Part : ไอคนไม่มีหัวใจ!

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ไอคนไม่มีหัวใจ!

--------------------------------------------------------------------------

“เป็นอะไร ไม่รีบซักผ้าเหรอ?” คนใจร้ายเอ่ยถามเสียงเย็นชา เมื่อเห็นว่าบาเบลยืนนิ่งอยู่แบบนั้น

ก่อนจะเดินเข้ามาหาเธอที่นั่งหันหลังให้เขาอยู่ แต่ทว่าเธอกลับเบี่ยงหน้าหนีเมื่อรู้สึกว่าเขาเดินเข้ามาใกล้ ก่อนใช้มือสองข้างยกขึ้นมาปาดเช็ดคราบน้ำตาที่สองข้างแก้มออก

“กำลังจะซักค่ะ” เธอตอบกลับดีเดย์เสียงสั่นก่อนจะตั้งสติลุกขึ้นยืน

“หันหน้ามา”

มือน้อยพยายามปาดเช็ดน้ำตาออก แต่ทว่าน้ำใสกลับไหลไม่หยุด จนอีกคนต้องกระชากตัวเธอให้หันกลับไปหาเขา เพราะอยากรู้ในท่าทีของเธอ..

“ฮึก!”

“เป็นอะไร” เขาถามกับคนตัวเล็กเสียงแข็ง สายตาเต็มไปด้วยความใคร่รู้ในความรู้สึกของเธอเวลานี้ แต่สาวน้อยก็เอาแต่ก้มหน้าลง

“เปล่าค่ะ”

“แล้วร้องไห้ทำไม”

“ฮึก เปล่าค่ะ เดี๋ยวหนูรีบซักผ้าให้นะคะ” เธอพยายามเปลี่ยนเรื่องพูดแต่กลับโดนอีกคนดันหลังติดกับเครื่องซักผ้า ก่อนบีบเคล้นให้เธอพูดสิ่งที่เขาอยากรู้

“เป็นอะไร พูดมา!”

“…” การเงียบนิ่งของเธอมันยิ่งทำให้คนใจร้ายหงุดหงิด

“เรื่องถุงยางใช่ไหม?”

“ฮึก…”

“เมื่อวานฉันไปเจอกับลูกค้ามา พอจบจากคุยงานที่ร้านอาหารฉันก็พาเธอขึ้นไปคุยงานที่โรงแรมต่อ ฉันอยู่กับเธอทั้งคืนจนกระต่ายโทรมาบอกให้ฉันไปรับเธอที่ร้าน…นั่นคือสิ่งที่เธออยากรู้ใช่ไหม”

คนใจร้ายพูดใส่หน้าคนตัวเล็กพรางบีบต้นแขนเธอแน่น ขณะที่ใช้ตาดุจ้องมองดวงตาคู่สวยที่แตกสลายกับสิ่งที่เขาพูด

“นั่นมันก็เรื่องของพี่สิ…”

“ฉันเอากับลูกค้าอยู่ แต่ว่าต้องรีบออกไปรับเธอกลับบ้าน เธอขัดจังหวะความสุขของฉัน!” คนตัวสูงตะคอกใส่คนตัวเล็กเสียงดังจนทำเธอเก็บความรู้สึกไว้ไม่ไหว

“ฮือ ๆ! พอได้แล้วไอคนใจร้าย!” ปุก! ปุก! “หยุดพูดได้แล้ว ฮือ!” เธอทุบอกแกร่งของคนตัวสูงเต็มแรงและปล่อยโฮออกมาเสียงดัง

ซึ่งดีเดย์ที่ดูเป็นคนชั่วในสายตาของเธอเวลานี้ พยายามสงบสติอารมณ์ลง… “รู้สึกอะไรอยู่ พูดออกมาสิ ทำไมถึงต้องร้องไห้ขนาดนี้ ตอบฉันสิว่าเธอรู้สึกอะไรอยู่?!”

