Se connecterPartager
บทที่ 5
Date de publication:
2026-06-10 01:06:02วิเวียน
หนึ่งสัปดาห์หลังเหตุการณ์แสนพิลึกพิลั่นเหนือจินตนาการณ์ราวกับหลับแล้วฝันถึงเกมส์แฟนตาซีเกมส์ระห่ำปนน่าขยะแขยงเรื่องหนึ่ง แต่แผลที่น่องเล็กกลับเป็นเครื่องตอกย้ำความจริงว่ามันเกิดขึ้นแล้ว ด้วยฝีมือบางสิ่งบางอย่างที่ไม่มีคำนิยาม และไม่รู้ว่าผลของการได้มีเชื้อติดอยู่กับตัวจะเป็นเช่นไร ทำไมคันแปลกๆ ตรงนั้นก็แข็ง แข็งชนิดที่เอาไม่ลงแถมยังมีน้ำใสๆ ไหลยืดออกมา เมือกใสๆ ที่เหมือนกับอาการมีอารมณ์อย่างว่าจนเยิ้มออกมา แม่เมือกนั้นไม่ได้มากมายอะไรแต่ทำให้วิเวียนนึกถึงเมือกบนตัวประหลาดในตู้คอนเทนเนอร์ได้เป็นอย่างดี "วิเวียนทำไมชอบเอากระเป๋ามาบังด้านหน้าเป็นอะไร? หรือเป็นสังคัง แล้วขาน่ะเกาจังกูเห็นเกาตลอดอาบน้ำมั่งมั้ยเนี่ย?" เฮนรี่ถามเพื่อนตัวผอมด้วยความเป็นห่วง "ผมอาบวันละแปดหนครับคุณหมอ!" วิเวียนเลิกลั่กตอบเพื่อนร่วมงานเสียงขุ่น เฮนรี่ได้แต่ขมวดคิ้วแปลกใจที่เพื่อนทำหน้าตาจริงจังกับการทักทายปกติตามประสาผู้ชายทะลึ่งทั่วไป "ไปเข้าห้องน้ำแป๊บ" วิเวียนรู้สึกว่าตัวเองอารมณ์ขุนมัวง่ายเกินไปแถมตรงนั้นยังแข็งค้างทำให้ยิ่งหงุดหงิดเพิ่มขึ้น ปึงง แฮ่ก แฮ่ก เสียงประตูห้องน้ำปิดลงตามด้วยอาการหอบร่างกายแปรปรวนหนัก ความรู้สึกหิว กระหาย อยาก...ที่ไม่รู้ว่าอยากอะไรจนร่างกายผอมซูบยิ่งกว่าเดิม ร่วมกับอาการบวมรอบดวงตา ในตาร้อนผ่าวบางครั้งรู้สึกมากบางครั้งรู้สึกน้อย มีน้ำตาคลอหน่วยยามค่ำคืนเหมือนนอนร้องไห้... "ทำไมมันโดเด่ทั้งวันเลยวะ ตัวก็มีกลิ่นหรือว่าเชื้อไวรัสมัน... "วิเวียนนั่งบนโถส้วมถกกางเกงลงมองแท่งร้อนตัวเองแข็งชี้หน้าแล้วได้แต่สบถเบาๆ "แล้วลุงนั่นที่โดนกัดมากกว่าจะเป็นยังไงนะ" ... "คาเยนช่วงนี้มึงท่าทางแปลกๆ อยู่ไกลเพื่อนฝูงเป็นวาเป็นอะไรนักหนาเนี่ย?" เซมิทักเพื่อนตัวโตตามที่เห็น เพราะเพื่อนไม่เขาใกล้ใครเลยแม้แต่ตน อาการเหวี่ยงข้าวของสบถด่าเสียงดังออกมาจากห้องทำงานส่วนตัวดังให้ได้ยินเป็นระลอกไม่ออกมาเสียงดังโวยวายใส่คนอื่นเช่นทุกครั้ง แถมลดงานลาดตระเวนลงให้เซมิเป็นคนรับผิดชอบ ตัวเองทำเอกสารอยู่ที่แผนกซึ่งปกติคาเยนจะชอบงานข้างนอกมากกว่างานเอกสาร "กู...