INICIAR SESIÓNCompartir
บทที่ 8
Fecha de publicación:
2026-06-10 01:08:09แผล่บ แผล่บ จุ๊บ
แผลจากการถูกกัดก่อนหน้ามีน้ำเมือกใสไหลออกมาดูน่าสะอิดสะเอียนแต่ทั้งคู่กลับลูบไล้โลมเลียมันด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข ปลายลิ้นร้อนลากตวัดกลับลงคอราวกับได้ลิ้มลองอาหารเลิศรสแสนอร่อยกว่าสิ่งใดที่ได้เคยลิ้มลอง แผลปริฉีกจากรอยกัดที่ทำท่าจะอักเสบหนักในตอนแรกมันจางลงจากการสัมผัสโดยตรงบนแผลนั้น ร่างเพรียวบางกระตุกหงึก เล็บจิกเกร็งเข้าหากันแน่น ดวงตาเบิกโพรง ปลายอวัยวะตรงกลางมีเมือกยางยืดย้อยออกมาจากส่วนหัวหยดลงพื้น แหมะ! แหมะ! แววตาเลื่อนลอยหรี่มองใบหน้าเด็กเซ่อที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคนร่างกายแอ่นเบียดเข้าหาสายตาจ้องจิกราวกับสัตว์ป่า ท่าทางแสนเชิญชวนทำให้อีกฝ่ายยกยิ้มเลียริมฝีปากเหมือนเจอของอร่อย วิเวียนก้มหน้าลงมาบีบกรามคาเยนแน่น เข้าประกบปากกัดปากหยักก่อนจะเข้าประกบเบียดริมฝีปากเข้าไปฟาดฟันลิ้นกันภายใน บรรยากาศภายในห้องพักเปลี่ยนไปไฟที่เปิดไว้ติดๆ ดับๆ ภายในห้องเย็นยะเยือกราวกับอยู่ในช่องฟรีซ ร่างของวิเวียนขึ้นขี่คล่อมร่างหนาของคาเยนบนโซฟาเข้าตะโบมจูบปากแลกลิ้นจิกทึ้งร่างของกันไม่ต่างจากสัตว์ในฤดูผสมพันธุ์ น้ำเมือกใสกลางกายของทั้งคู่ถูกขับออกมาต่อเนื่องเปรอะร่างทั้งสองจนชุ่มฉ่ำ จุ๊บ จ๊วบ จ๊วบ อืมมมม แฮ่ก อ่าาาาา อ่าาาาา อืมมมมมมมม อาการเคลิบเคลิ้มเข้าคลอบงำทั่วทั้งร่างและสติที่มี ต่างทำตามสัญชาติญาณบางอย่างในตัวที่ถูกฝังเข้ามาโดยไม่สามารถห้ามใจได้ ทั้งสองมึนเบลอล่องลอยแต่ดึงดูดเข้าหากันไม่หยุด วิเวียนชักขาลงมาจากผนักพิงเหยียบโซฟาที่คาเยนนั่งแล้วหมุนตัวหันหลังช้าๆ พรึ่บ!!! ชั้นในตัวจิ๋วถูกดึงเหวี่ยงทิ้งสะโพกเล็กนั่งลงทับหน้าคาเยนให้หงายลงไปพิงกับพนักด้านหลังพร้อมกับโก่งโค้งสุดตัวก้มลงมาเลียแผลที่หน้าท้องคนพี่ทั้งที่ยืนคล่อมร่างหนาอยู่ ปึ่กก! แผล่บ! คนตัวเล็กรัวลิ้นเลียเเผลที่เอวของคาเยนโดยไม่นึกรังเกียจ คนพี่ที่ถูกก้นขาวๆ ทาบทับลงบนใบหน้ามีทั้งแท่งร้อนขาวหัวอมชมพูเหมือนสีผิวเจ้าตัว พวงไข่แฝดที่ส่ายไปมาถูไถปลายจมูกและรูเล็กๆ ที่ขมิบเข้าออกอย่างยั่วยวน