“ฮือ ๆ”

“ทำไมเธอไม่ยอมพูดอะไรเลยบาเบล” เขาเบาน้ำเสียงดุร้ายลง เมื่อเห็นว่าเธอร้องไห้ออกมาจนตัวสั่นไม่หยุด

“หนูพูดได้เหรอคะ หนูกับพี่ไม่ได้เป็นอะไรกัน หนูมีสิทธิพูดอะไรด้วยเหรอ ฮือ” เธอจ้องตาถามอีกคนถึงสิทธิของตัวเอง

“อยากพูดอะไรก็พูดมา ฉันรอฟังอยู่…”

เขาเงียบนิ่งรอฟังสิ่งที่เธอจะพูดอย่างใจจดใจจ่อ เพราะทุกสิ่งที่ลงทุนทำไปทั้งหมดนั้นเพื่อคำพูดบางคำจากปากของบาเบล และเขาก็ต้องการใช้คำพูดนั้นไขข้อสงสัยที่มีอยู่ในใจ เพื่อให้แน่ใจว่าสิ่งที่เขาเห็นอยู่ไม่ใช่ภาพลวงตา

“ที่ผ่านมาพี่ไม่ได้รู้สึกอะไรกับหนูเลยสักนิดเหรอ แล้วทำแบบนั้นทำไม ทำไมต้องทำเหมือนว่ารู้สึกเหมือนกันกับหนูด้วย ฮือ~”

“แล้วเธอรู้สึกอะไรอยู่ละ พูดมาสิ?” น้ำเสียงของเขาเริ่มอ่อนโยนขึ้น มือที่บีบอยู่ที่ต้นแขนเล็กก็เปลี่ยนเป็นลากลงมาประคองอยู่ที่เอวบางของเธออย่างระวัง

“ฮึก...”

“เธอชอบฉันใช่ไหม?”

“…”

“บาเบลพูดสิ!”

“ใช่! หนูชอบพี่ ฮือ”

“เฮ้อ...”

ดีเดย์ถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อได้ยินคำนั้น ร่างบางถูกดึงเข้ามาโอบกอดอย่างถนุถนอม ก่อนที่คำพูดบางคำจะทำให้สาวสวยยิ่งสับสน

“หยุดร้องได้แล้ว…” มือหนาลูบปลอบแผ่นหลังของคนตัวเล็กที่สะอื้นอยู่ไม่หยุด น้ำเสียงที่ใช้พูดกับเธอก็เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ

“ฮึก ๆ ทำอะไรของพี่” เธอผลักร่างของอีกคนออกห่าง แต่ทว่าหน้าดุร้ายเมื่อครู่กลับมีรอยยิ้มร้าย ๆ ให้เห็นแทน

“ยิ้มอะไร?”

“เปล่า”

“ฮึก หนูถามว่ายิ้มทำไม” เธอถามเขาเสียงสะอึกสะอื้นจนทำอีกคนใจอ่อนที่เห็นว่าเธอร้องไห้จนหน้าแดงไปหมด เขายอมบอกว่าเหตุใดเขาถึงยิ้มออกมาแบบนั้น ทั้งที่ตอนนี้เป็นช่วงสถานะการณ์ตึงเครียด

“ยิ้ม...เพราะดีใจครับ”

“ที่หนูร้องไห้เหรอ”

“ดีใจ ที่หนูบอกว่าชอบพี่”

“ทำกับหนูแบบนี้ ยังมีหน้ามาบอกว่าดีใจอีกเหรอ ฮือ!”

“ทำอะไร พี่ยังไม่ได้ทำอะไรเลย”

“แล้วที่ไปเอากับลูกค้ามาล่ะ ถุงยางในกระเป๋ากางเกงนั่น ฮือ ๆ” เธอร้องไห้ปล่อยโฮอีกครั้งเมื่อพูดถึงเรื่องที่ทำให้ปวดใจ

“ก็แค่...ฉีกเล่นเฉย ๆ” เขาพูดมันออกมาทั้งรอยยิ้ม เมื่อแผนที่วางไว้หลอกเด็กนั้นสำเร็จตามคาด เธอเชื่อเรื่องที่เขากุขึ้นมาจนสนิทใจ

“อะไรนะ?”

