บทที่ 131 : Big mountain มันใหญ่มาก!

ความเหนื่อยล้ากัดกินแรงปีก ส่งของเสร็จงวดนี้เห็นทีเสี่ยวผ่างอาจจะต้องลาพักร้อน ปกติเดินทางจากจวนสกุลจ้วงถึงโรงเตี๊ยมกระพือปีกมิถึง 30 ทีก็ถึงแล้ว แต่นี่อะไรขนแทบร่วงหมดตัวยังบินมาได้มิถึงครึ่งทาง แต่ครานั้นด้วยความที่เป็นนกอาคมที่สร้างขึ้นจากปราณแท้ของผู้สำเร็จวิชา เสี่ยวผ่างก็เลยกระเสือกกระสนจนทำตามภารกิจได้สำเร็จ แม้ว่าพอมาถึงกรงตรงชานระเบียงแล้ว เยว่เอ๋อน้อยจะมิอยู่ที่ห้องก็ตามที

.

"จิ๊บ ๆ ! , จิ๊บ ๆ ! , จิ๊บ ๆ !"

ร้องเรียกก็แล้วแต่ก็ยังเงียบกริบ ทำอะไรมิได้เสี่ยวผ่างกับร่างตุ๊ต๊ะของมันและคราบเหงื่อไคล ก็เลยนอนรออยู่หน้ากรงขังพร้อมกับห่อพัสดุยักษ์นั่นแหละ

.

กระทั่ง 2 ชั่วยามผ่านไปถึงเริ่มได้ยินเสียงของนายน้อยเดินลงส้นขึ้นบันไดมา ในมือนางอุดมไปด้วยห่อขนมหงจ่าวเกา (红枣糕 ) , ขนมเกาเตี้ยน (糕点) , บัวลอยจีนทังหยวน (汤圆) , ถังหูลู่เสียบไม้ที่เด็ก ๆ ชอบกินก็มี นางเพิ่งกลับมาจากตลาด และอะไรใด ๆ ที่ร้านนางมิมีขายเยว่เอ๋อก็เหมาซื้อมาทั้งหมดเลย วันนี้ดูจะเป็นอีกหนึ่งวันที่นางอารมณ์ดีเป็นพิเศษ อาจจะเพราะเสี่ยวโม่เล่นมุกตลกให้นางฟัง หรือไม่ก็อาจจะเป็นเพราะวันนี้เป็นวันหยุดที่มิมีหมายส่งอาหาร อันนี้ก็มิอาจทราบ

.

รู้แต่เพียงว่าขึ้นมาบนห้องหนนี้ นางจะกินขนมที่ซื้อมาให้ราบคาบ เอาให้อ้วนหนำใจจนกลายเป็นเสี่ยวผ่างสองไปเลย

.

"ก๊อก ๆ , ก๊อก ๆ จะเข้าไปแล้วนะเจ้าคะ!"

มารยาทดีแค่ไหนขนาดจะเข้าห้องตนเองยังต้องขออนุญาตอ่ะคิดดู 

.

รองเท้าฟางถูกถอดไว้หน้าห้องอย่างเรียบร้อย ออกแรงดึงบานเลื่อนแค่นิดเดียว หลังจากนั้นโลกทั้งใบก็กลายเป็นของนาง ในพื้นที่ห้องที่กว้างราวหนึ่งฟางจั้งเศษ กว้างพอที่จะวางโต๊ะได้สองตัวและเตียงนอนได้หนึ่งหลัง เยว่เอ๋อน้อยจะทำอะไรในนี้ก็ได้ที่นอกเหนือจากการพักผ่อน แล้ววันนี้เจตนารมณ์ของนางก็ชัดเจนนั่นก็คือการแอบกินขนม

.

นางตั้งใจจะซื้อของหวานมาฝากเสี่ยวผ่างด้วย นางมิได้ตั้งใจจะกินทั้งหมดคนเดียว และเพราะกลัวว่าพี่ ๆ คนอ่านจะมิเชื่อนางก็เลยถือถุงขนมเดินดุ่ม ๆ ทะลุประตูระเบียงออกมาสู่บริเวณนอกชาน แล้วก็เป็นจังหวะนั้นเองที่นายน้อยร้านบะหมี่ ได้เห็นเจ้าพิราบอ้วนนอนหลับตาหายใจพะงาบ ๆ อยู่หน้ากรง

.

"ว๊ายยย! เสี่ยวผ่างเจ้าเป็นอะไรไปเนี่ยะ! ใครมาทำเจ้าเช่นนี้!"

"ทำใจดี ๆ ไว้นะเสี่ยวผ่าง! กรี๊ดดดดด!!!"

