พร้อมกับเสียงพูดอย่างเดือดดาล “ไสหัวออกไป”
หมับ!
และซ่งเมิ่งเหยาก็มือเร็วเช่นกัน นางคว้าถ้วยชานั้นไว้ทันพอดี แต่ไม่นานก็มีแจกันลอยมาอีก
หมับ!
วางแจกันลงบนพื้นยังไม่ถึงหนึ่งลมหายใจ หมอนอิงก็ปลิวมาอีก
หมับ!
และอีกหลายอย่างที่เขาเขวี้ยงใส่นาง แต่ซ่งเมิ่งเหยาก็รับไว้ได้ทั้งหมด นางเหนื่อยหอบพร้อมเอ่ยกับเขา
“หยุด หยุดก่อนเจ้าค่ะข้าเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว” พร้อมกับเสียงหอบแฮ่ก ๆ
ฟ่านอวิ๋นซีรู้สึกแปลกใจไม่น้อยที่ซ่งเมิ่งเหยารับสิ่งของทุกอย่างที่เขาเขวี้ยงไปได้ทั้งหมด ที่ผ่านมาไม่เคยมีใครทำได้เช่นนี้ กระนั้นความโกรธก็ยังไม่คลายลง
“ใครส่งเจ้ามา” รู้ทั้งรู้แต่ก็ยังถาม ถ้าไม่ใช่ท่านแม่ของเขาแล้วจะเป็นใครได้อีก
“ท่านโหวลองเดาดูสิเจ้าคะ” ซ่งเมิ่งเหยายังทำท่ายียวนคนตรงหน้า
“ข้าไม่เดา ออกไป!” เขาตวาดลั่นจนสาวใช้ด้านนอกที่แอบฟังอยู่หลายคนตกใจ และแอบเอาใจช่วยซ่งเมิ่งเหยาอยู่เงียบ ๆ
“ชู” นิ้วเรียวขาวยกขึ้นแตะปากบอกให้เขาเบาเสียงพลางเดินเข้าไปใกล้เขาอีก เมื่อเห็นว่าเขาไม่มีอะไรจะปาใส่นางได้แล้ว เหลือเพียงตั่งนั่งเท่านั้นที่เขาจะยกขึ้นปาได้ “เรามาตกลงกันดีกว่าเจ้าค่ะ” นางเข้าใจแล้ว ว่าเหตุใดชายผู้นี้ถึงยังไม่ยอมแต่งภรรยาสักทีทั้งที่เป็นบุตรชายคนโต คงเป็นเพราะกลัวสตรีกระมัง ดี เช่นนั้นก็เข้าทางนางพอดี นางก็ไม่อยากทำงานสาวใช้อุ่นเตียงเช่นกัน
ซ่งเมิ่งเหยากวาดสายตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างไม่เกรงกลัวพลางคิดในใจ หล่อเหลาปานนี้ถ้าไม่แต่งภรรยาสักคนคงน่าเสียดายแย่
“เจ้ามองอะไร”
นางชะงักครู่หนึ่งแล้วพูดออก “ไม่มีอะไร ข้าเพียงแค่มีข้อเสนอให้กับท่านโหวเท่านั้น”
“ข้อเสนออะไร เจ้ามีสิทธิ์มาต่อรองกับข้าอย่างนั้นหรือ”
นางยกมือขึ้นกอดอกด้วยท่วงท่าปลอดโปร่งพลางกล่าวออกเสียงเรียบเรื่อย “ในเมื่อนายท่านไม่ต้องการให้ข้าเป็นสาวใช้อุ่นเตียงข้าก็พอมีวิธี และรับรองว่าท่านแม่ของท่านจะไม่รับสาวใช้อุ่นเตียงมาให้ท่านอีกเลย” และวิธีนี้ก็เป็นวิธีที่นางจะหาเงินไถ่ตัวเองได้ด้วย
“อย่างไร” ฟ่านโหวเอ่ยถามด้วยความสนใจ นางจะมาไม้ไหนกันแน่
ซ่งเมิ่งเหยาจึงกระซิบบอกเสียงเบา ถึงแผนการของนาง
คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่น วิธีของนางเขาไม่เคยได้ยินจากที่ไหนมาก่อน
“ข้ารับรองได้ว่าท่านต้องพอใจแน่”
“มั่นใจถึงเพียงนั้น?”
