LOGIN"แจ๊ะ! , แจ๊ะ! , แจ๊ะ! , แจ๊ะ!"
นี่มิใช่เสียงฝีเท้าเหยียบเศษฟางบนกระดานพื้น แต่คือเสียงน้ำที่นองอยู่ในหีล้วน ๆ
.
ยิ่งเดินเข้าหาเสียงยิ่งชัดขึ้น แม่นางมู่แฉะจนมิรู้จะว่ายังไงแล้ว! นางจับโหนกจิ๋มเยว่เอ๋อกระแทกใส่รูเสียวไปหลายยก จนโหนกอูฐนี่อูมแดงไปหมด แม้แต่แพรไหมดกดำยังกระเซอะกระเซิง แต่ตอนนี้และขณะนี้ทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนไป
.
"ปั๊ก!"
แผ่นหลังบางของน้องร้านบะหมี่ชนเข้ากับขอบอ่างหมักสุราเป็นที่เรียบร้อย ถอยอีกมิได้แล้ว และด้วยความสัตย์จริงว่าเยว่เอ๋อตื่นเต้นสัด ๆ นางกลัวนะ แต่เป็นท่วงท่าที่โหดขึ้นของแม่นางมู่นี่แหละ ที่ทำให้นางตัดสินใจเอ่ยคำนี้ออกไป..
.
"เข้ามาสิพี่มู่.."
"มาเย็ดข้าต่อเร็วเข้า.."
อ้าขาวาดออกให้แผ่กว้าง รูหีอล่างฉ่างชมพูเรื่อเปี่ยมด้วยน้ำใส หนำซ้ำยังใช้แขนทั้งสองข้างพาดขนานไปกับขอบอ่างไม้สน (松木) นั่นทำให้เยว่เอ๋อน้อยดูร่านขึ้นหลายเท่า ตัวนางต่ำลงก็จริงแต่ขายังเหยียดเฉียง และตอนนี้ก็รอเพียงพี่สาวพุ่งเข้ามาใส่
.
"นี่เจ้ายั่วข้าหรือ..?"
.
"ใช่..ข้าจะยั่ว!"
.
"เจ้าดูออกแล้วใช่หรือไม่.. ว่าข้าใกล้จะเสร็จ.."
.
เสียง แจ๊ะ! , แจ๊ะ! , แจ๊ะ! ตรงปากถ้ำยังคงคำรามลั่น นิ้วเรียวของมู่ซื่อหรานก็ยังคงแหย่แยงหีตนเอง หากแต่เป็นนิ้วชี้ที่ใช้ดันตัวน้องจนมาชนกับถังไม้ต่างหากที่เปลี่ยนทิศทางไป มันหยุดอยู่ตรงแถว ๆ หลุมสะดือน้อง ก่อนที่ต่อมาจะถูกลากขึ้นไปช้า ๆ จนคมเล็บแหลม ๆ นี่ถึงกับขูดผิวเยว่เอ๋อเป็นรอยจาง ๆ เลย กระทั่งลากผ่านร่องเต้าขึ้นไปจนถึงคอและปลายคาง หยุดคลึงและลูบไล้อยู่แถวนั้นสักพัก ถึงได้ค่อย ๆ สอดนิ้วข้างดังกล่าวเข้าไปในช่องปากอิ่ม
.
"บ๊วบ! , บ๊วบ! , จุ๊บ! , จุ๊บ! , แผล่บ! ๆ , แผล่บ! ๆ"
"อ่า..! เหมือนอมควบเลยเจ้าค่ะพี่มู่~!"
"บ๊วบ! , บ๊วบ! , บ๊วบ! , อ่ม! , อ่ม! , อม! , อม!"
.
"ซีดดดด! , เจ้าเคยอมด้วยรึ?"
ทำตาโตใส่น้องเหมือนแกล้งถาม ทว่ามืออีกข้างได้ย้ายจากโพรงหีตนเอง มาจ่อวนอยู่ที่รูจิ๋มของเยว่เอ๋อแล้ว
.