สติอันเลือนลางไม่ได้ทำให้ยับยั้งอะไรได้เมื่อแผลที่ถูกจูบเลียค่อยๆ จางหายลงแต่อารมณ์บางอย่างกลับคุกรุ่นมากขึ้น อึ่กๆๆๆ ซี้ดดดดด อ้ะ อ่อ อ๊ะ ร่างบางในท่ายืนโก้งโค้งเลียแผลคนพี่ร้องครางระงมเมื่อถูกนิ้วยาวแหวกรูข้างหนึ่งกดเข้าออกในรูเล็กพร้อมทั้งดูดเลียไข่แฝดตวัดเล่นในปากจนน้ำกามส่วนหนึ่งพุ่งออกมา ปริ๊ดดดด! หัวเล็กส่ายสะเปะสะปะเข้าหาแท่งร้อนกลวงหว่างขาที่อ้ารอมาแต่แรก ในที่สุดความอยากก็เข้าครอบงำไม่ใช่แค่ที่ตัวแต่เป็นอาวุธแท่งโตที่กล้าอมสุดลำในคำเดียว อ่อก ๆ อึ้ก สวบๆๆๆๆ ๅ เสียงมูมมามตะกละตะกรามของเด็กแสบในคราบนางแมวยั่วสวาทเล่นงานคนพี่จนโดนตีตูดไปหลายที เพี๊ยะ เพี๊ยะ อื๊อออ อึ่กๆๆ สติมาๆ หายๆ จากการถูกฟาดบวกกับท่าห้อยหัวบดเอวใส่ลิ้นคนพี่ อาการกระสันอยากมากกว่าเดิมทำให้ต้องไถลก้นเล็กลงมาด้านล่างนั่งที่พื้น เด็กซุ่มซ่ามในคราบนางร้ายยิ้มยั่วไม่เข็ดหลาบ กลิ่นคาวยังคละคลุ้งมัวเมา ร่างบางลงมานั่งกางขาเขี่ยรูรักกัดใช้สายตาจิกยั่วคนพี่ทั้งยังมองท่อนลำอันใหญ่คายน้ำใสๆ ไม่หยุด พรึ่บ!! คาเยนที่นั่งอยู่บนโซฟาก้มลงไปคว้าขาวิเวียนทั้งสองข้างของขึ้นมา ทั้งที่ส่วนหัวยังอยู่ที่พื้นก่อนจะแหวกช่องทางเล็กให้อ้าออกเสือกไสส่วนหัวเข้าไปสุดทาง อ๊าาาาาา! แขนผอมเพรียวกางออกจิกครูดพื้นด้วยความกระสันซ่าน หัวเล็กส่ายสะบัดไปมาบนพื้นจนผมสั้นยุ่งเหยิง ก้นเล็กถูกฝ่ามือหนาขยำแล้วอ้าออกกดกระแทกรับลำรักระรัว พั่บๆๆๆๆๆๆๆ เสียงกรีดร้องดังลั่นรอบห้องลำร้อนอันโตสอดเขารูเล็กๆ งัดเสยรูร่างบางจนขาสั่น ร่างเล็กเขย่าเเรงตามการกระแทกหนักๆ ของคนบนโซฟา ปึ่กๆๆๆๆๆๆ "อ๊ะ อืมมม แรงกว่านี้อีก เอาอีก ทำแรงๆ ลงมาลึกๆ!! "มึงตายแน่ไอ้เด็กปากดี! อ๊าาาาา!!! ... ตาย...หรือยังนะ? ที่นี่ที่ไหนนรกหรือสวรรค์? เรื่องของเมื่อวานเลือนลางเหมือนครึ่งหลับครึ่งตื่นอยู่ตลอดเวลา เท่าที่รู้คือถูกตาลุงหัวหน้าหน่วยปราบปรามเรียกให้มาเพราะอยากรู้ว่าอาการย่ำแย่ปางตายเหมือนกันไหม แต่ตอนนี้.. ดวงตาสีดำสนิทวูบหนึ่งเผยออกมาเมื่อวิเวียนลืมตาตื่น ก่อนจะเปลี่ยนเป็นมีแววตาเหมือนคนปกติ ร่างบางรับรู้ได้ถึงอากาศเย็นปะทะกายเนื้อไร้อาภรบนที่นอนสีเทาเข้ม โดยมีอีกร่างในสภาพไม่ต่างกัน