“ย่อมเป็นเช่นนั้น”
“แล้วทำไมข้าต้องจ่ายค่าแรงให้เจ้าด้วย”
“ก็ข้าทำงานให้ท่าน ข้าก็ย่อมต้องได้รับค่าแรงสิเจ้าคะ อีกอย่างข้าต้องหาเงินไถ่ตัวเองด้วย หรือท่านไม่อยากช่วยข้า”
“ค่าแรงช่างแพงนัก”
“ค่าแรงวันละหนึ่งร้อยอีแปะ ท่านก็บอกว่าแพงแล้ว ทีพวกท่านกินอาหารวันละหลายร้อยตำลึงเล่า ไม่แพงกว่าค่าแรงของข้าหรือ” ถ้าเทียบกับโลกเดิมที่นางจากมาราคาต่างกันอย่างลิบลับ
ก็จริง! วันละหนึ่งร้อยอีแปะแลกกับอิสรภาพของเขาย่อมถือว่าคุ้มค่า “ตกลง ข้ายอมทำตามที่เจ้าว่า”
“แบบนี้ค่อยน่าฟังหน่อย” ซ่งเมิ่งเหยายิ้มกรุ้มกริ่ม ไม่คิดว่าตนจะหาวิธีหาเงินไถ่ตัวเองได้เร็วขนาดนี้ อาจจะใช้เวลาหน่อย แต่ก็คุ้มค่าเพราะนางไม่ต้องเปลืองตัวอะไรเลย ก็เหมือนทำงานตอนที่อยู่โลกเดิมเท่านั้น หากเขาติดใจในฝีมือของนางก็อาจจะมีเงินพิเศษเพิ่มมาได้ คิดแล้วดวงตาก็ทอประกายวาววาม
เมื่อเขาตกลงแล้วนางจึงเดินไปบอกเถาซูเหวินให้ไปนำจิงโหยวกลิ่นที่นางต้องการมาให้นางสักสองสามขวดซึ่งซ่งเมิ่งเหยาเคยนำออกมานวดให้ตนเองตอนอาบน้ำ เพราะอยู่ในห้องของเขานางจึงไม่สะดวกนำออกมาจากมิติ
คนงามเดินกลับเข้ามาในห้องอีกครั้งแล้วบอกเขาเสียงเรียบนิ่ง “ถอดเสื้อออกเจ้าค่ะ” มือยังง่วนอยู่กับการจัดเก็บของที่เขาเขวี้ยงใส่นาง
“เจ้าว่าอะไรนะ” เขาถามหน้าตาตื่น
นางอดขำกับท่าทางตื่นตระหนกของเขาไม่ได้ “ถอดเฉพาะเสื้อคลุมอย่างเดียวก็ได้เจ้าค่ะ วันนี้ข้าจะนวดให้ท่านเพียงเท้า แขนขาและบ่าไหล่เท่านั้น”
ได้ยินเช่นนั้นใบหน้าเขาจึงลดอาการหวาดระแวงลง สตรีผู้นี้ช่างน่ากลัวยิ่ง อยู่ในห้องหับกับบุรุษสองต่อสองยังไม่มีท่าทีเหนียมอายเลยสักนิด อีกทั้งยังกล้าสั่งให้เขาถอดเสื้ออีก เกิดมาเขาไม่เคยพบเจอใครที่เป็นเช่นนี้ ท่านแม่ก็ช่างสรรหามาให้เขา เท่าที่เจอมาถือว่าคนนี้แปลกสุด