มึนๆ ว่ะคงเจอฝนตกแดดออกฝุ่นควันหนักไปหน่อยไม่อยากใกล้พวกมึงกลัวจะติดกัน" คาเยนทำเพียงหันหน้าข้างหนึ่งมาตอบเพื่อนสนิท อาการเสียงแหบแห้งร่างกายโทรมซูบผอมดวงตาลึกโบ๋แดงช้ำ ทำให้เพื่อนอย่างเซมิอดเป็นเป็นห่วงไม่ได้ "ร้อยวันพันปีไม่เห็นมึงบ่นไม่สบายตัว ท่าทางจะหนักนะ มึงไปนอนเลยไป กลิ่นเริ่มโชยละเน่าในหมดไปแล้วมั้งฮ่า ฮ่า ฮ่า " เซมิพูดหยอกเย้าไม่ได้คิดจริงจังอย่างที่เอ่ยมา แต่คนที่กังวลกับแผลลุกลามของตัวเองคือร่างหนาที่รีบสาวเท้าเดินเข้าไปหมกตัวในห้องทำงานเงียบกริบ นั่งลงบนเก้าอึ้แหงนหน้าหายใจแรงเพราะเหนื่อยง่ายหายใจไม่สะดวก ฟู้ววว แฮ่กกก แฮ่กกก คาเยน:เน่าใน..กลิ่น..คัน..ตรงแผลที่โดนกัดอย่าบอกนะว่าเราจะเป็นเหมือนไอ้ตัวนั้น แล้วไอ้เด็กนั่นล่ะมันก็ถูกกัดเหมือนกันนี่ ฝ่ามือใหญ่กร้านหยิบโทรศัพท์กดเบอร์โทรออกแนบหูตนเองพร้อมทังนวดขมับให้ทุเลาจากอาการวิงเวียน "วิเวียน...มึงมาเจอกูหน่อย กูมีเรื่องจะคุยด้วย" เสียงยืดยานกรอกลงไปตามสาย ผิดวิสัยคนดิบห่าม "อือ.." วิเวียนตอบรับสั้นๆ แล้ววางสายก่อนจะได้รับที่อยู่ของปลายสายถูกส่งเป็นข้อความมาให้ ปกติแล้วคาเยนเป็นคนใจร้อนถ้ามีธุระจะบุกไปหาถึงที่ แต่ตอนนี้คงหนักหนาที่สุดในชีวิตก็ว่าได้ วิเวียนยอมเป็นฝ่ายไปหาคนสูงวัยกว่าเพราะตนเองถูกกัดน้อยกว่า อาการน่าจะน้อยกว่า ขาเรียวยาวก้าวเข้ามาที่ห้องพักสำหรับเจ้าหน้าที่ชั้นสูงในคอนโดสูงเสียดฟ้าราคาแพงที่มีราคาสูงลิบลิ่วไม่ต่างจากจำนวนชั้นของห้องพัก ติ้งงง! ลิฟตัวโตเคลื่อนที่พาร่างผอมสูงขึ้นมาชั้นบนด้วยความรวดเร็ว "เห้อ~" ลมหายใจหนักๆ ถูกปล่อยระบายออกมา ความรู้สึกทรมาณเหมือนคนใกล้ตายเดินมาหาเพื่อนร่วมชะตากรรมเผื่อมีเพื่อนไปนรกพร้อมกันจะได้ไม่เหงา ก๊อกๆๆ "อือ" เสียงตอบรับแผ่วๆ ดังขึ้นก่นจะมีร่างหนาที่ซูบลงเล็กน้อยแต่ใบหน้านั้นโทรมไม่ต่างกัน "ลุงใกล้ตายหรือยัง?" เสียงระโหยเอ่ยทักเจ้าของห้องในสภาพขอบตาดำเนื้อตัวผ่ายผอมแรงพยุงตัวแทบไม่มีเพราะเกาะผนังห้องมา "ยัง..กูรอตายพร้อมมึง" เสียงแหบห้าวเอ่ยขึ้นก่อนที่ทั้งสองจะลงมานั่งที่โซฟา "ท่าทางลุงหนักนะโคตรโทรมไม่น่าพ้นคืนนี้หรอก" "มึงหน้าดีตายล่ะ ซูบซีดยิ่งกว่าไม้เสียบผี ถ้ากูตายก็ตายพร้อมมึงนั่นแหละ ไอ้เด็กกวนตีน!"