ร่ายกำยำนอนหงายไร้อาภรปกปิด ร่างหนาสงบนิ่งเหมือนไม่หายใจ ไล่สายตาลงมองที่อกกว้างยังขยับขึ้นลงจึงรู้ว่าหัวหน้าหน่วยปราบปรามยังไม่ตาย วิเวียนสลัดหัวไปมาพยายามเค้นความทรงจำของเมื่อคืนอย่างหนัก แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น เหลียวกลับมาสำรวจทั่วทั้วใบหน้าและร่างกายไร้เครื่องปกปิด ลุง...หล่อมาก หล่อชนิดที่ผูชายยังใจสั่นทั้งใบหน้าและรูปร่างคมเข้ม ยามสงบปากสงบคำนั้นดูดีอย่างน่าเหลือเชื่อ รอยย่นที่หน้าผากหายไปยามหน้านิ่งเฉย ความซูบซีดทรุดโทรมก่อนหน้าดูเต็มตื้นสดใสขึ้นราวกับไม่ได้ป่วยมาเป็นอาทิตย์ ร่างกายกำยำแน่นน่ามอง ราวกับไม่ใช่คนอายุย่างสี่สิบ ไล่สำรวจร่างคนอายุมากกว่าจนถึงเอวก็ต้องขมวดคิ้วมุ่นตาโต แผล... แผลโดนกัดที่เอวหายไปไหน? พรึ่บ!!! ขาเรียวชูขึ้นกลางอากาศทันที เห้ยยยย!! "อืมมม เสียงใครวะหนวกหู!" "ลุงๆๆๆๆๆ ลุงตื่นเร็ว!" ''อะไร เสียงดังเหี้ยอะไรคนจะนอน!" "ลุงตื่นเดี๋ยวนี้ต้องเดี๋ยวนี้ลุกมาดูอะไรนี่เร็ว!" "อะไรของมึงวะ!!" "แผลลุงหายไปแล้ว ของผมด้วยดูสิ" พรึ่บบบ!!! ขาเรียวยืดเฉียดหน้าคาเยนไปจนเบี่ยงหลบแทบไม่ทัน สายตาคมดุถูกส่งมาปรามคนไม่รู้จักโตแต่ก็หันมองตามที่วิเวียนบอก "แหกขาอยู่ได้เอาลงไปเลย...เห้ย!! หนอนของมึงเหี่ยวแล้วเหรอวะ?" มือหนาคว้าหมับเข้าที่ท่อนลำคนตัวผอม วิเวียนสะดุ้งโหยงอ้าปากเตรียมจะด่าเต็มที่แต่ก็ต้องอ้าปากค้างเมื่อตรงนั้นของตัวเองและเพื่อนร่วมชะตากรรมเป็นปกติได้เสียที ''เออจริงว่ะ ของลุงก็ด้วย เอ้ย!ไม่ใช่สิดูน่องผมนี่มันไม่มีแผลแล้วที่เอวลุงก็ด้วย" "เออ! หายไปไหนวะนี่เรา..ตายแล้วเหรอ?" ปรากฎอย่างที่อีกคนบอก ขาเล็กกับเอวหนาไม่หลงเหลือรอยอะไรไว้เลย เมื่อวานทั้งคู่มีสภาพใกล้ตายเพราะแผลนั้นแท้ๆ ใบหน้าเคร่งขรึมขมวดคิ้วแน่น ยกมือขึ้นมาพลิกขาเล็กไปมาทำแม้แต่จับอีกข้างขึ้นมาดูเพราะคิดว่าดูผิดข้าง แต่ไม่ปรากฎรอยใดๆ แม้แต่รอยขีดเล็กๆ ก็ไม่มี.. ผั่วะ!! "โอ้ย! มึงตีแขนกูทำไม!" คาเยนถลึงตาใสคนตัวบางเพราะจู่ๆ ก็ถูกตีแขนเเรงหนึ่งที "ลุงเจ็บเหรอ? ก็ไม่ได้ฝันน่ะสิ" วิเวียนทำหน้าซื่อเหมือนไม่ได้ทำอะไรผิด เพี๊ยะ!! "โอ้ย! ลุงมาตีหัวผมทำไม ฝ่ามือใหญ่ฟาดหัวเล็กผมกระจุยวิเวียนกุมหัวร้องลั่น "มึงเจ็บมั้ย?" หน้าตาเจ้าเล่ห์ของคาเยนถามขึ้นบ้าง "เจ็บสิถามได้ นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะเนี่ย?" วิเวียนลูปหัวป้อยๆ คาเยนกุมหัวรู้สึกเบลออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "กูไม่รู้แต่...