บทที่ 23 : ข้าก็แค่โจรที่ผ่านมาปล้น!

ภายใต้ค่ายกลใบไผ่และไฟบรรลัยกัลป์ ประเมินจากสายตาน่าจะมีทหารเกราะเหล็กที่หนีฝ่าออกไปมิได้ราว 15 ชีวิต พวกเขาพยายามกระเสือกกระสนแล้ว แต่เพราะมิมีม้าให้ขี่กระโดดข้ามมิหนำซ้ำธงอินทรีย์ขี่เปลวเพลิงสัญลักษณ์ประจำราชวงศ์กับเสาเหล็กสูง ก็ช่วยห่าอะไรมิได้เลยนอกจากมีไว้เท่ ๆ เห็นทีภารกิจคุ้มกันเจ้านายคงจะจบเห่และหมดลมหายใจตายกันตรงนี้เสียแล้ว

.

ซึ่งผิดถนัดเหวินเหยามิมีทางปล่อยให้เป็นเช่นนั้นแน่ เพราะหนึ่งคนในกลุ่มนี้คือหนึ่งในตัวหมากสำคัญที่นางตระเตรียมไว้ ว่าแล้วนางจึงตัดสินใจเปลี่ยนรูปลักษณ์ของฝ่ามืออีกหน คราวนี้เปลี่ยนจากฝ่ามือห้านิ้วเป็นการชักมือกลับก่อนจะนำมาขัดกันไว้เป็นรูปกากบาทตรงหน้าอก และค่อย ๆ ลดระดับพลังปราณแท้ที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายลง ทำให้ความรุนแรงของค่ายกลใบไผ่ค่อย ๆ ส่างซาลงไปตาม

.

เกลียวลมพายุลดระดับลงมวลความหนาแน่นก็เบาบางลงไปด้วย ใบไผ่ค่อย ๆ หยุดหมุนพวกมันทอดตัวลงแช่มช้าก่อนจะสงบแน่นิ่งทิ้งตัวกองสุมพะเนินคืนสู่ภาคพื้นตามเดิม และท้ายที่สุดทหารชุดเกราะเหล็กทั้ง 15 นายก็ได้รับอิสระภาพ พวกเขาเตรียมจะออกจากพื้นที่และหาทางเอารถม้าขนสมบัติลงมาจากตาข่ายเชือกเถิงเซิง (藤绳)

.

ทว่าเหวินเหยาก็แสดงตัวออกมาจากที่ซ่อนซะก่อน!

.

"ใครน่ะ! เจ้าเป็นใคร?!"

เสียงทหารนายหนึ่งชักกระบี่ยื่นเข้าใส่ ทำเอาเหล่าสหายหันตามมาเป็นพรวน

.

"ข้าบอกพวกเจ้ามิได้หรอก เอาเป็นว่าข้าก็แค่โจรป่าที่ต้องการทรัพย์สมบัติในรถม้านั่น"

เหวินเหยาตอบเสียงเรียบ แม้จะอยู่ภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีดำสนิทแต่นางก็แน่ใจว่าพวกทหารทุกคนได้ยินชัดเจน

.

"เช่นนั้นก็หมายความว่ากับดักทั้งหมดนี่เป็นของเจ้าสินะ! หน๊อย! มันจะหยามเกียรติทหารสกุลจ้วงอย่างพวกเรามากเกินไปแล้ว เป็นแค่สตรีแท้ ๆ ! , ย๊ากกกก!!!"

.

ก็รู้อยู่เต็มอกว่าศัตรูเป็นสตรีแล้วไฉนผู้ที่เรียกตนเองว่าเป็นทหารกล้า ถึงยังหันคมดาบจะสังหารผู้หญิงได้ คิดเช่นนี้แล้วเหวินเหยาก็ได้แต่สังเวชใจ

.

