บทที่ 6

ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า

คนป่วยสองคนมองหน้ากันแล้วระเบิดหัวเราะดังลั่นสนั่นห้อง ความรู้สึกอัดอั้นตลอดสัปดาห์ถูกปลดปล่อยเหมือนคนบ้า

วิเวียนลงไปหัวเราะชักดิ้นชักงอที่พื้น

คาเยนนอนหงายไปกับพนักพิงโซฟาตัวใหญ่

หัวเราะอย่างที่ไม่เคยหัวเราะมาก่อนให้กับคนโชคร้ายสองคนที่ไม่ชอบหน้ากัน  ต้องมาตกอยู่ในสภาวะเดียวกันเพราะช่วยเหลือกันจากสถานการณ์น่าเหลือเชื่อ

นี่มันพรมลิขิตหรือเวรกรรมกันแน่นะ

สายตาระโหยของทั้งคู่มองลึกเข้าไปภายในที่มีภาพอีกคนฉายชัดอยู่ก่อนจะยิ้มกว้างออกมา

ความรู้สึกทรมานก่อนหน้าทำให้เคยคิดฆ่าตัวตายเพราะกลัวเชื้อจะไปแพร่คนอื่น...

ทั้งหมดแรงและหมดหวังไปแล้ว แต่เพียงแค่ได้เห็นหน้าอีกฝ่ายความเหม็นขี้หน้าความไม่ถูกชะตาใดๆ ในสากลโลกกลับมลายหายไปโดยไม่รู้ตัว

ความชุ่มชื้นเล็กๆ ก่อตัวเพิ่มปริมาณขึ้นยามได้ใกล้กัน บางสิ่งบางอย่างอุ่นวาบเข้ามาในหัวใจ อาการหายใจติดขัดเริ่มดีขึ้น

ผั่วะ!!!

มือใหญ่หยิบหมอนอิงข้างๆ ปาลงมาปะทะหน้าเรียวยาวของวิเวียนด้วยความหมั่นเขี้ยว

คนตรงหน้ายังคงยิ้มหัวเราะให้กับความโชคร้ายที่ตนไม่ได้ก่อ เพราะช่วยคนอื่นแท้ๆถึงได้มีสภาพแบบนี้

ตุ้บบบบ!

วิเวียนปาหมอนกลับไปใส่ร่างหนาโดยหลงลืมไปว่าก่อนหน้านี้แรงจะเดินยังแทบไม่มี

แต่ด้วยเหตุผลใดไม่มีใครรู้ทั้งสองหยิบหมอนพิงมาขว้างปาใส่กันวิ่งไล่กันรอบห้องกว้างไม่ต่างจากเด็กน้อย

เห้ย!!

ตุ้บ!

ร่างที่วิงตามมาทันฟาดหมอนมาที่ร่างเล็กเป็นจังหวะเดียวกับที่สะดุดขาตนเองล้มทับอีกคนลงบนโซฟาพอดิบพอดี

"วิเวียนมึงเป็นเหมือนกูมั้ย จู่ๆ ก็มีเเรงก่อนหน้ามึงมากูยังยกแก้วน้ำกินลำบากอยู่เลย ดูตอนนี้สิ วิ่งไล่ฟาดมึงได้ด้วย" ร่างหนาผงกหัวจากร่างบางพลางเอ่ยถามขึ้น

"เอ้อจริงด้วย...ก่อนหน้าจะมาหาลุงผมอาเจียนด้วยนะหายใจก็ลำบากแต่ตอนนี้ไม่แล้ว หายใจได้คล่องปรื๋อ" ดวงตาใสเเจ๋วของวิเวียนบ่งบอกว่าสดชื่นขึ้นจริงๆ

"กูมีอะไรอยากถามอีกอย่างกูเห็นของมึงโด่ ของกูก็โด่ ดูสิ"

พรึ่บบบ!

สายตาคมก้มลงมองกลางกายที่ทับทำให้วิเวียนมองตาม แท่งร้อนเบียดกันอยู่ตรงกลางมันดิ้นดุ๊กดิกราวกับมีชีวิต

"ขอดูขามึงหน่อย"

ขาเรียวยาวถูกยกขึ้นมาวางพาดบนบ่าแบะออกข้างให้เห็นรอยแผลถูกกัด วิเวียนหน้าเหวอเล็กน้อยเพราะคนแก่กว่าเกือบสิบปีจับข้อเท้าคนอายุน้อยกว่าขึ้นพาดบ่าหน้าตาเฉย

"คล้ายกันเลยว่ะ เหมือนมันจะเน่า แต่ภายนอกพวกเราก็ไม่ได้เปลี่ยนไปนี่หว่า อาจจะดูโทรมหน่อยแต่ก็ไม่เหมือนคนที่ได้รับเชื้อแบบคนอื่น"

คาเยนไม่มีทีท่าไม่พอใจแถมยังลูบไล้รอบบริเวณปากแผลอย่างไม่รังเกียจทำเอาเจ้าของเรียวขาเนียนเอยขึ้น

"ลุง..ผมรู้สึกแปลกๆ มัน.."