"อ่าาา..! ข้าก็จำมิได้เหมือนกัน~"
"แต่ข้าชอบกลิ่นกายท่านในยามนี้มาก อ่ม! , อ่ม! , อม! , อม!"
"เหงื่อท่านไหลมารวมกับน้ำหอม มันทำให้ข้ามีอารมณ์สุด ๆ "
"เงี่ยนสุด ๆ จนหยุดอมให้มิได้!"
.
"ก็เจ้ามิใช่รึไง? ที่ทำให้ข้าต้องเหนื่อยขนาดนี้.."
"ทำเป็นปากเก่งดีนัก.. งั้นเจ้าก็คู่ควรกับสิ่งนี้.."
.
"แจ๊ะ! , แจ๊ะ! , แจ๊ะ! , แจ๊ะ! , แจ๊ะ!"
.
"อ่ม! , อั๊ก! , อั๊ก! , อ่ม! , อ่ม! , อั๊กกก!"
โดนขนานนี้เข้าไปตานี่แทบถลน แข้งขาที่เหยีดไว้ก็ถึงกับเตะเขี่ยดีดสะบัด!
.
เยว่เอ๋อมิอาจต่อต้านใด ๆ ได้เลย! การถูกนิ้วแหย่ปากประดุจดั่งการพันธนาการมิให้กระเถิบหนีไปไหน หลังมู่ซื่อหรานได้โถมทั้งหัวไหล่! นางส่งแรงแขนผ่านถึงข้อมือ! พลางกระซวกรู้จิ่มน้องด้วยสองนี้วคู่อันกัมปนาท! หากย้อนกลับไปอ่านจะพบว่าแต่แรกแคมหีของเยว่เอ๋อนั้นฟิตมาก มันแทบจะแหวกออกมิได้เลย แต่มิใช่กับตอนนี้ที่ทั้งชุ่มและชื้นแฉะ นางแหกอ่าเองโดยเจตนา นางพร้อมจะถึงจุดสุดยอดเป็นบ้า แท่งนี้วคู่จึงลื่นปรื้ดและเกี่ยวได้ลึกจนถึงจุด G - spot เลยทีเดียว
.
"อ่ม! , อั๊ก! , อั๊ก! , อ่ม! , อ่ม! , อั๊ก! , อ๊ก~!"
"พี่มู่เจ้าขาาาา~!"
"อร๊ายยยย~! , พี่มู่~!"
"อ่ม! , อ่ม! , อม! , แผล่บ! ๆ , แผล่บ! ๆ"
.
"แจ๊ะ! , แจ๊ะ! , แจ๊ะ! , แจ๊ะ!"
"แจ๊ะ! , แจ๊ะ! , แจ๊ะ! , แจ๊ะ!"
.
"จ๋อม! , จ๋อม! , จ๋อม! , จ๋อม!"
หนักสุดก็เห็นจะเป็นแขนที่เคยเหยีดพาดไว้กับขอบอ่างไม้ นาทีนี้ทั้งแขนทั้งมือเยว่เอ๋อคือสะบัดจุ่มลงไปในน้ำหมักสุราเป็นที่เรียบร้อย!
.
ซึ่งก็นะ! พอปากมันอื้ออ้าร้องครางไม่ถนัด ขาเองก็ดีดสะบัดเตะเศษฟางได้มิเต็มที่ สภาพของน้องร้านบะหมี่ก็เลยออกมาร้อนฉ่าอย่างที่เห็น!
