บทที่ 9

นี่มันเหี้ยอะไรเนี่ย ...

พวกเราเก็บกวาดห้อง อาบน้ำอาบท่าเรียบร้อยแล้วจึงอออกมานั่งดูวีดีโอที่อัดความยาวได้แบบไร้ขีดจำกัดด้วยกัน

ใบหน้าหลังเห็นคลิปตั้งแต่ล้มทับกันบนโซฟาเป็นอะไรที่ยากเกินกว่าจะบรรยายความรู้สึกได้ออกมาเป็นคำพูดได้...

ร่างต่างขนาดที่นั่งข้างกันตัวแข็งทื่อคล้ายวิญญาณหลุดลอยไปกับลมที่พัดผ่านหน้าไปวูบหนึ่ง...

ฟิ้ววววว

ใบหน้าไร้ความรู้สึกใดๆ

.....

ยิ่งดูก็ยิ่งอ้าปากค้าง ตาเหลือกกับความผาดโผนของคนในคลิป

ไม่อยากจะเชื่อว่ามีท่าร่วมรักแบบนี้อยู่บนโลก...ช่างสรรหามาทำ...

หรือความจริงเป็นคนจังไรทั้งคู่กันนะ?

ยังดีที่ไฟในห้องกระพริบปิดๆ เปิดๆ ไม่อย่างนั้งคงได้ช็อกยิ่งกว่านี้

ภาพคนสองคนคล่อมขี่กอดรัดร่างเปลือยเปล่าจูบกันอย่างดูดดื่มทำให้ทั้งคู่ขยับออกห่างกันโดยอัตโนมัติทั้งที่ก่อนหน้านั้นยังนั่งชิดติดกัน

เหมือนดูหนังโป๊ทั่วไป แต่เป็นภาคพิเศษแบบที่ลงไปเล่นได้เอง นักแสดงหน้าคุ้นชนิดที่แค่หันไปหาคนข้างๆ ก็จะเห็นคนเดียวกันกับในจอ

มือขาวของวิเวียนควานเอายาดมมาสูดเข้าปอดลึกๆ เพื่อบรรเทาอาการอยากวูบของตนเอง

คาเยนขมวดคิ้วทำหน้าย่นเอามือกุมหัวดึงผมตนเองแรงๆ พยายามเปิดปิดกรอไปข้างหน้าหลายรอบ  สิบนาทีก็แล้ว  ครึ่งชั่วโมงจนถึงเช้า  คนสองคนในคลิปแทบไม่หยุดทำกัน

ถึงว่าละพอได้ปลดปล่อยมากขนาดนั้นไอ้ที่เคยเเข็งค้ำขามาตลอดถึงได้อ่อนลง

"ดีนะกูเป็นฝ่ายแทงถ้าโดนมึงเอากูคงกัดลิ้นตาย ทำตั้งหลายชั่วโมงไม่รู้สึกรู้สากันได้ขนาดนี้เลยเหรอวะ เหล้าก็ไม่ได้แดก...กูหน้ามืดไปเอามึงได้ยังไง?"

คาเยนพับจอโน้ตบุ๊กลงสบถออกมาหลังจากนั่งสังเกตุบางอย่างในคลิปพักใหญ่

"ลุงถามผมยังว่าผมอยากให้ลุงเอามั้ย? ของลุงใหญ่ชิบ  ไม่รู้ว่าตอนปวดอึมันจะไหลออกมาเองเลยมั้ย...บานหมดแล้วกู"

วิเวียนก้มมองหว่างขาตัวเองไม่มีอาการแข็งขัดของอวัยวะเพศและไม่รู้สึกเจ็บปวดใดๆ แม้ภาพแสนจะหวาดเสียวที่ดูก่อนหน้านั้นชวนจิตนาการไปถึงเรื่องสยองได้

"ผลข้างเคียงของไวรัสเหรอ? กูลองรีรันดูแล้วแผลพวกเราที่ถูกกัดมันค่อยๆ หายไปทุกครั้งที่เราแตก จนไม่เหลือรอย นี่มันเรื่องเหี้ยอะไรวะน่ากลัวชิบหาย!"

คาเยนก้มลงมองข้างเอวของตัวเองที่เนียนกลายเป็นเนื้อเดียวภายในชั่วข้ามคืนก็ยังไม่อาจเชื่อสายตาได้

"ผมจำกลิ่นคาวนั้นได้  พอสูดมากเข้าก็มึนเบลอวูบไปเลย"

"ตอนนี้ยังได้กลิ่นนั้นอยู่มั้ย?"

''ตอนนี้ไม่รู้ แผลไม่มีแล้วก็น่าจะไม่ได้กลิ่นแล้วมั้ง"

"มึงถือมั้ยเรื่อง... มีอะไรกันตอนไม่รู้สึกตัวกูไม่ได้ตั้งใจข่มเหงมึง...ขอโทษด้วยแล้วกันถ้ามึงคิดว่ามึงเสียหายก็เรียกร้องมาได้เลย  กูกล้าทำก็กล้ารับผิดชอบอยู่แล้ว"

คาเยนหันไปมองร่างข้างๆ ที่งงงวยไม่แพ้กันใบหน้าซื่อๆ เซ่อๆ มองสบตาเข้าด้วยกันแววตาใสบริสุทธิ์ คนเด็กกว่าอมยิ้มส่ายหัวเบาๆ

"ผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่าลุงจะมีมุมแบบนี้แบบคนอื่นเขา นึกว่าจะเป็นคนแก่บ้าอำนาจเอาแต่ใจตัวเองซะอีก"

