Part : ฉากเรียกน้ำตา

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ฉากเรียกน้ำตา

--------------------------------------------------------------------------

ตลอดช่วงที่ทำงานอยู่ เธอคอยชะเง้อคอมองว่าจะมีใครมาหาเธอที่ร้านหรือเปล่า แต่กลับไม่เห็นแม้เงา ข้อความสักข้อความก็ไม่มีส่งมาหา

“ชนแก้วหน่อยสิ”

“อือ”

จากที่เธอไม่ได้สนใจแก้วเหล้าตรงหน้าเลยสักนิด แต่พอยิ่งดึกความรู้สึกของเธอมันยิ่งดิ่งลงลึกเลื่อย ๆ จนความสนใจของเธอเปลี่ยนไปโฟกัสเพียงแค่แก้วเหล้า

“อึก อ่าส์”

“ไหวไหมเนี่ยบาเบล?”

“อือไหว” เธอตอบกลับแทนคุณเสียงเอื่อย

“กลับบ้านยังไง ให้คุณขับรถไปส่งไหม”

“กลับเองได้ ไม่ต้องห่วง” เธอตอบปฏิเสธเขาไป เพราะคิดว่ายังดูแลตัวเองไหว ซึ่งเหมือนว่ายิ่งดึก เธอก็จะยิ่งดื่มหนักขึ้น จนที่สุดก็ควบคุมร่างกายตัวเองไม่อยู่หลับฟุบไปบนอกของแฟนเก่าที่นั่งอยู่ข้าง ๆ

“ยังไงเนี่ยไอ้คุณ กูว่าคืนนี้มึงได้หิ้วเมียเก่ากลับห้องแน่ ๆ”

“ก็คงงั้นแหละ” เขายกยิ้มร้ายออกมาและโอบเอวบางของสาวสวยไว้แน่นในขณะที่เธอหลับซบอยู่ที่ไหล่

แต่ก็ยังไม่ทันที่ฝันจะเป็นจริง ก็มีคนมาปลุกเขาให้ตื่นจากฝันหวานนั้นซะก่อน…

ร่างบางที่หลับน็อกอยู่ถูกใครบางคนฉุดตัวขึ้น ชิงอุ้มเธอออกจากร้านทันที และทำให้เด็กหนุ่มทั้งโต๊ะที่นั่งอยู่นั้นหน้าเหวอไปตาม ๆ กัน เพราะดูเหมือนว่าเจ้าของของเธอจะมารับเธอกลับบ้านแล้ว…

หน้าร้าน…

“ระวังหัวนะ…” เสียงกระต่ายพูดบอกกับดีเดย์ที่อุ้มสาวสวยขึ้นนั่งที่เบาะหน้ารถ และคอยระวังศีรษะให้เขา

“ขอบใจนะกระต่าย เดย์กลับก่อน”

“อือไม่เป็นไร ขับรถดี ๆ นะ”

ฉันเห็นว่าบาเบลเริ่มเมาตั้งแต่ช่วงเที่ยงคืน แล้วก็รู้สึกว่าเด็ก ๆ พวกนั้นดูไม่ค่อยน่าไว้ใจ และก็โชคดีที่เดย์มาที่นี่ทันเวลา

คอนโด…

ร่างบางถูกอุ้มลอยมาวางลงที่เตียงโดยที่เธอยังคงหลับสนิทอยู่เช่นเดิม ชุดทำงานที่สวมใส่อยู่ก็ถูกอีกคนถอดเปลี่ยนเป็นชุดนอนให้ และคืนนี้เขาก็ไม่ได้คิดจะนอนอยู่บนเตียงข้างเธอเหมือนทุกคืน แต่กลับเลือกที่จะเข้าไปขลุกตัวอยู่ในห้องทำงาน และปล่อยให้เธอได้หลับพักอยู่ในห้องนอนคนเดียว

เที่ยงวันรุ่งขึ้น…

เธอตื่นขึ้นพร้อมกับความปวดหัว ซึ่งการที่เธอตื่นขึ้นที่คอนโดแทนที่จะเป็นที่บ้าน มันทำให้เธอสับสนจนต้องรีบตั้งสติ

“มาอยู่นี่ได้ไงเนี่ย”

บนเตียงที่ไม่มีคนข้างๆ นอนอยู่ด้วยอีกทั้งชุดที่เธอใส่อยู่ มันทำให้เธอต้องดันตัวลุกออกจากเตียงเพื่อไปตามหาคำตอบ ว่าเพราะเหตุใดเธอถึงกลับมาที่นี่ได้

แก๊ก!

