บทที่ 21 : ทิศทางที่ถูกบังคับ!

"รถม้าคันตรงกลางเมื่อฟังจากเสียงม้าที่แผดเสียงร้องดังกว่าคันอื่น บวกกับพลขับที่ฟาดแส้ซะจนหัวไหล่แทบซ้น และรอยล้อเกวียนที่จมลึกกว่าคันไหน ๆ ค่อนข้างเป็นไปได้สูงว่าข้างในจะต้องเป็นเหรียญทองหรือของมีค่า!"

นางยังคงกระโจนข้ามฟากทิวไผ่อย่างคล่องแคล่ว ยิ่งตกพลบค่ำยิ่งไวขึ้นราวกับนกนางแอ่นเหินราตรี

.

ชั่วยามนี้จอมยุทธหญิงโผทะยานนำหน้าขบวนคาราวานไปราว 2 ลี้สวี่ (里许) นางทำเพื่อตรวจสอบว่าต้นหวูถงใหญ่กับหินผาที่อุตส่าห์ใช้ยันต์ระเบิดถล่มทิ้งไว้ตั้งแต่ยามฉู่ของคืนก่อนยังอยู่ดีหรือไม่ ซึ่งพอมันยังอยู่ดีหลังขบวนรถของคุณชายเซียวแล่นผ่านมาถึง ทหารนำขบวนก็จำเป็นจะต้องเลี่ยงเส้นทางดังกล่าวพลันเปลี่ยนทิศทางรถให้วิ่งไปตามทางที่นางกำหนดไว้

.

ณ จุดสังเกตการณ์บนหน้าผาสูงศิษย์สำนักเหลย (雷) ยังได้ใช้ทักษะในการอ่านสถานการณ์เพิ่มเติมอีกเล็กน้อย ทำให้รู้ว่ารถม้าคันสุดท้ายก็มิน่าจะใช่รถของคุณชายซียวจวินเหยียนอีกเช่นกัน กลับกันนั่นน่าจะเป็นรถที่บรรทุกสตรีมามากกว่า 10 นางเสียมากกว่า!

.

"นี่ท่านจะขนบุปผาชนมากมายเช่นนั้นไปที่ไหนกันคุณชาย? เหตุที่ข้ารู้ก็เพราะลายฉลุไม้แบบเฟิ่งเหวิน (凤纹) อันเป็นสัญลักษณ์ของสตรีที่อ่อนช้อย , สง่างาม , และสูงส่ง มีแค่ช่างฝีมือในเขตพระราชฐานชั้นในเท่านั้นถึงจะฉลุลายเช่นนี้ได้ แล้วใครกันเล่าที่อยู่ในวังชั้นในสุดถ้ามิใช่พวกนางสนม หรือจะดูจากสารถีคนขับก็ได้ทหารจากจวนสกุลเซียวมีคนบุคลิกตุ้งติ้งเช่นนี้หรือ? กงกงจากวังหลวงลงมาควบม้าเองเสียมากกว่า?!"

.

ไตร่ตรองเสร็จก็กระโดดสลับขาไต่ยอดไผ่โดยใช้พิรุณย่ำฟ้าไล่กวดขบวนรถไปอีกที ณ ตอนนี้ทุกอย่างเริ่มจะต่อภาพเป็นเนื้อเดียวกันได้แล้ว เส้นทางที่พวกเขาใช้คือหมุดหมายที่เหวินเหยาต้องการให้รถวิ่งไป และถึงตอนนี้นางก็รู้แน่ชัดแล้วว่าคุณชายเซียวจวินเหยียนอยู่ในรถคันหน้าสุด

.

ข่าวสารลับที่ซื้อจากตำหนักเงาจันทรามิได้ผิดพลาด พวกเขาแค่แจ้งว่าคุณชายเซียวจะเดินทางมาทางนี้พร้อมคณะแต่มิได้บอกว่าจะไปที่ไหนและไปทำอะไร คนที่ทำให้ภาพใหญ่นี้สมบูรณ์จึงเป็นตัวเหวินเหยาเอง ส่วนคำถามที่ว่าจะไปที่ไหนและไปทำอะไรอีกมิช้าก็น่าจะรู้ หลังขบวนรถทั้งคาราวานเคลื่อนตัวเข้าสู่ส่วนท้ายของป่าไผ่

.