อาการครุ่นคิดกินมิได้นอนมิหลับเริ่มกลืนกินตัวตน มิน่าเชื่อว่าสตรีผู้วางแผนอะไรก็มิเคยผิดพลาดอย่างเหวินเหยาจะมีช่วงเวลาแบบนี้กับเขาด้วย! นางอยู่ที่โรงเตี๊ยมมามากกว่า 3 ราตรีกับอีก 4 อรุณรุ่ง ครานั้นกลวิธีในการนำตัวคุณชายเซียวออกจากหอกักขังก็ยังคงมืดแปดด้าน! ทำให้ชวนให้คิดว่าตกลงเป็นนางหรือเป็นเขากันแน่ที่ถูกจองจำ จนมิเห็นเดือนเห็นตะวัน."หรือเราจะแหกคุกเข้าไปชิงตัวเขาออกมาดี! คุณชายเซียวน่าจะถูกตัดเส้นลมปราณไปหมดแล้ว เขาคงต้านทานแรงปรารถนาของเรามิได้!?"เหวินเหยาถึงกับใช้หมึกพู่กันกากบาททับหน้ากระดาษแผ่นนั้นทิ้งแทบจะทันที เริ่มต้นบทเหมือนคุณชายเซียวถึงย่อหน้านี้นางก็ชักจะเหมือนเยว่เอ๋อเข้าไปอีก กิริยานางมิต่างจากนายน้อยสกุลจ้วงที่ขยำจดหมายทิ้งเป็นร้อย ๆ ฉบับ!.เพราะนางเองก็มีกระดาษขาวที่ใช้วาดแผนการต่าง ๆ ซึ่งใช้มิได้อยู่เกลื่อนโต๊ะเต็มไปหมด สิ่งนี้ตอกย้ำว่าจอมยุทธหญิงพยายามมาหลายวันแล้ว หากแต่ความเป็นไปได้ยังเท่ากับศูนย์ คุณชายเซียวจวิ้นอวี่ไม่มีคุณค่าพอที่จะให้นางเสี่ยงทำเรื่องเช่นนั้น การเลือกเป็นศัตรูกับราชสำนักก็มิต่างจากเอาคอขึ้นไปพาดไว้บนเขียง แค่คิดก็เสียสติสิ้นดี!."หรือต่อ
"世上无难事 ,只怕有心人" สำนวนจีนนี้หากแปลเป็นไทยน่าจะตีความได้ว่า "ทุกปัญหามีทางแก้ อย่ายอมแพ้ต่ออุปสรรค" แล้วใครล่ะที่คู่ควรกับวลีนี้ที่สุดหากมิใช่เหวินเหยา! คดีพลิกเสียแล้วทั้ง ๆ ที่เมื่อครู่นายน้อยเยว่เอ๋อยังอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ จะบอกมิบอกแหล่ ทว่าพอนางโพล่งสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจออกมา จอมยุทธหญิงที่เรียกตนว่าเป็นพาร์ทเนอร์ทางธุรกิจก็ถึงกับต้องกุมขมับ! กลายเป็นนางเสียเองที่ตะกุกตะกัก คิดมิตกว่าจะหาทางบอกเรื่องคุณชายเซียวกับคุกที่ขังเขาไว้ยังไง."เจ้าเงี่ยนมากเลยรึ? เจ้าทนมิไหวเลยใช่หรือไม่เยว่เอ๋อ?"เหวินเหยาพยายามถามด้วยเสียงอัดเงียบเบากึ่งกระซิบ."หงึก! , หงึก! , หงึก!"ร่างเล็กตอบผ่านการพยักหน้า พูดไปก็อายปากเลยเอาสีหน้ากับท่าทางนี่แหละใช้แทนคำตอบ.ซ้ำร้ายที่เพียงคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา หว่างขามันก็ร้อนวาบขึ้นอีกแล้ว! เยว่เอ๋อถึงกับต้องเอาต้นขาบี้บดใส่กันยืนบิดไปบิดมาคล้ายกับคนคลั่งควย! และถ้าหากมีกล้องอีกสักตัวอยู่ด้วยตัดภาพไปที่ห้องนอนบนชั้นสอง ป่านนี้ในลิ้นชักตรงเก๊ะที่ใส่ดิลโด้ยักษ์ไว้ก็คงจะสั่นโครมคราม! ปั๊ก! ๆ ๆ ๆ ประหนึ่งเปลี่ยนปราณแท้ที่เคลือบอยู่บาง ๆ ให้กลายเป็นเทคโนโลยีบลูทูธระดับสูง