เสียงประตูเปิดออก เรียกให้ดีเดย์ที่นั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่นหันไปมอง แล้วก็เห็นว่าบาเบลเดินหน้าบวมออกมาจากห้อง…

ซึ่งเมื่อคืนนี้เขาใช้ห้องทำงานเป็นที่หลับนอนจนถึงช่วงเช้า เพราะเรื่องมากมายที่คิดวนอยู่ในหัว มันทำให้เขาไม่อยากเข้าไปนอนในห้องกับเธอ

“ทำไมหนูถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะคะ?”

“เมื่อคืนกระต่ายโทรให้พี่ไปรับ” เขาพูดตอบเธอในขณะที่สายตานั้นโฟกัสอยู่ที่หน้าจอมือถือ

“ขอโทษนะคะ ที่ทำให้เดือดร้อน”

“อือ ตื่นแล้วก็ไปทำงานบ้านเถอะ ผ้าเต็มตะกร้าแล้ว”

เมื่อวานเธอรีบออกจากบ้านจนไม่ได้ดูแลเก็บกวาดบ้านให้เรียบร้อยซะก่อน วันนี้เขาก็เลยถือโอกาสใช้งานเธอให้คุ้มกับเงินเดือนที่เสียไป

“ค่ะ”

เธอเดินหน้าหงอยกลับเข้าไปด้านในห้อง เพราะท่าทางเย็นชาและน้ำเสียงของเขาที่ดูเปลี่ยนไปจนเธอทนฟังต่อไม่ได้ จึงรีบไปทำหน้าที่ของตัวเองแทน

เธอหอบตะกร้าผ้าออกมาจากห้องนอน และเดินตรงไปที่ห้องซักล้างที่อยู่ใกล้กับบาร์ครัว

“ซักผ้าเสร็จ ดูดฝุ่นแล้วก็ถูพื้นด้วยนะ” เขาเดินมาสั่งงานกับเธอที่ประตูทางเข้าห้องซักล้าง และมองดูเธอทำงานอยู่แบบนั้นอย่างให้ความสนใจ

“ค่ะ”

คนตัวเล็กยืนแยกผ้าอยู่ที่หน้าเครื่องซักผ้าหน้ามุ่ย มือน้อยคลำหาของจากในกระเป๋ากางเกงและกระเป๋าเสื้อที่จะซัก เผื่อว่าเขาจะลืมหยิบอะไรออก เช่นเงินหรือเศษขยะ

“…”

เธอหยุดชะงักไป เมื่อเห็นว่าเศษขยะที่เธอล้วงออกมาจากกระเป๋ากางเกงเมื่อครู่นั้นเป็นซองถุงยางที่ถูกฉีกใช้งานแล้ว ใจน้อยหวั่นใจเจ็บเมื่อเห็นของชิ้นนั้น ซึ่งเธอถือมันอยู่ได้ไม่นานก็ถูกอีกคนดึงออกไปจากมือ

“ลืมทิ้ง”

เขาพูดคำสั้น ๆ นั้นแล้วก็เดินจากไปหน้าตาเฉย ๆ และปล่อยให้เธออยู่กับความรู้สึกจุกอกอย่างพูดไม่ออก ได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเองในหัวถึงภาพเมื่อครู่ และความรู้สึกใจสลายของตัวเองเวลานี้ว่าเกิดขึ้นเพราะอะไร

พี่เดย์ไม่เคยใช้ถุงยางกับฉันเลยสักครั้ง ตั้งแต่ฉันมาอยู่ที่นี่กับเขา แล้วมันมาจากไหนล่ะ

หรือเหตุผลที่เมื่อวานเขาไล่ฉันกลับบ้าน เพราะจะออกไปฉลองวันวาเลนไทน์กับผู้หญิงคนอื่นเหรอ…ไหนบอกว่าไปคุยธุระกับลูกค้าไง

คำถามมากมายที่เธอถามกับตัวเองมันทำให้จู่ ๆ น้ำใสก็เอ่อล้นขึ้นดวงตาคู่สวย และไหลพรั่งพรูออกมาเป็นสาย

“ฮึก ๆ”

เธอพยายามเก็บกั้นเสียงร้องไห้ไว้ แต่ก็ไม่อาจห้ามน้ำตาไม่ให้ไหล ขาเล็กสองข้างทรุดลงนั่งที่พื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ใจน้อยแตกสลายเหมือนถูกคนรักหักหลัง แต่ที่เจ็บปวดไปกว่านั้นคือเธอไม่ได้เป็นอะไรกับเขา

และความจริงที่ว่าเขาไม่เคยเปลี่ยนไปมันตอกย้ำให้เธอยิ่งเสียใจ และช้ำใจมากขึ้นที่เธอดันรักเขาเข้าแล้วจริง ๆ

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~