บทที่ 5

วิเวียน

หนึ่งสัปดาห์หลังเหตุการณ์แสนพิลึกพิลั่นเหนือจินตนาการณ์ราวกับหลับแล้วฝันถึงเกมส์แฟนตาซีเกมส์ระห่ำปนน่าขยะแขยงเรื่องหนึ่ง

แต่แผลที่น่องเล็กกลับเป็นเครื่องตอกย้ำความจริงว่ามันเกิดขึ้นแล้ว  ด้วยฝีมือบางสิ่งบางอย่างที่ไม่มีคำนิยาม  และไม่รู้ว่าผลของการได้มีเชื้อติดอยู่กับตัวจะเป็นเช่นไร

ทำไมคันแปลกๆ

ตรงนั้นก็แข็ง แข็งชนิดที่เอาไม่ลงแถมยังมีน้ำใสๆ ไหลยืดออกมา

เมือกใสๆ ที่เหมือนกับอาการมีอารมณ์อย่างว่าจนเยิ้มออกมา

แม่เมือกนั้นไม่ได้มากมายอะไรแต่ทำให้วิเวียนนึกถึงเมือกบนตัวประหลาดในตู้คอนเทนเนอร์ได้เป็นอย่างดี

"วิเวียนทำไมชอบเอากระเป๋ามาบังด้านหน้าเป็นอะไร? หรือเป็นสังคัง  แล้วขาน่ะเกาจังกูเห็นเกาตลอดอาบน้ำมั่งมั้ยเนี่ย?"

เฮนรี่ถามเพื่อนตัวผอมด้วยความเป็นห่วง

"ผมอาบวันละแปดหนครับคุณหมอ!"  วิเวียนเลิกลั่กตอบเพื่อนร่วมงานเสียงขุ่น เฮนรี่ได้แต่ขมวดคิ้วแปลกใจที่เพื่อนทำหน้าตาจริงจังกับการทักทายปกติตามประสาผู้ชายทะลึ่งทั่วไป

"ไปเข้าห้องน้ำแป๊บ" วิเวียนรู้สึกว่าตัวเองอารมณ์ขุนมัวง่ายเกินไปแถมตรงนั้นยังแข็งค้างทำให้ยิ่งหงุดหงิดเพิ่มขึ้น

ปึงง

แฮ่ก แฮ่ก

เสียงประตูห้องน้ำปิดลงตามด้วยอาการหอบร่างกายแปรปรวนหนัก

ความรู้สึกหิว กระหาย อยาก...ที่ไม่รู้ว่าอยากอะไรจนร่างกายผอมซูบยิ่งกว่าเดิม

ร่วมกับอาการบวมรอบดวงตา ในตาร้อนผ่าวบางครั้งรู้สึกมากบางครั้งรู้สึกน้อย มีน้ำตาคลอหน่วยยามค่ำคืนเหมือนนอนร้องไห้...

"ทำไมมันโดเด่ทั้งวันเลยวะ ตัวก็มีกลิ่นหรือว่าเชื้อไวรัสมัน... "วิเวียนนั่งบนโถส้วมถกกางเกงลงมองแท่งร้อนตัวเองแข็งชี้หน้าแล้วได้แต่สบถเบาๆ

"แล้วลุงนั่นที่โดนกัดมากกว่าจะเป็นยังไงนะ"

...

"คาเยนช่วงนี้มึงท่าทางแปลกๆ อยู่ไกลเพื่อนฝูงเป็นวาเป็นอะไรนักหนาเนี่ย?"

เซมิทักเพื่อนตัวโตตามที่เห็น เพราะเพื่อนไม่เขาใกล้ใครเลยแม้แต่ตน

อาการเหวี่ยงข้าวของสบถด่าเสียงดังออกมาจากห้องทำงานส่วนตัวดังให้ได้ยินเป็นระลอกไม่ออกมาเสียงดังโวยวายใส่คนอื่นเช่นทุกครั้ง

แถมลดงานลาดตระเวนลงให้เซมิเป็นคนรับผิดชอบ ตัวเองทำเอกสารอยู่ที่แผนกซึ่งปกติคาเยนจะชอบงานข้างนอกมากกว่างานเอกสาร

"กู...มึนๆ ว่ะคงเจอฝนตกแดดออกฝุ่นควันหนักไปหน่อยไม่อยากใกล้พวกมึงกลัวจะติดกัน"