“แต่ข้าก็ยังเป็นห่วงเจ้าอยู่ดี อีกทั้ง…”“อีกทั้งอะไรหรือเจ้าคะ” ดวงตาใสแป๋วจ้องเขาตาไม่กะพริบ“อีกทั้งข้ายังอยากมีบุตรกับเจ้าอีกสักคนสองคน” มีบุตรสามคน เขาคิดว่าคงยังไม่เพียงพอ“ท่านพี่ ไม่มากไปหรือเจ้าคะ” นางทำตาโตพูดขึ้นด้วยความตกใจ ที่โลกปัจจุบันที่นางจากมา มีลูกสามคนก็นับว่ามากแล้วนะ มีคนเดียวก็ทำให้พ่อแม่ยากจนได้เลยทีเดียว“ไม่มาก ห้าคนกำลังพอดี” เขามองภรรยาด้วยสายตาวิงวอน “นะ เหยาเหยา” ฟ่านอวิ๋นซีโน้มใบหน้าลง ริมฝาปากอ้าออกเตรียมงับกลีบปากอันเย้ายวนของภรรยา ซ่งเมิ่งเหยาพริ้มตาลงเตรียมรับการจูบอันดูดดื่มของสามีแต่ก็มีเสียงของสาวใช้ดังขึ้นเสียก่อน “ท่านโหว ฮูหยิน อาหารเตรียมเสร็จแล้วเจ้าค่ะ”ทั้งสองชะงักงัน ซ่งเมิ่งเหยาลืมตาขึ้น ฟ่านอวิ๋นซีหุบปากลงทันควัน สีหน้าบึ้งตึงขึ้นมาทันที พลางกระซิบบอกภรรยา “คืนนี้เจ้าต้องชดเชยให้ข้า”ซ่งเมิ่งเหยายิ้มพรายอย่างขบขัน ตอบว่า “ได้เจ้าค่ะ”คืนนั้นหลังจากส่งลูกเข้านอนกันหมดแล้ว ซ่งเมิ่งเหยานั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าคันฉ่อง มือหยิบต่างหูพลอยสีแดงทับทิบขึ้นมาพิศดูอีกครั้ง จะว่าไปแล้วก็นับว่าเป็นโชคชะตาของนางจริง ๆ ต่างหูคู่นี้เถียนเยว่ซินมารดาของเจ้า
ห้าปีผ่านไปกิจการของซ่งเมิ่งเหยาก็เจริญรุ่งเรืองมากขึ้นตามลำดับ อีกทั้งร้านแลกเงินเลี่ยงรุ่ย กับร้านนวดฮุ่ยเหอ ยังขยายสาขาออกไปยังเมืองต่าง ๆ อีกด้วย ตอนนี้ทั้งสองร้านก็น่าจะมีมากถึงหนึ่งร้อยสาขาแล้ว ซ่งเมิ่งเหยาจึงกลายเป็นสตรีที่ร่ำรวยเป็นอันดับต้น ๆ ของเมืองหลวง จะว่าไปแล้วสมบัติของนางอาจจะมีมากกว่าในท้องพระคลังในวังหลวงเสียอีก เพราะร้านนวดฮุ่ยเหอ ไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายในการซื้อจิงโหยว และเทียนหอม มิหนำซ้ำยังเอาออกมาใช้โดยไม่มีวันหมดอีกด้วย ยกเว้นเงินในต่างหูอีกข้าง ที่ลดลงตามการใช้จ่ายจริง ซึ่งซ่งเมิ่งเหยาก็แบ่งเงินออกมาเก็บไว้ที่จวนฟ่านโหว และเรือนของนางในหมู่บ้านเฟิ่งหวง ซึ่งตอนนี้กลายเป็นบ้านเดิมของนางไปแล้วทว่ามีจิงโหยวกลิ่นหนึ่งที่นางสกัดเองนั่นก็คือกลิ่นเหมยกุ้ย ซึ่งแหล่งเพาะปลูกขนาดใหญ่ก็อยู่ที่หมู่บ้านเฟิ่งหวง ชาวบ้านต่างดีใจเป็นอย่างมากที่ซ่งเมิ่งเหยามีโครงการปลูกเหมยกุ้ยที่หมู่บ้านแห่งนี้ เพราะชาวบ้านต่างมีงานทำตลอดทั้งปี และนางยังขายจิงโหยวกลิ่นนี้ทั้งปลีกทั้งส่งอีกด้วย ภายหน้าซ่งเมิ่งเหยาวางแผนที่จะปลูก เซียงเหมาหรือตะไคร้ ดอกโม่ลี่หรือดอกมะลิ ดอกไป๋ซานหรือดอกพุดซ้อน ดอ