คำพูดจิกกัดเช่นทุกครั้งที่เจอพูดออกมาด้วยท่าทีสบายกว่าที่คิด  คาเยนไม่เคยรู้เลยว่าวิเวียนจะมองโลกแง่ดีได้ถึงเพียงนี้ คิดว่าจะโวยวายให้ปวดหัวยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

"กูเป็นเจ้าหน้าที่ทรงคุณค่าแห่งปีนะหัดตามข่าววงในบ้าง" ฝ่ามือหนาผลักหัวทุยเบาๆ ทำเอาอีกคนแยกเขี้ยวขู่ใส่

"แล้วจะเอายังไงต่อผมไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้สักอย่าง นี่มันเวรกรรมอะไรของผมวะเนี่ยจู่ๆ ก็ถูกกัด ถูกกัดแล้วยังถูกรุกล้ำเอกราชอีก ไหนๆ จะเสียซิงทำไมต้องเป็นคนแก่กว่าตั้งสิบปีด้วยเนี่ย แถมยังขี้บ่น ปากมาก วัยทอง ไม่มีตัวเลือกเลยยัดเยียดสุดๆ โฮฮฮฮฮฮฮ"

คาเยนกรอกตามองบนถอนหายใจออกมาเฮือก ที่คิดว่ามันโลกสวยขอถอนคำพูดยังทันมั้ย?

ผั่วะ!!

"กูก็ไม่อยากได้มึง ไม่ต้องมาคร่ำครวญ มีแรงทำนั่นทำนี่แล้วก็กลับไปทำงาน ชาวบ้านรอวัคซีนตาเหลือกไปแล้วมั้ง!" คาเยนผลักหัวเล็กจนผมกระเจิง

"ฮือออ ลุงฟันเด็กแล้วทิ้งผมจะฟ้องหัวหน้าให้เบื้องบนสอบสวนลุง''

มือขาวเรียวลูบผมป้อยๆ แสร้งทำท่าร้องไห้จนคาเยนเผลออมยิ้มให้กับความติ๊งต๊อง แม้จะผ่านเรื่องหนักหนามาด้วยกันก็ยังทำให้หัวเราะได้ช่างเป็นคนที่เรียบง่ายเสียจริง

"เชิญมึงไปฟ้องเลยกูมีหลักฐานเป็นคลิปที่มึงขึ้นขี่กูสองที  แหกขาให้กูเอาสองที  ร้องให้กูกระแทกแรงๆ สองที" คาเยนจิ้มนิ้วลงบนขมับของวิเวียนเพื่อบอกเป็นนัยๆ ว่าอย่ามาแหยมกับพี่

"โห...เยอะขนาดนั้นเลย"  วิเวียนห่อไหล่ตัวลีบเป็นการยกธงขาว

"เออ~" คาเยนตอบสั้นๆ ด้วยเสียงดังฟังชัด

"ไปก็ได้ถือว่าผลัดกันฟัน ลุงอย่ามาติดใจผมนะผมไม่ชอบคนแก่" วิเวียนลุกขึ้นยืนเตรียมตัวออกไปจากห้องสมรภูมิรักเมื่อวานเพราะไม่รู้จะอยู่ทำไมไหนๆ ก็ไม่ตายแล้ว

"หนวกหู!" เจ้าของห้องที่ผ่อนคลายเมื่อครู่กลับเข้าสู่โหมดดุดันกับการถูกเรียกว่าแก่

"ไปแล่ว~" วิเวียนเห็นท่าไม่ดีจึงหมุนตัวกลับจะเดินออกจากห้อง

ตึ้งง!!

"อูยย"

ขาเรียวเดินเตะโต๊ะกลางเข้าอย่างจังเสียงร้องโอดครวญดังลั่น

"เดินไม่ดูตามาตาเรือเป็นอะไรมั้ย?" เสียงดุดันอ่อนลงเมื่อเห็นคนตัวเล็กทำท่าเจ็บปวด

"เจ็บดิถามได้!" วิเวียนขมวดคิ้วย่นหน้าให้เจ้าของห้องที่ทำท่าดุจนตัวเองลนลานชนโต๊ะ

"โต๊ะกูน่ะเป็นอะไรมั้ยถ้ามันบิ่นนะมึงเตรียมซื้อมาคืนกูด้วยราคาไม่ใช่จะถูก~" แต่คำถามต่อมาก็ทำให้วิเวียนต้องยืนเท้าเอวกัดฟันกรอด

แม่ง กวนตีน

"ตาแก่ขี้งก บ้าที่สุด" ร่างบางสะบัดหน้าหันกลับไปทางประตูเดินดุ่มๆ ออกไปทันที

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไอ้อ่อนเล่นกับใครไม่เล่น"

ทันทีที่ร่างบางลับตาไป เจ้าของห้องยังคงยิ้มค้างพูดกับตัวเองเบาๆ

"ที่บอกว่าจำอะไรไม่ได้ตอนเอากัน...กูพูดไม่จริง..กูแค่ไม่อยากบอกมึงว่ากูรู้สึกดี"

สายตาคมหลุบต่ำเหลือบมองเบื้องล่างที่เอวของตนแล้วลูบเบาๆ

มันยังคงรู้สึกเหมือนมีแผลอยู่แค่มันไม่มีร่องรอยให้เห็นเท่านั้น มันหายไปจริงๆ หรือมัน...ฝังเข้าไปในอณูร่างกายแล้วกันแน่?

.....