บทที่ 22 : หนีไปคุณชาย!

ทุกอย่างเป็นไปตามแผนรอเพียงใบไผ่จากตาข่ายหล่นร่วง เหวินเหยาก็จะดำเนินการตามแผนขั้นต่อไปทันที นางแปลงรูปลักษณ์ของดัชนีเปลี่ยนเป็นฝ่ามือ พลันขับปราณแท้มารวมไว้ยังจุดตันเถียน (丹田) ตรงกลางลำตัว รอจนกระทั่งสัมผัสถึงไอร้อนที่แผ่ออกมาตามรูขุมขน นางจึงซัดฝ่ามือเดี่่ยวของนางใส่กองใบไผ่แห้งที่อยู่เบื้องหน้าเพื่อทำการเปิดตาค่ายกล!

.

"พั๊ววว! , พับ! , พับ! , พั๊ววว!"

พลิกหมุนฝ่ามือสลับซ้ายขวาปั่นหมุนเป็นพัลวัน พลันสลับไปใช้ฝ่ามือซ้ายซัดออกไปอีกครา

.

"พั๊ววว!!!"

.

จากบรรยากาศที่ค่ำมืดอยู่แล้วบัดนี้ถึงกับทมิฬดิ่งลงในห้วงมิติพิศวง ประหนึ่งเกิดสุริยคราสขึ้นที่กลางป่าไผ่ ยินเสียงกรีดร้องของเหล่าทหารรวมไปถึงเหล่าแม่นางที่นั่งอยู่ในรถม้าคันสีขาว ตอกย้ำว่าที่ผ่านมาเหวินเหยาสันนิษฐานถูกต้องมาตลอด คาราวานของคุณชายเซียวขนทั้งทรัพย์สมบัติและหญิงงามมาพร้อมกันนั่นคือข้อเท็จจริง!

.

ความโกลาหลโกธาเริ่มก่อตัวไปทั่ว พวกเขาถูกล้อมกรอบไว้ด้วยพายุใบไผ่ที่ตีวนอลม่าน เสียงคำรามของแรงลมดังกลบทุกสรรพสิ่ง แม้จะมืดมากแต่เกลียวลมคลั่งกลับตวัดลายริ้วฟาดใส่ทุกสิ่งอย่าง ทหารเสื้อเกราะเริ่มเสียขวัญหลายคนหันหลังพิงกันเสริมแนวป้องกัน แต่ก็มีหลายคนเช่นกันที่กวัดแกว่งกระบี่มั่วซั่วไล่ฟันมั่วทิศหวังให้โดนตัวเจ้าของค่ายกลบ้างสักแผล!

.

"ตั้งสติไว้! ใจเย็นก่อนนี่เป็นเพียงแค่ภาพลวงตา!"

เสียงทหารอาวุโสนายหนึ่งตะโกนแจ้งสหาย

.

"ใช่ซะที่ไหนเล่าตาเฒ่า! นี่น่ะค่ายกลใบไผ่ที่ข้าอุตส่าห์ซุ่มเตรียมไว้เมื่อหลายวันก่อนเชียวนะ , หึ ๆ ! "

เหวินเหยาเย้ากับตนเองนางยังคงยืนประจำจุดอยู่ ณ จุดซุ่ม แต่ก็ยังคงวาดฝ่ามือรักษาระดับพลังปราณเอาไว้ให้เกลียวลมล้อมกรอบคาราวานอยู่

.

พับ! , พับ! , พับ! , พั๊ววว!"

ตวัดชายเสื้อม้วนเกลียวฝ่ามือ เค้นพลังที่เข้มที่สุดพลันปล่อยออกไปพร้อมกันแบบมือคู่!

.

"ฮึย! , ย๊ะ! , ทำลาย!!!"

.

"ตูมมมมมมมม!!!"

"ตูมมมมมม! , ตูมมมมมม!"

"ตูมมมมมม! , ตูมมมมมม!"

.