"ใจเย็นก่อนพี่สาว! เหตุไฉนท่านจึงต้องแสดงกิริยาน่ากลัวเช่นนั้น ข้ามิได้ไปสังหารใครมาสักหน่อย ข้าก็แค่สังหารพรหมจรรย์ของตนเอง ผ่านอุปกรณ์ที่ท่านนั่นแหละที่เป็นผู้ส่งมา!"ตรงพอไหมถามใจเหวินเหยาดู เพราะที่พูดมาก็เป็นความจริงล้วน ๆ ทำไมด้ายแดงของเยว่เอ๋อถึงสะบัดแรงจนนิ้วมือผู้ใช้วิชาแทบขาด นั่นก็เพราะดิลโด้ที่ส่งมาให้มิใช่หรือ?."นี่องคชาตปลอมของคุณชายเซียวมีฤทธิ์รุนแรงถึงเพียงนั้นเชียวรึ? เจ้าเย้าข้าเล่นใช่หรือไม่สาวน้อย?"เหวินเหยาถามขณะที่สาวเท้าเดินเข้ามาใกล้ หมายจะดูเศษซากจดหมายที่เขียนค้างไว้บนโต๊ะ."หาไม่เจ้าค่ะ! ก็ท่านน่ะเป็นคนเขียนวิธีใช้แนบมาเอง แล้วข้าก็ทะลวงผ่านไปถึงด่านที่ 5 ก้าวย่างปรมัตถ์เลยด้วย!"."ห๊า!!! เจ้าทำได้เยี่ยงไรกัน!!! ข้าประเมินเจ้าไว้เพียงแค่ระดับ 3 แดนสวรรค์เซียนเหยาเท่านั้น! ที่ระดับการสั่นนั้นมนุษย์ทั่วไปก็ถึงจุดสุดยอดได้แล้ว แต่นี่เจ้าเล่นอั้นไปจนถึงระดับ 5 เจ้าวิปลาศไปแล้วรึเยี่ยงไรเยว่เอ๋อ?! กลีบผกาเจ้าเป็นเช่นไรบ้าง?! ข้าจะพาเจ้าไปโรงหมอเพียงแค่เจ้าเอ่ยวาจา!"ฤทธิ์ความตกใจสุดขีดตรงนี้ เหวินเหยาก็ทราบแล้วว่าเหตุอันใดเสี่ยวผ่างถึงลงทุนบินมาฟ้อง เพราะตั้
ดวงตะวันเริ่มรับขอบฟ้าแสงตะเกียงจากชายคาอาคารร้านบะหมี่นวลสลัว เหล่าบรรดาคนงานพนักงานร้านเริ่มทยอยกลับเข้าเรือนพัก แม้แต่เสี่ยวโม่บ่าวรับใช้คนสนิทที่รักษาตัวจนหายดีจากเหตุปะทะที่สกุลเวยแล้ว ก็ยังขอตัวกลับเข้าเรือนคนใช้ไปพลางก่อน เยว่เอ๋อมิได้สนใจเขาเท่าไหร่นักหรอก อันที่จริงนางมิยอมสนใจใครเลย! พลางคร่ำครึอยู่กับจดหมายลายมือของนางที่เขียนแล้วก็ขยำทิ้ง! แล้วก็เขียนใหม่อยู่หลายต่อหลายรอบ! ."เจ้าจะขอตัวไปนอนก็ไปเถอะเสี่ยวโม่ บอกคนอื่น ๆ ด้วยว่าเดี๋ยวข้าเสร็จธุระข้าจะดับตะเกียงเก็บทุกอย่างเอง ขอบคุณที่ทุกคนเหน็ดเหนื่อยสำหรับวันนี้นะ.."