“ท่านพี่จะทำอะไรเจ้าคะ” ตอนนี้กายเขาร้อนกว่าน้ำพุเสียอีก “ข้าอดอยากมาหลายวันแล้ว” เขาเอ่ยเสียงแหบพร่า แถมปากยังงับยอดอกสีชมพูสลับกันไปมาอย่างหลงใหล “ท่านพี่เดี๋ยวใครก็มาเห็นเข้าหรอกเจ้าค่ะ” ซ่งเมิ่งเหยาพูดออกเสียงสั่นเครือ มองเขาตาปรือ “ไม่มี ข้าสั่งองครักษ์ไว้แล้ว ถ้าใครกล้าเข้ามาก็ให้ฆ่าทิ้งได้เลย” เขาพูดเสียงเรียบคล้ายเป็นเรื่องปกติ ซ่งเมิ่งเหยาเบิกตาโต “ถึงกับฆ่าเชียวหรือเจ้าคะ” “อืม! บังอาจขัดขวางความสุขของข้า” ว่าจบเขาพาร่างนางเข้าไปชิดขอบบ่อ นางยืนหันหลังให้เขา มือบอบบางจับขอบบ่อเอาไว้ “ท่านพี่…” “เงียบเถอะฮูหยิน มังกรใต้ดินของของข้ามันตื่นขึ้นมาแล้ว” แน่นอนว่ามันคงไม่ยอมหลับลงโดยง่าย ซ่งเมิ่งเหยาก็รู้สึกได้เช่นกัน นางคงหนีเขาไม่พ้นแล้ว จากนั้นน้ำพุร้อนในบ่อก็เกิดการกระเพื่อมไหวบางเบา ไอร้อนลอยขึ้นปกคลุมร่างกายทั้งสองคล้ายอยู่บนสวรรค์ บวกกับเสียงครางแผ่วเบาคล้ายมีคล้ายไม่มี เพราะฟ่านโหวพยายามทะนุถนอมร่างกายภรรยาให้มากที่สุด เพราะเกรงว่าจะกระทบต่อบุตรในครรภ์ ดวงตะวันคล้อยต่ำจนหลบ
หลังจากงานแต่งงานเสร็จสิ้นลง ฟ่านอวิ๋นซีจึงมีเวลามาไต่สวนคดีของซ่งหรูเอินกับน้องชาย วันแรกที่ซ่งจางเหว่ยทราบเรื่องเขาตกใจจนพูดอะไรไม่ออก ที่บุตรชายกับบุตรสาวร่วมมือกันทำร้ายซ่งเมิ่งเหยา ได้แต่แอบนั่งร้องไห้อยู่ในห้องเพียงลำพังอย่างสิ้นหวัง ส่วนซ่งฮูหยินไม่อาจยอมรับจุดจบของบุตรสาวกับบุตรชายอันเป็นที่รักได้ ซึ่งซ่งเนี่ยนเจินก็กำลังเตรียมตัวสอบเป็นขุนนางตามบิดา แต่เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้นก่อน นางจึงมีอาการคล้ายกับคนเสียสติไปก่อนวันแต่งงานของซ่งเมิ่งเหยาเสียอีก ฟ่านอวิ๋นซียังไม่ทันได้ตัดสินโทษสองพี่น้อง ซ่งหรูเอินก็ชิงปลิดชีพตนเองในคุกไปเสียก่อนเพราะรู้ว่าอยู่ต่อไปก็คงไม่มีชีวิตรอด อีกอย่างนางทำใจไม่ได้ที่ต้องอยู่ในคุกที่สกปรกเช่นนี้ ส่วนซ่งเนี่ยนเจิน ฟ่านอวิ๋นซีก็ตัดสินให้จำคุกตลอดชีวิต