กล้องวงจรปิดในห้องกูรู้" "ลุงเป็นคนประเภทไหนที่ตั้งกล้องดูตัวเองในห้องเนี่ย?" "กูตั้งไว้ดูความเปลี่ยนแปลงตัวเองหลังถูกกัดใครมันจะเหมือนมึงไม่ทำอะไรสักอย่าง" "อย่ามาแขวะได้มั้ยไปเอามาดูสิพล่ามอยู่ได้แก่แล้วก็ขี้บ่น!" "เดี๋ยวจะโดนอีก ไปใส่เสื้อผ้าสักทีอุจาตตา!" "บอกตัวเองเถอะ!" กว่าจะได้ฤกยามมานั่งดูกล้องกันต้องเก็บข้าวของในห้องอย่างหนักจากห้องเรียบๆ โล่งๆ กลายเป็นที่ทิ้งขยะเละเทะภายในคืนเดียวเฉยเลย 'อ๊า อ่ะๆๆๆๆๆๆ' 'อูยยย ซี้ดดดดด' 'สวบๆๆๆๆๆ ป้าปๆๆๆๆ'
Último capítulo
สืบพันธุ์ซอมบี้ บทที่ 39
การเดินทางที่แสนยาวไกลของหกหนุ่ม จากเรื่องหาคู่กลับกลายเป็นเรื่องการพจญภัยครั้งสำคัญในชีวิตไม่ต่างจากได้ท่องโลกโลกกว้างด้วยตนเองแทบทุกวันวิเวียนกับคาเยนมักจะได้รับโทรศัพท์จากลูกๆ ที่แย่งกันพูดว่าไปเจออะไรมาบรรดาซอมบี้ตัวโตไม่ต่างจากเด็กอนุบาลอ้อนพ่อกับแม่ได้ทุกวัน พอเจออะไรแปลกใหม่ก็มักจะส่งไปให้ดู บางอย่างก็สวยงามแต่มีพิษ บางอย่างก็ดูธรรมดาแต่อร่อย ทำให้ระยะทางไม่เป็นอุปสรรคให้ครอบครัวยังคงอบอุ่นรักกันแน่นแฟ้นมากยิ่งขึ้นทุกอย่างเเปลกใหม่ สนุกสนาน สมบุกสมบันไม่มีสักครั้งที่ทั้งหกแยกจากกันความลำบากตลอดการเดินทางไม่ทำให้บรรดาพี่น้องทะเลาะกันแต่กลับทำให้รักและเข้าใจกันมากขึ้นจนกระทั่งต้องเดินทางลงสู่ทิศใต้ที่ค่อนข้างลำบากไม่สามารถโทรหาพ่อแม่ได้บ่อยเช่นเคย"นี่เราหาเมียจะทั่วประเทศแล้วนะมันไปหลบอยู่ไหนวะไอ้สิ่งเล็กๆ ที่เรียกว่าเมียเนี่ยกูรู้สึกว่าตัวกูเริ่มจะเหี่ยวแห้งอ่อนแรงแล้วนะเว้ย! กูต้องการเมีย! กู อยาก มี เมียยยยย!!!"วีว่าชักดิ้นชักงอราวกับเด็กน้อยบนรถที่แล่นลงสู่เมืองที่เต็มไปด้วยท้องทะเลเลาะริมหาดทรายไปเรื่อยเปื่อยอย่างไร้จุดมายผั่วะ!!!ๆๆๆๆๆเนื่องจากทำตัวปัญญาอ่อนจึงโดนโบ
สืบพันธุ์ซอมบี้ บทที่ 38