Dernier chapitre
สืบพันธุ์ซอมบี้ บทที่ 39
การเดินทางที่แสนยาวไกลของหกหนุ่ม จากเรื่องหาคู่กลับกลายเป็นเรื่องการพจญภัยครั้งสำคัญในชีวิตไม่ต่างจากได้ท่องโลกโลกกว้างด้วยตนเองแทบทุกวันวิเวียนกับคาเยนมักจะได้รับโทรศัพท์จากลูกๆ ที่แย่งกันพูดว่าไปเจออะไรมาบรรดาซอมบี้ตัวโตไม่ต่างจากเด็กอนุบาลอ้อนพ่อกับแม่ได้ทุกวัน พอเจออะไรแปลกใหม่ก็มักจะส่งไปให้ดู บางอย่างก็สวยงามแต่มีพิษ บางอย่างก็ดูธรรมดาแต่อร่อย ทำให้ระยะทางไม่เป็นอุปสรรคให้ครอบครัวยังคงอบอุ่นรักกันแน่นแฟ้นมากยิ่งขึ้นทุกอย่างเเปลกใหม่ สนุกสนาน สมบุกสมบันไม่มีสักครั้งที่ทั้งหกแยกจากกันความลำบากตลอดการเดินทางไม่ทำให้บรรดาพี่น้องทะเลาะกันแต่กลับทำให้รักและเข้าใจกันมากขึ้นจนกระทั่งต้องเดินทางลงสู่ทิศใต้ที่ค่อนข้างลำบากไม่สามารถโทรหาพ่อแม่ได้บ่อยเช่นเคย"นี่เราหาเมียจะทั่วประเทศแล้วนะมันไปหลบอยู่ไหนวะไอ้สิ่งเล็กๆ ที่เรียกว่าเมียเนี่ยกูรู้สึกว่าตัวกูเริ่มจะเหี่ยวแห้งอ่อนแรงแล้วนะเว้ย! กูต้องการเมีย! กู อยาก มี เมียยยยย!!!"วีว่าชักดิ้นชักงอราวกับเด็กน้อยบนรถที่แล่นลงสู่เมืองที่เต็มไปด้วยท้องทะเลเลาะริมหาดทรายไปเรื่อยเปื่อยอย่างไร้จุดมายผั่วะ!!!ๆๆๆๆๆเนื่องจากทำตัวปัญญาอ่อนจึงโดนโบ
สืบพันธุ์ซอมบี้ บทที่ 38
คาเยนส่ายหัวขำในลำคอก่อนจะพูดคำถัดมาให้บรรดาลูกชายจอมห่ามหน้าแดงกันทั้งแถบ อะไรเอ่ยบอกรักด้วยการไม่พูดคำว่ารัก.... (พ่อไง!!) "ไม่ดีที่ไม่อยู่ตอนเมียคลอด อยากเห็นพวกนายตอนตัวเท่านิ้วก้อยคงจะน่ารักกว่านี้เยอะ" "หู้ย~น่ารงน่ารักอะไรขนลุก!" วีว่าทำท่าลูบแขนแต่ก็ยิ้มกว้างออกมา "พอเห็นพวกนายแข็งแรงโตเป็นหนุ่มปากดีได้แบบนี้ก็ยิ่งรู้สึกว่า นี่มันดีเอ็นเอพ่อกับแม่มันชัดๆ" "ตอนหนุ่มลุงห้าวเหรอ?" คาเรนถามขึ้นบ้างเพราะพ่อนั้นดูใจเย็นเเละเย็นชาสุดขีด แต่กลับบอกว่าลูกนิสัยเหมือนตนทำให้ลูกๆ นึกภาพไม่ออกว่าตอนหนุ่มพ่อเป็นแบบไหน "อืม~ อาจจะแบบนั้น คนทำแต่งานพ่อแม่ตายหมดเพื่อนน้อยไม่มีลูกเมียมันก็เลยขี้หงุดหงิดไปหน่อย" "ตอนเจอเเม่แล้วนิสัยดีขึ้นมั้ย?" วีแก้นชอบฟังพ่อพูดถึงแม่จึงถามขึ้นมาอีก "หึ หึ หึ ..เหมือนเดิม แม่พวกนายบ่นหนวกหูบ่อยๆ" "กูรู้แล้วว่าไอ้คามิวเหมือนใคร?" "เออกูก็รู้พวกเราแฝดหกนะเว้ย!" ในระหว่างที่ทั้งหกทำท่าจะกัดกันคนเป็นพ่อมองนาฬิกาเห็นว่าดึกมากแล้วจึงลุกขึ้นยืนแล้วเดินลูบหัวฝ่าลูกทั้งหกออกมาหน้าประตู พร้อมกับพูดด้วยใบหน้านิ่ง มองหน้าลูกทุกคนแล้วกลับออกไป "พ่อรักพวกลูกนะ