ตกใจจนถุงขนมหลุดมือ เยว่เอ๋อรีบปรี่ขึ้นไปดูอาการนกอ้วนเป็นการด่วน

.

เคราะห์ดีที่มันพูดไม่ได้ เพราะถ้ามันพูดได้มันก็คงมิกล้าพูดอยู่ดี ว่า "ข้าโดนควยทับคอ!" ก็นะ! ก็เล่นให้มันขนของที่ทั้งใหญ่ทั้งยาวทั้งหนักเกินตัวขนาดนั้น ขนาดบินมาถึงจุดส่งของแล้ว แต่ด้วยความที่เป็นนกพิราบจะปลดสัมภาระหรือจดหมายเองก็ทำมิได้ มีแต่ต้องรอให้ผู้เป็นนายมาปลดออก

.

ภาพที่ออกมาจึงดูทุลักทุเลผสมกับน่าเวทนาอย่างที่เห็น ห่อผ้าที่หุ้มห่อกระดาษไว้อีกชั้นก็สุดจะแน่นหนา แท่งควยข้างในก็ใหญ่เป็นบ้า แล้วก็เป็นมันนี่แหละที่ทับคอเสี่ยวผ่างจนเกือบจะขาดใจตาย

.

"จิ๊บ..บ..บ...บ~! , จิ๊บ..บ..บ...บ~!

.

"อ่า! ๆ  รู้แล้ว! ๆ ข้าจะเร่งนำเจ้าลงมาเดี๋ยวนี้ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเจ้ากันแน่เนี่ยะ?"

"เอ๊ะ! แล้วนี่มันจดหมายจากพี่เหวินเหยานี่นา แล้วก็มีห่อผ้าอะไรแปลก ๆ ด้วย?!"

"แป๊บนึงนะเสี่ยวผ่าง.. อดทนหน่อย.. , ฮึบ!"

.

ใช้เวลาเอาเก้าอี้มาต่อขากับดูแลอาการของเจ้านกอ้วนเพื่อนรักอยู่ราวครึ่งก้านธูป ทุกอย่างถึงเริ่มเข้าที่เข้าทาง เยว่เอ๋อบรรจงลากเก้าอี้หวายตัวโปรดของนางมาที่ชานระเบียงนี้อีกครั้ง ก่อนที่นางจะนั่งลงโดยมีโต๊ะไม้ตัวเล็ก ๆ ตัวหนึ่งตั้งอยู่ตรงหน้า ข้างบนมีกระดาษจดหมายของเหวินเหยาวางอยู่ แล้วก็มีห่อพัสดุทรงกระบอกวางอยู่เคียงกัน

.

ส่วนหลังสุดตรงชานหลังคาถึงเป็นกรงของเสี่ยวผ่าง หลังจากได้กินขนมหวานไปหลายชิ้น มันก็ยิ้มออกแถมยังหันหน้าออกไปสู่โลกภายนอก เปิดทางให้เยว่เอ๋อได้ใช้วิจารณญาณกับสิ่งของที่พี่สาวนักทำนายดวงส่งมาให้ ได้อย่างเต็มที่

.

"เอ.. ทำไมใจคอมิค่อยดีเลยแฮะ"

"เหมือนตะหงิด ๆ ว่าหากเปิดจดหมายอ่านแล้วจะมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น"

"ล่าสุดเราก็เพิ่งส่งจดหมายไปบอกพี่เหวินเหยาว่าเราอยากโดนควย!"

"อย่าบอกนะว่า.. ไอ้ห่อผ้าทรงกระบอกยาว ๆ นี่คือ..?"

.

"แคว๊กกกก!"

.

จดหมายเอาไว้ทีหลัง เพื่อมิให้เกิดความคาใจเยว่เอ๋อน้อยก็เลยล่อพัสดุห่อใหญ่ ๆ นี้ก่อนเลย นางแกะผ้าคลุมชั้นนอกออกต่อด้วยการฉีกห่อกระดาษที่อยู่ชั้นใน นั่นไงเริ่มเห็นอะไรที่คล้ายกับหนังเนื้อแล้ว สีคล้ำ ๆ ไม่ขาวมากแต่ก็ไม่ดำ มีเส้นเลือดปูดโปนวับ ๆ แวม ๆ เป็นระยะ แล้วพอลองเอานิ้วลงไปจิ้มสัมผัสดู เยว่เอ๋อก็ถึงกับขนลุกเกรียว..ว..ว..ว

.

"อุ่นดีจัง~!"

ตาลุกวาวเป็นประกาย มือเรียวมิสนใจความสุภาพเรียบร้อยแล้ว ชั่วยามนี้นางอยากเร่งแกะกระดาษออกให้เร็วที่สุด!