คาเยนส่ายหัวขำในลำคอก่อนจะพูดคำถัดมาให้บรรดาลูกชายจอมห่ามหน้าแดงกันทั้งแถบ อะไรเอ่ยบอกรักด้วยการไม่พูดคำว่ารัก.... (พ่อไง!!) "ไม่ดีที่ไม่อยู่ตอนเมียคลอด อยากเห็นพวกนายตอนตัวเท่านิ้วก้อยคงจะน่ารักกว่านี้เยอะ" "หู้ย~น่ารงน่ารักอะไรขนลุก!" วีว่าทำท่าลูบแขนแต่ก็ยิ้มกว้างออกมา "พอเห็นพวกนายแข็งแรงโตเป็นหนุ่มปากดีได้แบบนี้ก็ยิ่งรู้สึกว่า นี่มันดีเอ็นเอพ่อกับแม่มันชัดๆ" "ตอนหนุ่มลุงห้าวเหรอ?" คาเรนถามขึ้นบ้างเพราะพ่อนั้นดูใจเย็นเเละเย็นชาสุดขีด แต่กลับบอกว่าลูกนิสัยเหมือนตนทำให้ลูกๆ นึกภาพไม่ออกว่าตอนหนุ่มพ่อเป็นแบบไหน "อืม~ อาจจะแบบนั้น คนทำแต่งานพ่อแม่ตายหมดเพื่อนน้อยไม่มีลูกเมียมันก็เลยขี้หงุดหงิดไปหน่อย" "ตอนเจอเเม่แล้วนิสัยดีขึ้นมั้ย?" วีแก้นชอบฟังพ่อพูดถึงแม่จึงถามขึ้นมาอีก "หึ หึ หึ ..เหมือนเดิม แม่พวกนายบ่นหนวกหูบ่อยๆ" "กูรู้แล้วว่าไอ้คามิวเหมือนใคร?" "เออกูก็รู้พวกเราแฝดหกนะเว้ย!" ในระหว่างที่ทั้งหกทำท่าจะกัดกันคนเป็นพ่อมองนาฬิกาเห็นว่าดึกมากแล้วจึงลุกขึ้นยืนแล้วเดินลูบหัวฝ่าลูกทั้งหกออกมาหน้าประตู พร้อมกับพูดด้วยใบหน้านิ่ง มองหน้าลูกทุกคนแล้วกลับออกไป "พ่อรักพวกลูกนะ
สืบพันธุ์ซอมบี้ บทที่ 37
ในบ้านหลังใหญ่ที่เป็นทั้งที่ทำงาน ที่กินที่นอน เหมือนรังผึ้งที่มีหลากหลายห้องหลากหลายกิจกรรมในตึกสูงกลางเมือง บ้านที่มีครอบครัวใหญ่อาศัยอยู่และรองรับการถือกำเนิดของบรรดาซอมบี้ได้อีกมากมาย "อ้าว? มานั่งหน้ามึนอะไรกันตรงนี้ดึกแล้วยังไม่นอน" คุณพ่อลูกห้องเดินเข้ามาในห้องของลูกๆที่มีห้องโถงตรงกลางและมีห้องส่วนตัวของใครของมันเรียงรายบรรดาซอมบี้หนุ่มยังนั่งเล่นเกมส์ทำกิจกรรมอยู่เต็มลานห้องโถง "นอนไม่หลับ แล้วลุงอ้ะมาทำไม?" หนึ่งในหกพี่น้องหน้าเหมือนถามขึ้นเมื่อคนเป็นพ่อเปิดประตู้เข้ามาด้วยสีน้าเรียบเฉยมานั่งไขว่ห้างแหมะบนโซฟามองกองซอมบี้ตัวใหญ่ๆ บนพื้นที่นั่งนอนเล่นเกมส์กินขนมไม่ต่างจากเด็กน้อย "แม่พวกนายให้มาดูเห็นเงียบๆ ไม่เห็นไปวอแวห้องนู้น " "จะไปได้ไงล่ะทำอะไรกันก็ไม่รู้ลูกเต้าโตเป็นควายกันหมดแล้ว" วีว่าบ่นอุบก้มหน้ามองเกมส์ในมือถือแต่ใบหูกลับเเดงเถือก "รู้ได้ไงไม่ได้กระเตงกันมาทำข้างนอกสักหน่อย" ห้องก็เก็บเสียงแถมยังลอคจากด้านในอัตโนมัติด้วย ตัวพ่อซอมบี้ยกยิ้มมุมปากมองเด็กเกเรที่แม้จะพูดออกมาตรงๆ แต่กลับไม่กล้าสบตาแสนแพรวพราวของคนเป็นพ่อได้ บ่งบอกว่าคนตัวโตยังเหนือชั้นกว่ามา