สืบพันธุ์ซอมบี้ บทที่ 37
ในบ้านหลังใหญ่ที่เป็นทั้งที่ทำงาน ที่กินที่นอน เหมือนรังผึ้งที่มีหลากหลายห้องหลากหลายกิจกรรมในตึกสูงกลางเมือง บ้านที่มีครอบครัวใหญ่อาศัยอยู่และรองรับการถือกำเนิดของบรรดาซอมบี้ได้อีกมากมาย "อ้าว? มานั่งหน้ามึนอะไรกันตรงนี้ดึกแล้วยังไม่นอน" คุณพ่อลูกห้องเดินเข้ามาในห้องของลูกๆที่มีห้องโถงตรงกลางและมีห้องส่วนตัวของใครของมันเรียงรายบรรดาซอมบี้หนุ่มยังนั่งเล่นเกมส์ทำกิจกรรมอยู่เต็มลานห้องโถง "นอนไม่หลับ แล้วลุงอ้ะมาทำไม?" หนึ่งในหกพี่น้องหน้าเหมือนถามขึ้นเมื่อคนเป็นพ่อเปิดประตู้เข้ามาด้วยสีน้าเรียบเฉยมานั่งไขว่ห้างแหมะบนโซฟามองกองซอมบี้ตัวใหญ่ๆ บนพื้นที่นั่งนอนเล่นเกมส์กินขนมไม่ต่างจากเด็กน้อย "แม่พวกนายให้มาดูเห็นเงียบๆ ไม่เห็นไปวอแวห้องนู้น " "จะไปได้ไงล่ะทำอะไรกันก็ไม่รู้ลูกเต้าโตเป็นควายกันหมดแล้ว" วีว่าบ่นอุบก้มหน้ามองเกมส์ในมือถือแต่ใบหูกลับเเดงเถือก "รู้ได้ไงไม่ได้กระเตงกันมาทำข้างนอกสักหน่อย" ห้องก็เก็บเสียงแถมยังลอคจากด้านในอัตโนมัติด้วย ตัวพ่อซอมบี้ยกยิ้มมุมปากมองเด็กเกเรที่แม้จะพูดออกมาตรงๆ แต่กลับไม่กล้าสบตาแสนแพรวพราวของคนเป็นพ่อได้ บ่งบอกว่าคนตัวโตยังเหนือชั้นกว่ามา
สืบพันธุ์ซอมบี้ บทที่ 36
"ไม่เจอกันนานเป็นซอมบี้เต็มตัวแล้วดูดีขึ้นนี่"เสียงกลั้วหัวเราะของคนด้านหลังเอ่ยทักร่างกำยำในชุดสูทสุภาพทำให้คนถูกทักหันกลับมาทางต้นเสียงใบหน้านิ่งขรืมเย็นชาไร้แววของคาเยนคนหัวร้อนเอาแต่ใจคนก่อนให้เห็นเพื่อนที่เคยสนิทในวัยห้าสิบกว่าปีกลับมาเผชิญหน้ากันครั้งแรกในศาลกลางอันศักดิสิทธิ์หลังจากหารล่มสลายของมนุษย์สายพันธุ์เดิมแล้วเกิดก่อตั้งศูนย์รวมมนุษย์สายพันธุ์ผสมขึ้นบรรดาผู้มีฝีมือในการช่วยเหลือประเทศถูกเชิญให้มารับตำแหน่งอันทรงเกียรติเพื่อความอยู่รอดและคว่มสงบสุขสืบไป"แต่นายยังเหมือนเดิม..."คาเยนตอบกลับสั้นๆ ไม่ขยายความหมายว่าไอะไรที่เหมือนเดิม"ไม่มีอะไรเหมืนเดิมหรอกครับคุณคาเยน...