บทที่ 8 บันทึกรักนายห่าวอี้

บทที่ 8 บันทึกรักนายห่าวอี้

และแล้วการโดนลงโทษให้ล้างห้องน้ำสามวันของลลิตก็ผ่านไปได้ด้วยดี เธอต้องแลกมาด้วยเล็บถลอกปอกเปิก แต่สาวสวยลูกมาเฟียยอมทนด้วยความโกรธแค้น

ล่วงเข้าวันนี้ลลิตทำงานมาครบสองอาทิตย์แล้วโดยไม่โดนจับได้  ส่วนบอสหนุ่มคลับโฮสห่าวอี้ยังส่งคนไปตามตื้อเธอไม่เลิกรา ทั้งส่งดอกไม้ ของขวัญ ไปฝั่งตรงข้ามทุกวันจนเธอเอือมระอา สั่งลูกน้องบอกปัดตลอดว่าเธอไม่อยู่

ก็เธอจะอยู่ได้ยังไงในเมื่อมัวแต่ขัดห้องน้ำ ถูพื้น ทั้งยังทำสารพัดบนชั้นวีไอพี!!

โชคยังเข้าข้างลลิต ทำงานมาได้ระยะหนึ่งแต่เธอยังไม่เคยได้เจอหน้าเจ้าของคลับโฮสที่นี่โดยตรงสักครั้ง ได้ยินเพียงเสียงทุ้มที่ดังลอดออกมายามบอดี้การ์ดหน้ายักษ์เปิดประตู

ใบหน้าหวานก้มมองตัวเองขณะที่ดูดฝุ่นโถงทางเดินพลางยิ้มกว้าง ไม่มีคนจำได้เพราะเธอทาผิวด้วยครีมทาผิวสีแทน เป็นครีมสำหรับผู้ที่ชื่นชอบนิยมผิวสีแทนอย่างคนอาบแดด

ตาที่กรีดมาจากมีดหมอถูกติดสติ๊กเกอร์กาวตาชั้นเดียวให้เล็กลงแม้ว่ารำคาญแต่ยังพอทนได้ ไฝดำปลายคางยังอยู่ดี เธอหมั่นจับไว้ตลอดเพราะกลัวว่ามันจะหลุดออก

มีอย่างเดียวของชั้นวีไอพีที่เธอชื่นชอบ ลลิตยอมรับว่าเครื่องทำความสะอาดของคลับโฮสที่นี่สะดวกสบายอย่างยิ่งจนเธอต้องสั่งไปให้แม่บ้านที่คลับของเธอใช้เช่นกัน

ริมฝีปากสวยเม้มใช้ความคิด ตอนนี้เธอทำงานมาสองอาทิตย์ แต่ยังไม่ได้เบาะแสอะไรสักอย่างนอกจากเห็นสาว ๆ เดินขบวนเข้าห้องบอสใหญ่ต่อเนื่องเกือบทุกวัน ซ้ำหน้าบ้าง ไม่ซ้ำหน้าบ้าง บางครั้งเข้าไปถึงสองคน! และที่ทันได้เห็นก็เพราะเธอต้องประจำอยู่ถึงเที่ยงคืนเกือบทุกวัน บางวันห่าวอี้ก็เรียกมาช่วงบ่าย นี่ไม่คิดทำงานทำการบ้างหรือไง!

มือเรียวเล็กที่เริ่มมีริ้วรอยหยาบกร้านกดหยุดเครื่องดูดฝุ่น ยืนเอาคางเกยกับไม้ด้ามดูดฝุ่นพลางครุ่นคิดหาทางลงชั้นล่าง ขืนเธอทำงานอยู่แต่ข้างบนคงไม่ได้เรื่องได้ราวนอกจากบันทึกรักนายห่าวอี้ซึ่งยาวเป็นหางว่าว

หน้าหวานเอี้ยวหันไปมองทางห้องนอนใหญ่ นี่ก็เข้าไปอีกคนจนเธอเองชักอยากจะรู้ว่าในห้องนั่นมีดีอะไร แต่ละคนออกมาดูอ่อนระโหยแม้ใบหน้าจะยิ้มแย้มสดชื่น

“นี่แม่บ้าน!!”