วิเวียนหรี่ตาลงพยายามจะเอ่ยบางอย่างออกมาแต่คาเยนกลับเอาแต่พูดไม่มองสีหน้าทีเปลี่ยนไปของวิเวียน

"เออ! กูเอาเสื้อผ้าที่มีเลือดน้ำลายของไอ้ผีบ้านั่นที่กัดเราให้ไอ้วิลที่เป็นนักวิจัยดูแล้วมันบอกว่านั่นอาจจะเป็นพ่อพันธุ์ของเชื้อซอมบี้"

ใบหน้าคมก้มลงมองแผลที่ขาขาวมีร่องรอยถูกกัดสีช้ำไล้มือใหญ่ลงบนปลีน่องขาวเบาๆ

"หมายความว่าไงพ่อพันธุ์!"

วิเวียนตกใจกับคำพูดคนแก่กว่ามากกว่าการกระทำที่ถูกเล้าโลมอยู่ตรงแผล

"หมายถึงตัวเเรกที่ถูกสร้างขึ้นไง แล้วมันมีไว้เพื่อผสมพันธุ์...เพื่อแพร่พันธุ์"

ดวงตาคมกริบมองสบเข้ากับดวงตาฉ่ำเยิ้มพลางกลืนน้ำลายลงคอด้วยความกระหายอยาก

"ใช่เหรอลุงไอ้เชื้อนี่มันเป็นไวรัสที่มากับอากาศไม่ใช่เหรอ?" วิเวียนยังคงสงสัยกับเรื่องที่ได้ยินเพราะพอจะรู้เกี่ยวกับเรื่องไวรัสมาบ้าง

"ไอ้ที่คนทั่วไปติดกันมันเป็นเชื้อไวรัส แต่ไอ้ตัวที่เราเจอมัน...ไม่ใช่ มึงมันอ่อนด๋อยขนาดนี้จับฉลากเข้ามาเป็นเจ้าหน้าที่หน่วยความมั่นคงหรือไง!"

"แล้ว...ลุงทำอะไรกับไอ้ที่โด่เด่นั่นล่ะ" 

วิเวียนเผลอหลุบสายตาลงต่ำทำให้เห็นความน่ากลัวของแท่งบางอย่างกลางกายเจ้าของห้องที่เหมือนกับพกไม้กระบองไว้กลางหว่างขา

"ช่วยตัวเองสิ กูเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงที่ทั้งหน่วยไม่มีผู้หญิงสักคนมึงจะให้กูไปเอาใคร แล้วอีกอย่างถ้าใครรู้ว่าโดนกัดแล้วมีอาการแปลกๆ กูนี่แหละที่ต้องถูกชำแหละไปวิจัย...มึงถามทำไม?"

คาเยนเลิกคิ้วถามคนตัวผอมสลับกับมองตรงกลางหว่างขาของอีกคน

"ผมไม่รู้จะทำยังไงไม่กล้าแตะมันเลยมันแข็งมันเขียวม่วงเหลืองเเดงไปหมด "

มือขาวซูบซีดยกขึ้นปิดหน้าตัวเองด้วยความอายและกังวล

"ไอ้บ้า..นั่นควยหรือไฟจราจร อ่า ฮ่า" คาเยนขำคนเด็กกว่าที่มีจินตนาการไกลกว่าตนมากโข

หัวหน้ายผู้เย่อหยิ่งบ้าอำนาจยิ้มกว้างได้เหมือนชาวบ้านเป็นครั้งแรก วิเวียนรู้สึกเหมือนตายไปแล้วเพราะไม่คิดไม่ฝันจะได้เห็นใบหน้านี้จากคนแบบคาเยน

"ทำไมลุงยังยิ้มกว้างได้ขนาดนี้นะทั้งที่ปกติชอบทำหน้าบูดเป็นตตูดลิงตลอด ผมเครียดจริงๆ นะลุง นี่เราติดเชื้ออะไรก็ไม่รู้ลุงช่วยสำรวจตัวผมหน่อยสิว่ามีอะไรเปลี่ยนไปมั้ย?"  วิเวียนลุกขึ้นยืนทำให้ฝามือที่ลูบไล้ขาตนอยู่หล่นลงไปบนโซฟา

ดวงตาคู่คมเลียริมฝีปากเล็กน้อยเพราะยังเพลิดเพลินกับการได้ลูบไล้ขาเนียน พลันโพล่งขึ้นมาด้วยความไม่คิด

"มึงแก้ผ้าสิเดี๋ยวกูดูให้"

....