เราก็ด้วย เมื่อก่อนไม่ว่าผมจะเก่งหรือทำงานหนักแค่ไหนก็ได้เป็นแค่ลูกน้องคุณ แต่ตอนนี้ผมดูจะเหนือกว่าผู้คนเลือกคนที่เก่งไม่ได้เลือกคนจากเส้นสายอีกต่อไป"เซมิยืนตัวตรงอกผายราวกลับตัวกำลังพองโตให้ดูเหนือกว่าจากความไว้วางใจของผู้คน"ยินดีด้วยก็แล้วกันที่มีโอกาสได้ขึ้นมาอยู่แถวหน้าให้คุ้มกับที่เมื่อก่อนจะเหยียบย่ำคนอื่นมาแทบตายแต่ไม่ได้เป็นผู้นำประเทศ""หึ่!!"สายตาเชือดเฉือนจ้องกันพักใหญ่กว่าจะแยกย้ายกันกลั
สืบพันธุ์ซอมบี้ บทที่ 35
"มันเข้าไปแล้วครับ"เฮนรี่เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นศัตรูฝั่งตรงข้ามเดินเข้าไปในที่ประชุมใหญ่''ถ้าไอ้ชั่วเซมิไปเจอพ่อเราจะเป็นยังไงนะ?"คามิวจินตนาการไม่ออกว่าผู้ใหญ่ที่เคยเกลียดกันจะแสดงออกยังไง"แม่ก็บอกอยู่ว่าข้างในทำอะไรไม่ได้ แต่มึงดูนั่นสิไอ้เตี้ยลูกรักของมันซนชิบหาย มันกี่ขวบกันถึงเดินกินไอติมเล่นน้ำพุ ซุ่มซ่ามแบบนั้นเดี๋ยวก็ตกบ่อน้ำพุตายห่า"วีแก้นมองร่างเล็กแสนซนเดินเลาะขอบอ่างลานน้ำพุมีพวกพี่มันนั่งมองเพราะวิ่งตามมันจนเหนื่อย''แกล้งมันกันมั้ยหมั่นไส้!""คุณๆ อย่าเลยครับถ้าเกิดอะไรขึ้นคุณพ่อจะเดือดร้อนนะครับ!"ชายสูงวัยตักเตือนด้วยความเป็นห่วง"นิดเดียวแค่นิดเดียวจริงๆ ครับลุงเฮนรี่"วีว่าชูนิ้วก้อยขึ้นมีความหมายว่าแค่เล็กน้อยเท่านั้น"พวกคุณจะทำอะไรครับ?""ดูน้ำพุตรงนั้นสิสวยดีนะพวกมึงว่ามั้ยนึกถึงน้ำที่บ้านเกิดเลย"วีว่ายิ้มใก้คนสูงวัยเป็นคำตอบก่อนจะหันมาขยิบตาให้กันราวกับคุยผ่านกระแสจิตได้"สี่คนไปล่อพี่ๆ มันคนหนึ่งดูต้นทาง มาโอน้อยออกกันใครชนะได้ไปผลักมันลงบ่อน้ำพุ่สีๆ หอมๆ นั่น""คุณหนู!!ไม่ได้นะครับ" เฮนรี่พยายามห้ามแต่เด็กทั้งหกนั้นดื้อกว่าตอนอยู่กับแม่เป็นไหนๆ"มึงไปดมมาเหรอ
สืบพันธุ์ซอมบี้ บทที่ 34
ทางการขอความร่วมมือทุกองค์กรที่มีศักยภาพในการทำวิจัยวัคซีนเพื่อมวลมนุษยชาติ โครงการของผู้นำสูงสุดกึ่งบังคับให้หลายหน่วยงานต่างภูมิภาคเข้าประชุมหารือร่วมกันเพื่อรวบรวมสานสัมพันธ์คนในประเทศให้กลับมาสามัคคีแน่นแฟ้นอีกครั้งอยู่มาวันหนึ่งประกาศฉบับนี้ก็ออกมาให้ทุกคนรับทราบและปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดเพื่อความสงบสุขของผู้คนทั้งลูกครึ่งคนซอมบี้และทุกสายพันธุ์ที่สามารถใช้ชีวิตปกติได้เป็นเหมือนการร่างกฎหมายครั้งใหญ่ในรอบสิบปีก่อนการล่มสลายของมนุษยชาติทันทีที่ทุกคนได้รับทราบมีการออกมาโต้แย้งส่งข้อกังขาไปถึงท่านผู้นำว่าไม่ควรจะอยู่รวมกันเพราะแต่ละสายพันธุ์แต่ละหน่วยมีความเชื่อเป็นของตัวเอง