“เมื่อวานตั้งแต่หนูออกไป พี่ก็นอนเล่นอยู่บ้าน ไม่ได้ออกไปไหนเลย จนไอบอสส่งรูปหนูกับไอ้เด็กเวรนั่นมา…” เขาเริ่มแสดงสีหน้าหงุดหงิดเมื่อพูดถึงแทนคุณ แฟนเก่าของบาเบล

ผมคาดการไว้ว่าจะสร้างเรื่องโกหกนี้ขึ้น และจงใจให้เธอเจอสิ่งนั้นในกระเป๋ากางเกงของผมตอนที่เธอเอาผ้าไปซัก เพื่อบีบให้เด็กปากแข็งพูดในสิ่งที่ผมอยากรู้

แต่พอไอบอสส่งรูปนั้นมา ผมก็รีบขับรถออกจากคอนโดทันที ก่อนจะมาซุ่มดูลาดเลาอยู่ที่หน้าร้านตั้งแต่ช่วงสามทุ่มจนถึงช่วงที่ร้านใกล้ปิด

“พูดจริงเหรอ?”

“อือ ถ้าไม่เชื่อก็ไปขอดูกล้องที่คอนโดสิ พี่ไม่ได้ออกไปไหนจริง ๆ แล้วก็ไม่ได้พาใครขึ้นมาข้างบนด้วย” เขาพูดตอบคนตัวเล็กเสียงนุ่ม และแววตาคู่นั้นที่ใช้มองเธออยู่มันก็ทำให้เธอโล่งใจขึ้น ที่เรื่องทั้งหมดเป็นเพียงแค่เรื่องที่เขากุขึ้นมาหลอกเค้นความจริงบางอย่างกับเธอ

“ฮือ ๆ พี่เดย์”

ฟุบ! เธอฟุบหน้ากอดอีกคนไว้แน่น และสั่นขางอแงกับอีกคนที่ทำให้เธอต้องเสียน้ำตา

อึบ! คนสวยขี้แงถูกหนุ่มหล่อเจ้าของห้องอุ้มขึ้นนั่งบนเครื่องซักผ้า ก่อนปาดน้ำใสที่สองข้างแก้มของเธอออก และฝังจูบลงที่แก้มแดงของเธอแทน

“พี่ขอโทษนะที่ทำให้หนูร้องไห้…”

เธอเงียบและตั้งใจฟังสิ่งที่เขาจะพูดต่อจากนั้น เพราะอยากรู้ว่าเรื่องราวที่เริ่มขึ้นแล้วจะมีจุดจบอย่างไร

ผมคิดที่จะจริงจังเรื่องเธอมากขึ้นทุกวันที่ได้รู้จักกับตัวตนที่แท้จริงของเธอ และเหมือนว่าทุกสิ่งที่บาเบลทำให้ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน ผมชอบที่จะตื่นขึ้นมาเจอเธอ และนอนหลับไปพร้อมกันทุกคืน แม้จะรู้ว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้น มันอยู่บนพันธสัญญายุ่งเหยิงที่ผมเป็นคนสร้างขึ้น

ผมเลยคิดที่จะจัดการทุกอย่างให้มันชัดเจน และลองเปิดใจให้กับความรักดูอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้ผมก็ค่อนข้างมั่นใจว่าบาเบลจะไม่ทำให้ใจของผมพังทลายซ้ำได้อีกแน่ เพราะเธอเป็นคนที่คู่ควรกับความรักของผมจริง ๆ

คู่ควรที่จะเจอกับผมในอีกเวอร์ชั่น ที่เป็นเวอร์ชั่นคนครั่งรัก…

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~