บทที่ 7

พรึ่บบบ!!

ร่างผอมบางถอดเสื้อผ้าด้วยความว่องไวเหลือเพียงชั้นในสีเหลืองลายเป็ดปิดของสงวนแข็งขืนจนเป้าตุง

"เมื่อกี้มึงยังว่ากูโรคจิตอยู่เลย แก้ผ้าไวเกินไปนะ" คาเยนถอนหายใจส่ายหน้าใส่คนที่บอกกลุ้มใจนักหนาท่าทางแบบนั้นดูตลกเสียมากกว่า

"ลุงอย่าพึ่งบ่นดูก่อน" คนตัวขาวซีดยื่นหน้าเร่งเร้าให้มอง

แปร๊บบบ!

ฝ่ามือหนายื่นหมายจะจับเเขนวิเวียนให้หมุนไปรอบๆ เพื่องสังเกตุร่องรอยอื่นบนตัวแต่จู่ๆ ฝ่ามือหนากลับเปลี่ยนทิศทางไปแตะเข้าที่หน้าท้องแบนราบของวิเวียนแทน

ความรู้สึกเหมือนถูกช็อตเกิดขึ้นกับทั้งคู่ ขนอ่อนตามเนื้อตัวขนลุกเกรียว อาการชาฉับพลันที่ร่างกายคล้ายโดนฟาดทำให้ร่างทั้งสองสะดุ้งโหยงไปตามๆ กัน

"มะ เหมือนโดนไฟช็อตเลยขนลุก" วิเวียนลูบเเขนไปมาเพื่อดับอาการตื่นตัวบางอย่างในร่างกาย

"เออกูก็เหมือนกัน นี่ไวรัสหรือสายล่อฟ้าวะ เหมือนนิ้วยังชาๆ อยู่เลย"

"แล้ว... หลังผมเปลี่ยนสีมั้ยมันม่วงช้ำเหมือนจะเน่ามั้ย?" วิเวียนยังคงถามต่อด้วยความอยากรู้

ร่างสูงเพรียวหันหลังเล็กขาวเนียนเอวบางเฉียบให้อีกคนมอง

"ทำไมตัวขาวซีดขนาดนี้" เสียงบ่นพึมพำเบาๆ เอ่ยขึ้น

"ผมไม่ได้ออกไปไหนไง" วิเวียนหมุนตัวช้าๆ เพื่อให้คนมองได้สังเกตุให้ถี่ถ้วน

"หันข้างหน่อย" สายตาคมมองร่างด้านข้างที่บางผิดหูผิดตาไม่มีกล้ามเนื้อไม่มีซิกแพคเนื้อตัวขาวซีดแต่แผลที่น่องบวมช้ำจนน่ากลัว

"ตัวมึงนี่บางกว่ากระดาษอีกแหะเป็นผู้ชายภาษาอะไรไม่รู้จักทำตัวให้น่าเกรงขามกว่านี้"

"ผมเกิดในยุคที่ไม่ได้ทำไร่ทำสวนนะลุง ออกไปข้างนอกก็มีแต่เชื้อโรค จะให้ทึกบึกบึนเหมือนลุงที่ออกข้างนอกตลอดได้ยังไง"

''พูดมากหันมาอีกข้าง..เอวมึงบางขนาดนี้มีไส้มั้ยเนี่ยห้ะ!"

มือใหญ่สองข้างกำเอวบางของวิเวียนได้รอบทั้งที่เอาแต่บ่นแต่จับไม่ปล่อย เกิดความสนใจเล็กๆ เพราะไม่เคยเห็นผู้ชายที่ไหนเพรียวบางได้นี้มาก่อน

"โอยลุง ให้ดูว่ามีอะไรผิดปกติไม่ได้ให้มาบูลลี่หุ่นผมนะ"

''กูว่าไม่มีอะไรแปลกนะ...นอกจากมึง ก็ไม่น่ามีอะไรที่แปลกประหลาดแล้วล่ะ" ใบหน้านิ่งเอ่ยออกมาเหมือนเป็นเรื่องจริงจัง

"โว๊ะ หลอกด่าอยู่ได้!" วิเวียนโวยขึ้นเมื่อรู้ว่าถูกหลอกด่า

"มึงดูให้กูบ้าง" คาเยนยิ้มพอใจก่อนจะถอดเสื้อผ้าออกให้อีกฝ่ายสำรวจ

พรึ่บบบ!

คาเยนพรวดพลาดลุกขึ้นจนกลายเป็นยืนใกล้ชิดติดกันกับวิเวียนถอดเสื้อผ้าเหวี่ยงลงพื้นไม่เว้นแม้แต่..ชั้นใน

โครงร่างสูงใหญ่ล่ำประกอบกับใบหน้าร้ายๆ แม้จะมีริ้วรอยที่เกิดตามธรรมชาติอยู่บ้างประปรายกลับไม่ทำให้ออร่าความหล่อของคนอายุย่างสี่สิบลดลงเลยแม้แต่น้อย

ที่ชอบบอกว่าแก่เพราะคาเยนตั้งป้อมไม่ชอบหน้ากันแตแรกความจริงแล้วหัวหน้าแผนกดูดีสุดๆ หล่อ คม เข้ม...จนรู้สึกประหม่าที่ใกล้กันขนาดนี้

ตึก ตึก ตึก

"เอ่อ...โห...เห้ย! จะแก้ผ้าทำไมหมดเลยเนี่ย บ้าชะมัดน่ากลัวชิบเป๋ง"

หัวใจดวงน้อยเต้นแรงอย่างไม่ทราบสาเหตุ เบี่ยงสายตาออกจากร่างเปลือยเปล่าพูดเสียงดังมือไม้กวัดแกว่งพันกันไปหมด

"มันอลังการขนาดทำมึงตะลึงเลยหรือไง"

คาเยนจับคางเล็กหันมาสบตายิ้มมุมปากใส่ใบหน้าแดงเถือกนั้นของวิเวียนช่างน่าแกล้งในความคิดของเขา

"อลังการบ้าอะไรล่ะ ตัวใหญ่อย่างกับหมีควายกล้ามเท่าหัวเด็กหน้าอกเป็นก้อนแบบนั้น...น่ากลัวจะตายถึงว่าไม่มีใครเอา!"