และเซ่าฟานสตรีที่ซ่งเนี่ยนเจินจ้างวานมาลักพาตัวซ่งเมิ่งเหยา นางก็ชิงปลิดชีพตนเองไปแล้วเช่นกันเมื่อนางทราบภายหลังว่าสตรีที่นางลักพาตัวไปคือฮูหยินของฟ่านโหว เพราะนางเองก็รู้ดีว่าคนอย่างผู้บัญชาการฟ่าน ไม่มีทางปล่อยนางไว้แน่ และสาวใช้หลินจิงที่คอยส่งข่าวให้ซ่งหรูเอินก็ถูกขายออกไปอยู่หอโคมเขียวเช่นกัน
ซ่งเมิ่งเหยาเดินเข้าไปในร้านฮุ่ยเหอสาขาสอง โดยมีองครักษ์รออยู่ด้านนอก เพราะซ่งเมิ่งเหยาไม่อยากให้องครักษ์เข้าไปรบกวนความสงบของลูกค้า ขณะที่ซ่งเมิ่งเหยาเข้าไปตรวจสอบร้าน ก็มีลูกค้าผู้หญิงนางหนึ่งกำลังส่งเสียงโวยวายไม่พอใจการนวดของพนักงาน บอกว่ามือหนักเกินไป พนักงานพยายามที่จะไกล่เกลี่ยแต่นางก็ไม่ยอมท่าเดียว จนกว่าจะให้ซ่งเมิ่งเหยามาทำแทน ซ่งเมิ่งเหยาจึงบอกว่านางจะจัดการเอง แต่พอให้หลังพนักงานและสาวใช้คนสนิท ซ่งเมิ่งเหยายังไม่ทันตั้งตัวลูกค้าคนนั้นก็โปะยาสลบที่จมูกนาง และพานางออกไปทางหน้าต่างของร้านได้อย่างง่ายดาย สตรีนางนั้นทำงานว่องไวราวกับเป็นมืออาชีพกว่าองครักษ์จะรู้ตัวว่าภายในร้านเกิดอะไรขึ้นก็ผ่านไปเกือบหนึ่งเค่อแล้ว หัวหน้าองครักษ์สั่งให้ลูกน้องไปแจ้งข่าวแก่ผู้บัญชาการฟ่าน ส่วนตนกับลูกน้องอีกสี่คนตามซ่งเมิ่งเหยาไป“เจ้าว่าอะไรนะ” ฟ่านอวิ๋นซีถามเสียงเกรี้ยวกราด เมื่อรู้ว่าซ่งเมิ่งเหยาโดนลักพาตัวไป“ฮูหยินถูกลักพาตัวไปขอรับ”ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก็ตกใจเช่นกัน ตามธรรมเนียมช่วงนี้บ่าวสาวห้ามพบเจอหน้ากัน ฟ่านอวิ๋นซีจึงไม่ได้ไปค้างที่เรือนของนางฟ่านอวิ๋นซีกำหมัดแน่นลุกขึ้นอย่างรีบร้อน
สัปดาห์ต่อมายามเซิน หลังจากสอนนักเรียนเสร็จแล้ว ซ่งเมิ่งเหยากำลังจัดเตรียมสินเดิมให้กับตนเอง เพราะอีกไม่ถึงครึ่งเดือนซ่งเมิ่งเหยาก็ต้องเข้าพิธีแต่งงานแล้ว ซ่งฮูหยินไม่ได้มาจัดเตรียมงานช่วย แต่ส่งกู้มามาคนสนิทของนางมาแทน ซึ่งซ่งเมิ่งเหยาก็ไม่ได้ปฏิเสธแต่อย่างใด เพราะอย่างไรกู้มามาก็ทำอะไรนางไม่ได้อยู่แล้ว และไม่ได้รู้สึกเสียใจที่บิดาและซ่งฮูหยินไม่ได้มาสนใจนาง เพราะซ่งเมิ่งเหยาก็ไม่ได้มีความรู้สึกผูกพันกับคนพวกนั้นเหมือนกัน