“คะ คะ!!”

เสียงตะโกนเรียกจากบอดี้การ์ดร่างยักษ์พลางกวักมือให้เธอเข้าไปใกล้ ลลิตรีบวางก้านไม้เครื่องดูดฝุ่นลงที่พื้น ก้มหน้าก้มตาวิ่งไปใกล้หลุบสายตาลงมองพื้นตลอดเวลา

“เข้าไปทำความสะอาดหน่อย ด่วนนะ บอสจะนอนแล้ว”

“ตะ แต่ว่า ปกติไม่ได้ให้เข้าไป”

“แค่วันนี้ ไอ้แพะมันไม่มา เข้าไปก็อย่ามองซอกแซก รีบเปลี่ยนผ้าปูที่นอนทำความสะอาดแล้วรีบออกมา ห้ามพูด ห้ามมอง เอะ เดี๋ยวก่อน ทำไมฟังภาษาอังกฤษออก”

“เคยทำงานในโรงแรมมาก่อนค่ะ”

“อ้อ เข้าไปได้ รีบหน่อยนะ”

ลลิตมองลอดเข้าไปในห้องนอนเปิดไฟสว่างทั่วทั้งห้อง เหลือบตาขึ้นมองบอดี้การ์ดชาวจีนที่พยักหน้าให้เธอรีบเข้าไปข้างใน

ร่างระหงในชุดแม่บ้านของคลับโฮสค่อยเดินผ่านมุมโซฟากระทั่งถึงเตียงใหญ่ผ้าปูสีดำสนิท ตาเบิกกว้างตกใจกับสภาพภายใน ถุงยางใช้แล้วบนพื้นสองชิ้น และคราบเปื้อนบนที่นอนเป็นหย่อมหลายที่

ใจสาวสั่นเทาขณะก้มลงหยิบถุงยางด้วยปลายนิ้วบีบจมูกตัวเองไว้เพราะกลิ่นการร่วมรักคละคลุ้ง

เอาไงดีกับไอ้นี่! ทิ้งตรงไหน?

เสียงอาบน้ำยังดังออกมาทำให้เธอพอคลายใจ กลั้นใจรีบจัดการต่อให้เรียบร้อยดีกว่าก่อนที่คนร่างโตจะออกมา

หยิบกระดาษอเนกประสงค์มาห่อไว้ก่อนแล้วเร่งรีบยัดใส่กระเป๋ากางเกงเมื่อได้ยินเสียงปิดน้ำฝักบัว เสียงหญิงสาวหยอกเย้ากับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำ

เธอรีบดึงผ้าปูนอนเปื้อนคราบออกม้วนเป็นวงกลมทิ้งลงพื้น วิ่งไปหยิบผ้าปูผืนใหม่ในลิ้นชักปลายเตียง เนื่องจากที่บ้านของเธอก็ใช้เตียงรุ่นเดียวกันนนี้ พลันผงะออกเมื่อเห็นกล่องถุงยางอนามัยและอุปกรณ์การละเล่นเล็ก ๆ น้อย ๆ ในลิ้นชักแทนที่จะเป็นผ้าปู

ปัง!!

ไอ้บ้าห่าวอี้! แล้วผ้าปูมันอยู่ตรงไหนกันเนี่ย!!

มือเล็กกระแทกปิดอย่างเร็วหน้าแดงก่ำ เปิดลิ้นชักถัดไปจึงเห็นผ้าปูที่นอนซักไว้แล้วพับเป็นระเบียบหลายชิ้นล้วนแต่สีดำ

รีบหยิบออกมาสะบัดไปยังเตียงใหญ่ลงมือปูอย่างรวดเร็ว ใช้มือรีดให้เรียบจนตึง

“อลันค่ะ รอบหน้าจีจี้อยากได้แหวน”

“แล้วจีจี้มีอะไรมาแลกให้ผมล่ะ”

ลลิตตกใจเสียงคนสองคนกำลังเดินออกมาจากห้องน้ำ จึงขว้างหมอนไปบนเตียงลวก ๆ กวาดตามองรอบห้องเห็นพวกเครื่องดื่มตรงโต๊ะเตี้ยหน้าโซฟา ปรี่เท้าเข้าไปเก็บรวบอยู่ในมือข้างเดียวโดยไม่เช็ดโต๊ะ อารามรีบจัดสะดุดเท้าตัวเองจนเกือบล้มเซถลาโดยไม่ยอมปล่อยมือ

โป๊ก!!