นางตวัดดัชนีนิ้วชี้ฟาดแทยงลำตัวเป็นแนวเส้นตรงเสียงดัง "ฟับ!" คราวนี้ไม่ใช่วิชาดัชนีอัสนีบาต หรือ ดัชนีพิโรธ แบบที่เคยทำ เพราะขืนใช้ให้คนทางราชสำนักเห็นข่าวของนางที่ปรากฏอยู่บนกระดานแจ้งราชกิจก็จะทำให้ใช้ชีวิตในฉางหลิงลำบาก เกรงตัวตนจะถูกเปิดเผย เช่นนั้นทางออกเดียวของเรื่องนี้ก็คือฆ่าพวกเขาทิ้งให้หมด! โดยใช้อาวุธของพวกเขาเอง!

.

"ยืมกระบี่!"

แม่นางตะโกนลั่น

.

"ฟึบ! , ฟึบ! , ฟึบ!  ,ฟึบ!"

.

แล้วจู่ ๆ กระบี่ที่กำมั่นอยู่ในมือของทหารผู้นั้นก็หลุดผล็อยออกจากมือ มันบินหมุนเคว้งฉวัดเฉวียนไปตามการเคลื่อนนิ้วดัชนีของแม่นางเหวิน ก่อนจะตวัดโค้งกลางอากาศและพุ่งมาใส่มือของนางโดยละม่อม มิได้มีแต่คุณชายเซียวคนรองหรอกที่ใช้ปราณเคลื่อนย้ายวัตถุเป็น เพราะถึงจะมิเก่งเท่าแต่กับทหารปลายแถว 15 นายเบื้องหน้าเหวินเหยาถือว่าแค่ขนมกรุบ

.

"ชั๊ววว!"

.

"เอือกกก!"

.

"ชั๊ววว! , ชั๊ววว!"

.

"อ๊ากกก! , อ๊าาาา!"

.

ร่วงกราวเป็นดอกเห็ดคมดาบแต่ละวงแพรวพราวราวกับพยับจันทรา ทุกองศาของการฟาดฟันตรงเข้าจุดตายตรงคอหอยของศัตรู! เกิดเป็น 14 แผล! บน 14 ศพ! ชนิดที่เสื้อเกราะหนา ๆ ก็ป้องกันอะไรมิได้ กลายเป็นภาพของศพหทารนอนจมกองเลือดท่ามกลางใบไผ่แห้ง และรถม้าคันโตที่ห้อยติดตาข่ายเถิงเซิง (藤绳) อยู่เบื้องบน

.

ทุกอย่างยังคงอยู่ในแผนและตัวหมากคนสำคัญก็ยังคงมีชีวิตอยู่ ชายผู้นั้นคือเจ้าของกระบี่เล่มที่เหวินเหยาถืออยู่ในมือ ณ ขณะนี้ จอมยุทธหญิงเจตนาเก็บเขาไว้เป็นรายสุดท้าย 

.

"ลงมือเลยสิ! จะเก็บข้าไว้ให้อับอายเพื่อการณ์ใดเล่า!?"

ศักดิ์ศรีมาเต็มเมื่อสู้ไม่ได้ก็มิถอยหนีชายชาตินักรบถูกฝึกกันมาเช่นนี้ หลังสหายร่วมรบตายหมดการจะหนีศึกไปเพียงคนเดียวย่อมมิใช่สิ่งอันพึงกระทำ

.

"ได้! ข้าลงมืออยู่แล้ว! ข้าแค่อยากให้เจ้าจดจำคำนี้จากปากข้าเอาไว้ ว่าข้าเป็นเพียงแค่โจรป่าคนหนึ่งที่มาปล้นเอาทรัพย์สมบัติ!"

.

"ชั๊ววว!"

ฟันฉับเข้าที่คอหอยแต่เป็นเพียงแค่สันดาบ

.

นั่นทำให้ทหารรายนี้สลบไปและเหวินเหยาก็ปักกระบี่เล่มดังกล่าวเสียบคาไว้บนพื้นดินใกล้ ๆ กับร่างอันแน่นิ่งของเขา เพื่อเป็นสิ่งย้ำเตือนว่าห้ามลืมในพฤติกรรมสุดระห่ำของนาง แล้วก็ไม่ต้องรู้ว่านางเป็นใคร แต่จงรู้ว่านางเป็นแค่โจรป่าคนเดียวที่บุกมาปล้นก็พอ