บริเวณรอบ ๆ นี้คือดงแมกไม้ที่จอมยุทธหญิงลงทุนมาวางค่ายกลดักรอไว้ตั้งแต่หลายคืนก่อน!

.

"ฟุบ~!"

ฝ่าเท้าเล็กลดระดับลงเหยียบย่ำลงสู่พื้นล่างที่เต็มไปด้วยใบไผ่แห้ง

.

"แกร๊บ! , แกร๊บ! , แกร๊บ!"

.

"เอาล่ะ! อย่าน้อยเงินที่จ่ายให้ว่านอิ่งโหลว (万影楼) ก็มิเสียเปล่า ข่าวของพวกเขายังไว้ใจได้เสมอ ต้อนมาได้ขนาดนี้ก็ต้องยกย่องพวกเขาอยู่หลายส่วน แต่หลังจากนี้คงต้องใช้ฝีมือของเราเองแล้วล่ะนะ"

เหวินเหยาคิดพลางก้มตัวลงต่ำคล้ายกำลังเดินย่อง มิหนำซ้ำยังพยายามชำเลืองผ่านซี่ไผ่และความมืดดำแห่งรัตติกาลอันดับแสง

.

จากถนนดินลูกรังที่แคบประมาณ 3 ปู้และสองฟากฝั่งที่เต็มไปด้วยป่าไผ่ เหตุไฉนพอถึงตำแหน่งตรงนี้พื้นที่กับกว้างขวางขึ้นจนกลายเป็นลานกว้าง! มีใบไผ่แห้งปกคลุมอยู่เต็มบริเวณ ด้วยความสัตย์จริงแม้แต่ทหารม้าผู้นำขบวนและบรรดาทหารยศต่ำที่ถือธงราชสำนักอยู่รายรอบยังเริ่มกุมกระบี่เพื่อระวังตัว ลางสังหรณ์ชักมิดีพื้นที่ลักษณะนี้มันดงสังหารชัด ๆ  

.

พอเห็นเป้าหมายออกอาการลนลาน เหวินเหยาจึงตัดสินใจตวัดดัขนีใช้ปราณเคลื่อนย้ายวัตถุทันที! นางสะบัดแขนฟันฉับกลางอากาศโดยที่ตนเองยังซ่อนตัวอยู่หลังแนวไผ่!

.

"ฟึบบบ!"

.

"ฮี่~! , ฮี่~! , ฮี่!!!"

.

ครู่สั้นต้นไผ่ขนาดใหญ่ 16 ต้นที่ถูกคลุมทับไว้ด้วยใบไผ่จำนวนมากก็ดีดตัวเองให้ตรงเด่ขึ้นมา! ไผ่ต้านจู๋ (淡竹) ขึ้นชื่อลือชาว่ามีความยืดหยุ่นสูงที่สุดในยุทธภพ เนื้อของมันมักถูกนำมาทำอาวุธหรืออุปกรณ์สำหรับดักสัตว์ และหนนี้เหวินเหยาก็นำมาใช้สำหรับจับคน! เพราะสิ่งที่ผูกกับต้นไผ่เหล่านี้ไว้ก็คือตาข่ายเชือกเถิงเซิง (騰升) อีกหนึ่งไอเท็มสำคัญที่จะขาดไปมิได้สำหรับนักล่าหรือโจรป่าบนภูเขา

.

รถม้าคันกลางที่บรรทุกทรัพย์สมบัติทองคำต่าง ๆ จึงถูกยกชูให้สูงขึ้นเหนือพื้นกว่า 4 จั้ง! เรียกได้ว่าสูงจนต้องแหงนคอมอง แล้วก็จะเห็นม้าสองตัวดิ้นกระแด่ว ๆ พร้อมกับคนขับ และล้อเกวียนที่หมุนติ้วอยู่กลางอากาศ พวกเขาถูกพันธนาการไว้เหนือฟ้าโดยสิ้นเชิง สำทับกับบรรดาทหารชุดเกราะที่อยู่เบื้องล่างที่ก็ตะโกนออกมาแทบจะเป็นเสียงเดียวกันว่า

.

"ขบวนรถโดนปล้น! อารักขาคุณชายเซียว!"