คราวนี้มิใช่แค่ลมแต่มันคืออิทธิพลของยันต์อัคคีที่จอมยุทธหญิงแอบติดเอาไว้ก่อนหน้า ด้วยความสัตย์จริงว่านางได้คิดกลยุทธ์ซุ่มโจมตีนี้อย่างรอบคอบ ค่ายกลใบไผ่กับวิชาลวงตาพื้นฐานคงมิพอเมื่อเทียบกับปริมาณของศัตรูที่จ้องสังหาร หลังจากได้รับข่าวลับจากตำหนักเงาจันทรา (万影楼) นางจึงเร่งนำยันต์อัคคีมาติดไว้ที่ป่าไผ่บริเวณนี้จนทั่ว พอใช้วิชาฝ่ามือซัดออกไปพร้อมกับปราณเคลื่อนย้ายวัตถุ ต้นไผ่นับร้อยก็จะเอนไหวพร้อมกันกลไกของยันต์ก็จะเกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ขึ้น

.

เกิดเป็นภาพของทะเลเพลิงอันน่าอัสดงอย่างที่เห็น เปลวไฟแดงฉานลุกไหม้รอบทิศทาง ไหนจะเสียงดังโครมครามของยันต์ทำลายล้างที่ดังต่อเนื่องมิหยุดหย่อน ไม่ได้การณ์คณะคาราวานต้านทานสิ่งนี้ไว้มิไหวแล้ว เสียงออกคำสั่งจากหัวหน้าทหารที่นางรอคอยจึงกู่ก้องขึ้น

.

"ตีฝ่าออกไปเลย! เร่งนำคุณชายเซียวออกไปจากที่นี่! , เร็ว! , เร็ว! , เร็ว! ทุกคนตามข้ามาทางนี้เร๊ววว!!!"

.

"ฮี่! ๆ , ฮี่! ๆ , ฮี่! ๆ "

ม้าพยศยกขาหน้าแทบจะตั้งฉากกับพื้นโลก พลขับควบรถม้าคันหน้าสุดกระโจนทะยานฝ่ากำแพงเพลิงทะลุแนวออกไป

.

ทิศทางดังกล่าวมุ่งติดตามการนำของหัวหน้าคณะทหารไป และพอเห็นว่าฝ่าได้ทหารม้าที่เหลือก็ควบม้าวิ่งฝ่าเปลวเพลิงออกไปบ้างเช่นกัน ไม่เว้นแม้กระทั่งรถม้าของพวกนางสนมที่มีกงกงเป็นคนคุมบังเหียน ถึงจะทุลักทุเลไปสักหน่อยแต่ตัวรถก็ตะกุยตะกายฝ่าแนวค่ายกลใบไผ่ติดไฟของเหวินเหยาออกไปได้เช่นกัน

.

เพราะฉะนั้นในตอนนี้ภายในวงล้อมจึงเหลือแค่รถม้าขนสมบัติที่ห้อยโตงเตงติดตาข่ายเถิงเซิง (藤绳) อยู่ด้านบน แล้วก็ทหารชุดเกราะชั้นผู้น้อยอีกราว 10 - 15 ชีวิตที่ฝ่าเปลวเพลิงออกไปมิได้ ซึ่งเป็นอะไรที่ตรงตามแผนของเหวินเหยาทุกประการ จากมุมมองภายนอกกองเพลิงนางจ้องมองชีวิตพวกเขาเป็นดั่งเหยื่อ

.

ครู่สั้นหนึ่งนางหวนคิดถึงภาพเรือนของนางที่ถูกพวกโจรป่าเผาทำลาย นางคิดถึงสามีและลูกชายที่โดนฆ่าอย่างโหดเหี้ยม ความแค้นครั้งนั้นทำให้นางมาถึงจุดนี้ นางกำลังกลายเป็นพวกมันโดยมิรู้ตัว วิชาลึกลับที่ใช้การซุ่มโจมตีเช่นนี้สำนักเหลย (雷) ก็มิเคยสอนหากแต่เป็นนางเองที่เลือกจะนำมาใช้ 

.

เหวินเหยาเริ่มนึกถึงตนเองเมื่อครั้งอยู่ในสำนักร่วมกับศิษย์พี่ นางมิเคยได้ร่ำเรียนร่วมกับใครเลยมีแต่ต้องครูพักลักจำเอาเอง และในห้วงยามนี้นางกลับรู้สึกชื่นใจอย่างถึงขีดสุด 

.

"ว่าต่อให้อยู่คนเดียวก็ทำการใหญ่ได้ หากกล้าและบ้าบิ่นพอ!"