“โอ้ย! บ้าฉิบให้ตายสิ”

เสียงหวานสบถออกมาอย่างขัดใจด้วยความเคยชินเมื่อศีรษะโขกเข้ากับประตูพอดีแล้วยันตัวเองไว้ท่านั้นก่อนเพราะแก้วในมือกำลังจะตกลง

“อย่า อย่านะ บ้าจริง!!”

อารามตกใจ ลลิตทั้งสบถ ทั้งก่นด่าตัวเองเป็นภาษาไทย พยายามย่อตัวไว้ไม่ให้แก้วหล่น แต่ไม่วายยังมีแก้วหลุดร่วงจนได้

เพล้ง!!

ดวงตาที่เคยกลมโตพลันหลับตาปี๋ทันทีพร้อมห่อไหล่ เสียงแก้วตกพื้นดังลั่นภายในห้องพักเก็บเสียงอย่างดี เรียกความสนใจของสองหนุ่มสาว

ห่าวอี้รีบก้าวออกมาจากห้องน้ำมองไปทางต้นเสียง ภาพที่เห็นดูช่างน่าขัน แม่บ้านยืนเอาหัวดันผนังประตูไว้ในมือเต็มไปด้วยแก้วเปล่าและจานข้าว ที่พื้นตรงเท้าของแม่บ้านมีเศษแก้วแตกละเอียดอยู่โดยรอบ

ตึก ตึก!!

เสียงคนพยายามเปิดประตูแต่แม่บ้านสาวยังเอาหัวยันไว้แน่นเพราะไม่สามารถก้าวออกมาจากวงล้อมเศษแก้วได้

ห่าวอี้ไม่คาดมาก่อนว่าจะออกมาเจอภาพเหตุการณ์น่าขันเช่นนี้ ปากหนายิ้มกว้างแต่ยังสาวเท้าเข้าไปช่วยเหลือ

“อลัน ปล่อยยายแม่บ้านนั่นไปเถอะ โง่เง่า”

คนร่างสูงไม่สนใจเสียงหวานของสาวที่เพิ่งนอนด้วย ยังเดินตรงเข้าไปช่วย แม่บ้านเอียงตัวลงอีกพยายามประคองแก้วที่ใกล้ตกลงพื้น

“อร้ายย!! จะตกแล้ว บ้าจริง เร็วสิ!!”

เสียงสั่งหวานแหลมเป็นภาษาอังกฤษฟังคุ้นหูจนเขาชะงักไปแต่ไม่กี่วินาทีเท่านั้น ห่าวอี้มองรอบเท้าของแม่บ้านเต็มไปด้วยเศษแก้ว จึงตัดสินใจโอบร่างโปร่งบางนั่นขึ้น

“เดี๋ยวก่อน!! ทำไมไม่ช่วยหยิบแก้วออก ว้าย!!”

ปัง!!

เขายกตัวแม่บ้านด้วยลำแขนเพียงข้างเดียวแล้วพบว่าเธอตัวเบาหวิว ร่างสาวบอบบางถูกยกข้ามเศษแก้ววางลงพื้นที่ปลอดภัยพร้อม ๆ กับโจวเว่ยเปิดประตูเข้ามาพอดี

“เกิดอะไรขึ้นบอส เสียงเอะอะ”

“ไม่มีอะไร แม่บ้านทำแก้วแตก”

ห่าวอี้ก้มหน้าลงมองแม่บ้าน มือเรียวเล็กดั่งลำเทียนผิดไปจากแม่บ้านทั่วไป เธอพยายามกอบแก้วไว้ให้ครบทุกใบ ผิวสีแทนสวมแว่นหนาและไฝเม็ดใหญ่อย่างที่เขาไม่เคยไฝของใครใหญ่ขนาดนี้มาก่อน

“ขอโทษค่ะ จะรีบเก็บเดี๋ยวนี้ค่ะ”

“เดี๋ยว!!”