"กูไม่ได้หมายถึงตัวกูหมายถึงไอ้นี่ "

ใบหน้าเจ้าเล่ห์ก้มมองลำรักที่เเข็งมาหลายวันแม้แต่ตอนหมดแรงมันก็ยังแข็งคล้ายเป็นสัญญาณให้ทำอะไรสักอย่างกับมัน

"มะ ไม่เห็นจะเเปลกเลยตัวใหญ่ไอ้นั่นก็ใหญ่จะอวดทำไมไม่ทราบครับ?"

''หึ่ ว่าไงตัวกูมีอะไรผิดปกติมั้ย?"

"ผมไม่รู้ว่าผิดปกติตรงไหนนอกจากรอยที่ถูกกัดมันคล้ายจะลามเลยดูน่ากลัวเหมือนกันนะ"

"มึงดมสิว่ามีกลิ่นแปลกๆ มั้ย เพื่อนกูบอกว่ามันมีกลิ่นด้วย" คาเยนกดหัวเล็กลงมาจ่อที่เอว

"โอ้ย! ลุงจะกดหัวทำไมแล้วเราจะเเก้ผ้าคุยกันทำไมเนี่ยอย่างน้อยลุงก็นุ่งกางเกงในหน่อยได้มั้ยอุจาดตาชะมัด"

ท่าทางเก้งก้างทุลักทุเลพยายามดันเอวหนาออกห่างจากใบหน้า  แต่กลิ่นคาวบางอย่างกลับทำให้วิเวียนมึนเบลอมือไม้อ่อนไปชั่วขณะ

"อย่าชักช้า  ดม!"

"ลุงบอกเองว่ามันเหม็นจะให้ผมดมทำซากอะไรวะ!"

ปึ่ก! อื้อ!

วิเวียนมึนจนตาลอยพยายามผลักตัวออกแต่ฝ่ามือใหญ่โตกลับกดหัวลงแทบจะจูบปากแผล

"ลองดมดู"

อ่ะ' ฟื้ด

เสียงดอมดมเข้าไปเต็มๆ ทำให้ร่างกายเเข็งค้างไปชั่วขณะ

"ว่าไงกลิ่นมันเหม็นแบบไหน?"

คาเยนยังไม่รู้ตัวว่าทำวิเวียนมึนเมาจากการสูดดมแผลที่ดูธรรมดาแต่ไม่ธรรมดานั่น

ฟืด ฟืดฟืด

ใบหน้าของวิเวียนเปลี่ยนไปจากซื่อใส แสยะยิ้มกับรอยแผลนั้นเกาะเกี่ยวเอวแกร่งไล้ใบหน้าข้างบาดแผลสูดดมลึกขึ้น มากขึ้น ทำเหมือนกับว่ามันออกซิเจนเสียอย่างนั้น

"เงียบทำไมวะ กูขอดมขามึงบ้างสิ"

พรึ่บ!

คาเยนนั่งลงบนโซฟาปล่อยให้ร่างบางยืนเหม่ออยู่เบื้องหน้า เท้าเรียวยาวยกขึ้นตามคำบอกของคาเยนแต่กลับยกมันขึ้นสูงข้ามไปเหยียบพนักพิงด้านหลังเหนือไหล่คนตัวโต

คาเยนมีท่าทีแปลกใจเล็กน้อยแต่ก็ก้มลงสูดดมรอบรอยแผลที่เล็กกว่าของตนเข้าไปเต็มปอด

ฟืดดดดดดด

"กลิ่นมึง..."แววตาดุดันหรี่ลงอย่างไม่ทราบสาเหตุทันทีที่ได้กลิ่นจากแผลนั้น แต่ยังคงก้มลงสูดดมมากขึ้นมากขึ้น กระทั่งบาดแผลมีน้ำเมือกไหลออกมา

ฟืดดดด!

แหมะ...

แผล่บ แผล่บ

"ซี้ดดดดด"

ข้อเท้าเรียวถูกมือใหญ่ดึงเข้าหาใบหน้าหล่อเหลาที่บัดนี้ต่างล่องลอยไม่ต่างกัน

ร่างของวิเวียนถูกดึงเข้าหาจนแทบจะกลายขี่คอเจ้าบ้านอย่างคาเยน

ขาเรียวยาวอีกข้างต้องขึ้นมาเหยียบบนโซฟากอดคอแกร่งเป็นที่ยึดเหนี่ยว เพราะถูกคว้าเอวบางเข้ามาจูบซับหน้าท้องเล็กอย่างไม่ทราบสาเหตุ

บรรยากาศในห้องเงียบไปคล้ายไม่มีคนหลงเหลืออยู่ มีเพียงเสียงฟืด ฟาด ของการสูดดมทั่วร่างของกันและกันด้วยอาการเคลิบเคลิ้มตาลอยคว้าง