นายน้อยพูดทั้ง ๆ ที่ดวงหน้ายังก้มเขียนจดหมายอยู่ ฝั่งเสี่ยวโม่เองก็เลยต้องผละตัวจากไปแบบงง ๆ เขาแทบจะไม่มีบทบาทในนิยายพาร์ทนี้อีกต่อไปแล้ว และหลังจากที่ด้ายแดงประจำตัวถูกตัดออกจากวิชาด้ายทอวิญญาณ (红魅织魂) เหวินเหยาเองก็แทบจะมิได้ใช้บริการจากเขาอีกเลย."ถ้าเช่นนั้นข้าน้อยก็ขอตัวก่อนนะขอรับคุณหนู คุณหนูเองก็รักษาตัวด้วย ใกล้เข้าเหมันต์ฤดูลมกลางคืนมักรุนแรง"."อืม..ม..ม ๆ ไปเหอะ ๆ ข้าดูแลตัวเองได้ เจ้าเองก็เพิ่งหายเจ็บกลับมา แทนที่จะเป็นห่วงข้าควรแบ่งไปห่วงตน
แข็งได้! โด่ได้! ยืดได้! ถอกได้! แล้วประสาอะไรทำไมจะหดไม่ได้! สังขารมนุษย์ก็แบบนี้ ต่อให้ดุ้นควยมหัศจรรย์นี้จะฉาบเคลือบไว้ด้วยปราณแท้แต่หลังจากมันกระทำชำเลาจิ๋มเยว่เอ๋อจนหนำใจแล้ว ก็ถึงกาลเวลาที่มันจะทำการละสังขาร ให้ตายเถอะ! ช่างเป็นภาพที่อิดหนาระอาใจ ใครเห็นก็อดสังเวชใจมิได้ หลังแท่งองคชาตหักคอห้อยต่องแต่งติดอยู่กับผนัง ราวกับมะเขือเผาที่งอมเพราะไฟแรง.ขนาดเยว่เอ๋อที่เพิ่งหลั่งน้ำเสร็จ นางได้เห็นสวรรค์เป็นครั้งแรก (แม้จะแค่แป๊บเดียว) แต่นางก็รู้ตัวดีว่าน่าจะรีบจัดการสิ่งนี้ให้เร็วที่สุด นางทนเห็นความกระเสือกกระสนอันเวทนาของลำควยดิลโด้นี้ต่อไปมิไหว มันผงกหัวดุ๊กดิก ๆ แต่ก็ทรงตัวไม่อยู่แล้ว เงยขึ้นได้นิดนึงก็หล่นป๊กลงไป! เงยแล้วก็หล่น! แล้วก็หล่นแล้วก็เงยอยู่เช่นนี้! ."เอาล่ะพอแล้ว ๆ ข้าจะให้เจ้าหยุดทำงานได้แล้ว เท่าที่ข้าจำได้หากข้าหยุดเงี่ยนเจ้าก็จะหยุดไปเองใช่หรือไม่?"เยว่เอ๋อถามใครก็มิรู้ล่ะ นางแค่ลุกขึ้นยืนด้วยชุดนุ่งลมห่มฟ้าพลางเดินตรงไปที่ผนังแล้วก็เตรียมจะดึงดุ้นยักษ์อันนี้กลับคืนสู่ที่เก็บ.จังหวะเอื้อมมือลงไปกำนั้นความอุ่นยังคงอยู่ และจังหวะที่นางออกแรงดึงแรงยื้อก็ยังพอ
สารพัดแรงถาโถมผนวกรวมกันตั้งแต่ขั้น 1 ถึง ขั้น 4 ดุ้นควยอันนี้จัดประเคนมาให้เยว่เอ๋อครบแบบทบต้นทบดอก นางสัมผัสได้ถึงการกระทุ้งอันรุนแรงทั้ง ๆ ที่ตัวนางแทบมิได้เคลื่อนบั้นท้ายไปชนกับมันเลย นี่คืออานุภาพของขั้นที่ 5 "ก้าวย่างปรมัตถ์" เยี่ยงนั้นหรือ? อาจเป็นได้! เพราะนวลนมทั้งสองเต้านี่ถึงกับกระเพื่อมบึ้มบ้ำ ๆ เลย!.