ส่วนอู่เจียพอทราบว่าซ่งฮูหยินไม่ได้มาช่วยซ่งเมิ่งเหยา นางจึงขออนุญาตมารดาสามีมาช่วยนาง ซ่งเมิ่งเหยากำลังสั่งให้สาวใช้หยิบผ้าไหมหลายพับลงในหีบไม้ จู่ ๆ ก็เกิดอาการเวียนศีรษะ ร่างโอนเอนจนเกือบจะล้มลงไป แต่สาวใช้ช่วยพยุงไว้ได้ทัน “พานางไปนั่งพักก่อน” อู่ซื่อกล่าวออกด้วยความตกใจ แล้วหันไปบอกจูเป่าสาวใช้อีกคน “ให้คนไปตามหมอซูมา” หมอซูหรือซูหมิง คือหมอที่อยู่ในหมู่บ้านเฟิ่งหวง “เจ้าค่ะ” เถาซูเหวินรีบไปหายาดมมาให้นายหญิงของนาง และไล่สาวใช้ในห้องออกไปให้หมด เหลือเพียงอู่เจีย กู้มามา และเถาซูเหวินเท่านั้น ซ่งเมิ่งเ
เช้าวันรุ่งขึ้นฟ่านอวิ๋นซีก็ต้องตกใจเมื่อเห็นตนนอนอยู่บนตั่งไม้ตัวเดิมเมื่อคืน อีกทั้งเขายังหลับสนิทได้จนถึงวันใหม่อย่างไม่น่าเชื่อ เป็นไปได้อย่างไร นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีเขามองหาใครบางคนไปทั่วห้องก็พบว่านางไม่อยู่ในห้องแล้ว แสดงว่าเขาหลับสนิทจริง ๆ ตอนนางเดินออกไปยังไม่รู้ตัว วรยุทธ์ที่เคยฝึก
“ย่อมต้องแน่ใจ เจ้าเขียนตามที่เราบอกเถิด” หลายวันก่อนฮ่องเต้จ้าวเต๋อได้รับจดหมายจากฟ่านอวิ๋นซี เพราะไม่อยากให้ขุนนางคนอื่นจับตามอง เขาจึงไม่ขอเข้าเฝ้าด้วยตนเอง ในจดหมายกล่าวถึงเรื่องระหว่างเขากับสกุลซ่ง และฟ่านอวิ๋นซียังบอกอีกว่าเขาต้องการแต่งงานกับผู้ใด เช่นนั้นฮ่องเต้ผู้มีความเที่ยงธรรม จะขัดใจสห
ทุกคนต่างคาดหวังว่าน่าจะเป็นเรื่องที่นางกำลังจะเปิดร้านนวด แต่ฟ่านอวิ๋นซีกลับบอกกับทุกคนว่า “ความจริงแล้ว นางเป็นเจ้าของร้านแลกเงินเลี่ยงรุ่ยขอรับ” เรื่องนี้เขายังไม่ได้คุยกับนาง แต่เขามั่นใจแล้วว่าเป็นนาง เพื่อให้มารดารับปากเร็วขึ้น เขาจำเป็นต้องเปิดเผยเรื่องนี้“หา…” ทุกคนร้องออกพร้อมกันด้วยความค
ข่าวนี้จึงรู้ไปถึงฟ่านจื่อหานที่ทำงานในวังหลวงเช่นเดียวกัน เขาจึงนำเรื่องนี้มาบอกกับพี่ชาย “เจ้าได้ยินไม่ผิดแน่หรือ” ฟ่านอวิ๋นซีเอ่ยถามน้องชาย ในหัวพลางครุ่นคิด “แน่ขอรับ ขุนนางหลายคนพูดเป็นเสียงเดียวกัน ว่าเรื่องนี้ใต้เท้าซ่งเป็นคนพูดออกมาเอง” ซ่งจางเหว่ยคงคิดว่าตนเป็นฝ่ายเหนือ