สืบพันธุ์ซอมบี้ บทที่ 36
"ไม่เจอกันนานเป็นซอมบี้เต็มตัวแล้วดูดีขึ้นนี่"เสียงกลั้วหัวเราะของคนด้านหลังเอ่ยทักร่างกำยำในชุดสูทสุภาพทำให้คนถูกทักหันกลับมาทางต้นเสียงใบหน้านิ่งขรืมเย็นชาไร้แววของคาเยนคนหัวร้อนเอาแต่ใจคนก่อนให้เห็นเพื่อนที่เคยสนิทในวัยห้าสิบกว่าปีกลับมาเผชิญหน้ากันครั้งแรกในศาลกลางอันศักดิสิทธิ์หลังจากหารล่มสลายของมนุษย์สายพันธุ์เดิมแล้วเกิดก่อตั้งศูนย์รวมมนุษย์สายพันธุ์ผสมขึ้นบรรดาผู้มีฝีมือในการช่วยเหลือประเทศถูกเชิญให้มารับตำแหน่งอันทรงเกียรติเพื่อความอยู่รอดและคว่มสงบสุขสืบไป"แต่นายยังเหมือนเดิม..."คาเยนตอบกลับสั้นๆ ไม่ขยายความหมายว่าไอะไรที่เหมือนเดิม"ไม่มีอะไรเหมืนเดิมหรอกครับคุณคาเยน...เราก็ด้วย เมื่อก่อนไม่ว่าผมจะเก่งหรือทำงานหนักแค่ไหนก็ได้เป็นแค่ลูกน้องคุณ แต่ตอนนี้ผมดูจะเหนือกว่าผู้คนเลือกคนที่เก่งไม่ได้เลือกคนจากเส้นสายอีกต่อไป"เซมิยืนตัวตรงอกผายราวกลับตัวกำลังพองโตให้ดูเหนือกว่าจากความไว้วางใจของผู้คน"ยินดีด้วยก็แล้วกันที่มีโอกาสได้ขึ้นมาอยู่แถวหน้าให้คุ้มกับที่เมื่อก่อนจะเหยียบย่ำคนอื่นมาแทบตายแต่ไม่ได้เป็นผู้นำประเทศ""หึ่!!"สายตาเชือดเฉือนจ้องกันพักใหญ่กว่าจะแยกย้ายกันกลั
สืบพันธุ์ซอมบี้ บทที่ 35
"มันเข้าไปแล้วครับ"เฮนรี่เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นศัตรูฝั่งตรงข้ามเดินเข้าไปในที่ประชุมใหญ่''ถ้าไอ้ชั่วเซมิไปเจอพ่อเราจะเป็นยังไงนะ?"คามิวจินตนาการไม่ออกว่าผู้ใหญ่ที่เคยเกลียดกันจะแสดงออกยังไง"แม่ก็บอกอยู่ว่าข้างในทำอะไรไม่ได้ แต่มึงดูนั่นสิไอ้เตี้ยลูกรักของมันซนชิบหาย มันกี่ขวบกันถึงเดินกินไอติมเล่นน้ำพุ ซุ่มซ่ามแบบนั้นเดี๋ยวก็ตกบ่อน้ำพุตายห่า"วีแก้นมองร่างเล็กแสนซนเดินเลาะขอบอ่างลานน้ำพุมีพวกพี่มันนั่งมองเพราะวิ่งตามมันจนเหนื่อย''แกล้งมันกันมั้ยหมั่นไส้!""คุณๆ อย่าเลยครับถ้าเกิดอะไรขึ้นคุณพ่อจะเดือดร้อนนะครับ!"ชายสูงวัยตักเตือนด้วยความเป็นห่วง"นิดเดียวแค่นิดเดียวจริงๆ ครับลุงเฮนรี่"วีว่าชูนิ้วก้อยขึ้นมีความหมายว่าแค่เล็กน้อยเท่านั้น"พวกคุณจะทำอะไรครับ?""