ร่างบางโยกโครมครามราวกับถูกประหารผ่านช่องรัก ศีรษะสั่นคลอนปอยผมกระเซอะกระเซิงช่างเป็นอะไรที่เร้าใจมาก! ๆ นายน้อยหญิงถึงกับต้องกัดปากซีดตามในทุก ๆ ครั้งที่ดุ้นข้างหลังกระซวกเสียบ! ๆ ๆ ๆ แก้มก้นของนางกระเพื่อมตีปัง ๆ ๆ จนกลีบผกาชักจะเผยออ้ากว้าง!.ความซิงได้ถูกพรากไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เยื่อพรหมจรรย์นางน่าจะขาดยับ มิหนำซ้ำเพื่อเพิ่มอรรถรสให้ถึงเครื่องมากขึ้น เยว่เอ๋อถึงกับลงทุนจินตนาการถึงใบหน้าของคุณชายเซียวไปด้วย! พอคิดถึงความหล่อเหลาของเขาไม่ว่าจะเป็นคนพี่หรือคนน้องนางก็จะยิ่งเงี่ยน! จังหวะถูกเย็ดในท่ายืนจึงเป็นอะไรที่เสียวเช่นนี้นี่เอง แล้วยิ่งเป็นการเย็ดกับคนรักของคนอื่น ฟิลลิ่งแห่งการคบชู้ก็ยิ่งทำให้นางฟินมากขึ้นกว่าเก่า."อ่าาาา! ขอบคุณพี่เหวินเหยายิ่งนักเจ้าค่ะ! อ่
สองมือโอบอุ้มดุ้นหรรษาอันนี้ที่ดิ้นกระแด่วราวกับปลาเฮยอวี๋ (黑鱼) ในซุปหม้อไฟ ปลาขาดน้ำย่อมกระเสือกกระสนเช่นไร ควยปลอมดุ้นนี้กลับทำในสิ่งตรงข้าม! ตัวมันฉ่ำชุ่มไปด้วยน้ำเงี่ยน ทั้งยังหยดติ๋ง ๆ หยาดลงกับพื้นในทุกห้วงก้าวที่เยว่เอ๋อหอบหิ้วถือไป มันมิได้ดิ้นเพราะขาดน้ำ! หากแต่ดิ้นเพราะกระชุ่มกระชวยที่ได้
ลำตัวบอบบางจะทนกับสิ่งนี้ได้อีกสักเพียงไหน ความช้ำสะสมนี้เริ่มจะเปลี่ยนเยว่เอ๋อให้เป็นดั่งกลีบดอกเบญจมาศที่โดนฉีกทึ้ง ความสวยงามที่ต้องแลกมากับความเจ็บปวด ความแสบเสียวที่ต้องแลกมากับร่องเสียงอันแสบสัน ดุ้นควยปลอมของคุณชายเซียวช่างมิยอมรามือ แต่ส่วนหนึ่งก็ต้องโทษเยว่เอ๋อด้วยที่ส่งแรงกำหนัดพาดผ่านลงไ
องศาการฉีกคว้านเข้าขั้นทะลุทะลวง เยื่อพรหมจรรย์ของเยว่เอ๋อน่าจะฉีกขาดไปสิ้นแล้ว หลังโดนการกระแทกตำที่ระห่ำซั่มแม่ถึงเพียงนี้ นางประคองดุ้นควยยักษ์ด้วยสองขาแทบมิไหว อัตราการกระทุ้งกึ่งหมุนควงส่งผ่านมาถึงกล้ามเนื้อหัวหน่าวจนกระเพื่อมเริงระบำ แทนที่เยว่เอ๋อจะเป็นคนคุมเกม กลับกลายเป็นนางเองที่โดนจู๋ปลอ
ปล่อยองคชาตเทียมดิ้นกระแด่ว ๆ เป็นปลาช่อนขาดน้ำอยู่บนฟูกที่นอนต่อไป บัดนี้สมาธิความสนใจของเยว่เอ๋อน้อยได้ย้ายมายังกระดาษจดหมายแผ่นหนึ่ง ที่สอดไว้ด้านล่างสุด มันคือเอกสารคู่มือการใช้ดุ้นควยอันนี้ นางปราดสายตาผ่านอักษรท่อนที่เขียนถึงที่มาที่ไปว่าควยนี้มายังไง และใครเป็นคุณชายต้นแบบ พลันเลือกที่จะเพ่ง