มีการใช้ชีวิตที่แตกต่างกันมากเกินไปแต่ท่านผู้นำมองว่าเพื่อลดการปะทะและความขัดแย้งในภายภาคหน้าถ้าไม่รวมกันวันนี้วันข้างหน้าต้องมีการรบราครั้งใหญ่เกิดขึ้นจนอาจจะกลายเป็นสงครามได้"สรุปคือทุกคนต้องร่วมเข้าหารือกันในที่ประชุมใหญ่ในไม่กี่วันข้างหน้านี้เหรอครับ?"เด็กหนุ่มทั้งหกที่ต้องถอดเสื้อเดินไปเดินมาในสภาพอากาศร้อนของเมืองกรุงถามผู้เป็นแม่ขึ้นในเช้าวันหนึ่งที่เห็นประกาศจากทางการออกข่าวอึกทึกครึกโครมไปทั่วประ
สืบพันธุ์ซอมบี้ บทที่ 15
ยกเลิกคำขอคุมหน่วยความมั่นคงพิเศษ " ใช่มีเชื้อไวรัสแพร่ระบาดหนักอีกเขตหนึ่งต้องส่งกำลังไปช่วยด่วน" "รวมถึงผม...ด้วยเหรอครับ?" "ถามแปลก ปกติคุณไปได้ทุกที่ ยิ่งฉุกเฉินคุณต้องเป็นหน่วยแรกที่เข้าไป ทำไมทำสีหน้าแบบนั้น" ''ผมว่าสุขภาพผมยัง...ไม่พร้อม" "ตั้งแต่คุณเข้ามาดำรงตำแหน่งนี้ผมไม่เคยได้ย
สืบพันธุ์ซอมบี้ บทที่ 14
ในตู้คอนเทนเนอร์วันนั้นความตกใจทำให้ร่างที่ถูกล่ามแขนขาสี่มุมร้องคำรามเสียงดังก้องภายในตู้คอนเทนเนอร์ที่ไม่ต่างจากห้องทดลองย่อมๆมีเครื่องมือสารเหลวระเกะระกะเต็มไปหมดในขณะที่มองสำรวจไอ้ตัวประหลาดที่รูปร่างคล้ายคนมีเมือกหลายสีหยดย้อยตามเนื้อตัวมีแผลฉีกขาดเปื่อยยุ่ยจนเห็นกระดูกดวงตาลึกโบ๋ฟันห่างแห
สืบพันธุ์ซอมบี้ บทที่ 13
"วิเวียน"(พยักหน้า)"อะไรลุงพยักหน้าทำไม?""กูรู้ว่ามึงรู้ กูไปรอในรถ"ร่างบางกรอกตาซ้ายขวาลอบสังเกตุคนอื่นก่อนจะบอกกับเฮนรี่ว่าปวดอึอาจจะเข้าห้องน้ำนานหน่อยอีกฝ่ายพยักหน้ารับรู้จึงเดินตามร่างสูงมายังรถจี๊ปราคาแพงที่แต่งคล้ายกับรถถัง ทั้งกระจกดำกันกระสุน ทั้งอะไหล่นอกแสนแพงคนรวยนี่ขยันหาของมาเล
สืบพันธุ์ซอมบี้ บทที่ 12
วันรุ่งขึ้น "คาเยนมึงจะนั่งอยู่ในรถอีกนานมั้ยน้องๆ มันเตรียมขนวัคซีนแล้ว ไปช่วยกันก่อนค่อยไปลาดตระเวน" ลมหายใจหนักๆ ถูกพ่นออกมาท่าทางอิดออดไม่กระชับกระเฉงจากคนมั่นใจในตัวเองสูง จู่ๆ ก็ลดระดับลงเพียงเพราะต้องเจอหน้ากับเด็กในหน่วยความมั่นคง.. "เออ!" "สวัสดีครับหัวหน้าคาเยน" เฮนรี่เจ้าหน้าที่แผน
Vous vous intéresseriez aussi à