ดูน้ำพุตรงนั้นสิสวยดีนะพวกมึงว่ามั้ยนึกถึงน้ำที่บ้านเกิดเลย"วีว่ายิ้มใก้คนสูงวัยเป็นคำตอบก่อนจะหันมาขยิบตาให้กันราวกับคุยผ่านกระแสจิตได้"สี่คนไปล่อพี่ๆ มันคนหนึ่งดูต้นทาง มาโอน้อยออกกันใครชนะได้ไปผลักมันลงบ่อน้ำพุ่สีๆ หอมๆ นั่น""คุณหนู!!ไม่ได้นะครับ" เฮนรี่พยายามห้ามแต่เด็กทั้งหกนั้นดื้อกว่าตอนอยู่กับแม่เป็นไหนๆ"มึงไปดมมาเหรอ
สืบพันธุ์ซอมบี้ บทที่ 34
ทางการขอความร่วมมือทุกองค์กรที่มีศักยภาพในการทำวิจัยวัคซีนเพื่อมวลมนุษยชาติ โครงการของผู้นำสูงสุดกึ่งบังคับให้หลายหน่วยงานต่างภูมิภาคเข้าประชุมหารือร่วมกันเพื่อรวบรวมสานสัมพันธ์คนในประเทศให้กลับมาสามัคคีแน่นแฟ้นอีกครั้งอยู่มาวันหนึ่งประกาศฉบับนี้ก็ออกมาให้ทุกคนรับทราบและปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดเพื่อความสงบสุขของผู้คนทั้งลูกครึ่งคนซอมบี้และทุกสายพันธุ์ที่สามารถใช้ชีวิตปกติได้เป็นเหมือนการร่างกฎหมายครั้งใหญ่ในรอบสิบปีก่อนการล่มสลายของมนุษยชาติทันทีที่ทุกคนได้รับทราบมีการออกมาโต้แย้งส่งข้อกังขาไปถึงท่านผู้นำว่าไม่ควรจะอยู่รวมกันเพราะแต่ละสายพันธุ์แต่ละหน่วยมีความเชื่อเป็นของตัวเอง มีการใช้ชีวิตที่แตกต่างกันมากเกินไปแต่ท่านผู้นำมองว่าเพื่อลดการปะทะและความขัดแย้งในภายภาคหน้าถ้าไม่รวมกันวันนี้วันข้างหน้าต้องมีการรบราครั้งใหญ่เกิดขึ้นจนอาจจะกลายเป็นสงครามได้"สรุปคือทุกคนต้องร่วมเข้าหารือกันในที่ประชุมใหญ่ในไม่กี่วันข้างหน้านี้เหรอครับ?"เด็กหนุ่มทั้งหกที่ต้องถอดเสื้อเดินไปเดินมาในสภาพอากาศร้อนของเมืองกรุงถามผู้เป็นแม่ขึ้นในเช้าวันหนึ่งที่เห็นประกาศจากทางการออกข่าวอึกทึกครึกโครมไปทั่วประ
También te puede gustar
ลูกอนุ
รวิวร, จุฑารัตน์2.0K vistasอย่าดื้อกับผมนะขอรับคุณสิงหล
One of สายหมอก1.6K vistasรักอันตราย (FWB: Friend With Benefits)
Saturnlonely 524.5K vistasลมหนาว เหมันต์
น้ำหมึกใสใส1.4K vistasซอยสี่มีเกี๊ยว
R-CHICHA298 vistasด้ายพันรัก the merit
Noir87409 vistasเมียสัปเหร่อ(ไสยศาสตร์)
เจ้ามูนวูฟล์471 vistasความลับของไลฟ์ (Set Love in Live)
จ้าวหราน/yumyummii14 vistas