คาเยนทำเพียงหันหน้าข้างหนึ่งมาตอบเพื่อนสนิท อาการเสียงแหบแห้งร่างกายโทรมซูบผอมดวงตาลึกโบ๋แดงช้ำ ทำให้เพื่อนอย่างเซมิอดเป็นเป็นห่วงไม่ได้

"ร้อยวันพันปีไม่เห็นมึงบ่นไม่สบายตัว ท่าทางจะหนักนะ มึงไปนอนเลยไป กลิ่นเริ่มโชยละเน่าในหมดไปแล้วมั้งฮ่า ฮ่า ฮ่า "

เซมิพูดหยอกเย้าไม่ได้คิดจริงจังอย่างที่เอ่ยมา แต่คนที่กังวลกับแผลลุกลามของตัวเองคือร่างหนาที่รีบสาวเท้าเดินเข้าไปหมกตัวในห้องทำงานเงียบกริบ นั่งลงบนเก้าอึ้แหงนหน้าหายใจแรงเพราะเหนื่อยง่ายหายใจไม่สะดวก

ฟู้ววว แฮ่กกก แฮ่กกก

คาเยน:เน่าใน..กลิ่น..คัน..ตรงแผลที่โดนกัดอย่าบอกนะว่าเราจะเป็นเหมือนไอ้ตัวนั้น แล้วไอ้เด็กนั่นล่ะมันก็ถูกกัดเหมือนกันนี่

ฝ่ามือใหญ่กร้านหยิบโทรศัพท์กดเบอร์โทรออกแนบหูตนเองพร้อมทังนวดขมับให้ทุเลาจากอาการวิงเวียน

"วิเวียน...มึงมาเจอกูหน่อย กูมีเรื่องจะคุยด้วย" เสียงยืดยานกรอกลงไปตามสาย ผิดวิสัยคนดิบห่าม

"อือ.." วิเวียนตอบรับสั้นๆ แล้ววางสายก่อนจะได้รับที่อยู่ของปลายสายถูกส่งเป็นข้อความมาให้

ปกติแล้วคาเยนเป็นคนใจร้อนถ้ามีธุระจะบุกไปหาถึงที่ แต่ตอนนี้คงหนักหนาที่สุดในชีวิตก็ว่าได้

วิเวียนยอมเป็นฝ่ายไปหาคนสูงวัยกว่าเพราะตนเองถูกกัดน้อยกว่า อาการน่าจะน้อยกว่า

ขาเรียวยาวก้าวเข้ามาที่ห้องพักสำหรับเจ้าหน้าที่ชั้นสูงในคอนโดสูงเสียดฟ้าราคาแพงที่มีราคาสูงลิบลิ่วไม่ต่างจากจำนวนชั้นของห้องพัก

ติ้งงง!

ลิฟตัวโตเคลื่อนที่พาร่างผอมสูงขึ้นมาชั้นบนด้วยความรวดเร็ว

"เห้อ~"

ลมหายใจหนักๆ ถูกปล่อยระบายออกมา

ความรู้สึกทรมาณเหมือนคนใกล้ตายเดินมาหาเพื่อนร่วมชะตากรรมเผื่อมีเพื่อนไปนรกพร้อมกันจะได้ไม่เหงา

ก๊อกๆๆ

"อือ"

เสียงตอบรับแผ่วๆ ดังขึ้นก่นจะมีร่างหนาที่ซูบลงเล็กน้อยแต่ใบหน้านั้นโทรมไม่ต่างกัน

"ลุงใกล้ตายหรือยัง?" เสียงระโหยเอ่ยทักเจ้าของห้องในสภาพขอบตาดำเนื้อตัวผ่ายผอมแรงพยุงตัวแทบไม่มีเพราะเกาะผนังห้องมา

"ยัง..กูรอตายพร้อมมึง" เสียงแหบห้าวเอ่ยขึ้นก่อนที่ทั้งสองจะลงมานั่งที่โซฟา

"ท่าทางลุงหนักนะโคตรโทรมไม่น่าพ้นคืนนี้หรอก"

"มึงหน้าดีตายล่ะ ซูบซีดยิ่งกว่าไม้เสียบผี ถ้ากูตายก็ตายพร้อมมึงนั่นแหละ ไอ้เด็กกวนตีน!"