บทที่ 4 : สุราจตุรส

คำว่า "เหลย" (雷) ในภาษาจีนแปลว่าสายฟ้า ท้องฟ้ากว้างใหญ่ไพศาล แผ่ปกครองนทีเย้ยชลธารยันพสุธาพื้นมหาสมุทร ประกายแฉกสายฟ้าคำรามได้ถึงถิ่นไหน ผืนฟ้าย่อมสยายตัวไกลได้ถึงถิ่นนั้น และเพราะเหตุนี้วิชา "บุปผาพันลี้" ของสำนักเหลย (雷) จึงเป็นที่ถูกกล่าวขานว่าเป็นหนึ่งในใต้หล้า แม้ศิษย์ส่วนใหญ่จะฝึกกระบี่และใช้ปราณอัสนีร่วมกับดัชนีพิโรธ แต่วิชาในการสะกดรอยพวกเขาก็มิน้อยหน้าใคร เหวินเหยาเลื่อมใสในสิ่งนี้มานาน และตอนนี้ ณ ปัจจุบันท่านผู้อาวุโสที่จะถ่ายทอดเคล็ดวิชานี้ให้นางก็ได้ยืนอยู่ตรงหน้าแล้ว

.

"แม่นางเจ้ามาที่นี่เพียงเพราะต้องการจะฝึกวิชา "บุพผาพันนลี้ (天鏡千里觀)" ใช่หรือไม่?"

.

"เจ้าค่ะ! ขอท่านผู้อาวุโสโปรดชี้แนะด้วย! โปรดรับข้าเป็นศิษย์ด้วยเถิด! และขออภัยที่ข้าไร้เดียงสา"

.

"หึ ๆ ดี! ช่างเป็นคนที่ตรงไปตรงมาดียิ่งนัก"

อาจารย์เหลยหัวเราะร่าดู ๆ ไปแกก็ไม่ได้น่ากลัวอะไร ออกจะดูเหมือนคุณลุงผมสีดอกเลาที่อารมณ์ดี และเมามายสุราอยู่ตลอดเวลาเสียด้วยซ้ำ

.

เพราะทุกถ้อยคำหลังจากนั้นมีแต่ตัวแกเองที่เป็นผู้แถลงอยู่ฝ่ายเดียว อาจารย์เหลยบอกกับแม่นางเหวินเหยาว่า การจะเข้ามาเป็นศิษย์หญิงของสำนักเหลยเป็นเรื่องผิดประเพณี แต่สำหรับนางแล้วอาจารย์จะยกเว้นให้เป็นกรณีฟ้าเหนือฟ้า แต่ทว่าก็ต้องแลกมากับเงื่อนไขบางประการนั่นก็คือ

.

ตลอดระยะเวลา 3 ปีหลังจากนี้ เหวินเหยาจะต้องตักตวง "ความรัก" ด้วยการตามหารักแท้ให้แก่ผู้คน! พลันนำมาบรรจุใส่ไหสุราใบนี้จนเต็มซะก่อน! ถ้าทำได้ตามกำหนดอาจารย์ก็จะถ่ายทอดวิชา "บุปผาพันลี้" ให้แก่นาง ส่วนเวลา 1 ปีนับจากนี้แม่นางเหวินเหยาจะต้องเปลี่ยนแซ่สกุล นามนำหน้าจะต้องเปลี่ยนเป็น "เหลย" กลายเป็น "เหลยเหวินเหยา" เพื่อความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันของคนในสำนัก 

.

ผืนฟ้าไม่เคยแตกสลาย หมู่เมฆเกาะกลุ่มแน่นฉันใด ศิษย์สำนักเหลยทุกคนย่อมคือพี่น้องกัน อาจารย์เหลยบอกต่อว่าเพราะนางเป็นสตรี นางถึงฝึกยุทธร่วมกับศิษย์พี่เพศชายมิได้ แต่อาจารย์จะให้นางเข้ามามีบทบาทในการเป็นบ่าวรับใช้ คอยปัดกวาดเช็ดถูสำนัก หุงหาอาหาร แล้วอาจารย์จะเจียดเวลามาสอนวรยุทธขั้นพื้นฐานให้แก่นางเป็นกรณีพิเศษ

.

"เจ้าจะได้หัดเดินลมปราณและใช้กำลังภายใน วิชาตัวเบา "พิรุณย่ำฟ้า" ของสำนักเราก็ใช่ว่าจะไร้ชื่อ แม้จะฝึกฝนง่ายแต่หากใช้ในการหลบหนีหวงแหนชีวิตข้าว่าก็มิเลวเลยหากเจ้าจะศึกษาจดจำ ว่าแต่เจ้าจะรับเงื่อนไขทั้งหมดนี้ของข้าหรือไม่?"

อาจารย์เหลยสะบัดชายเสื้อพริ้วไหว ดั่งเจตนาจะให้แม่นางผู้คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าไตร่ตรองคิด

.

"ศิษย์น้อมรับเจ้าค่ะ! ข้าน้อยน้อมรับทุกเงื่อนไขทุกกรณี! ลำบากท่านผู้อาวุโสแล้ว!"

หน้าผากสวยโน้มลงโขกคำนับพื้น ฝ่ามือสองข้างวางนาบขนาบกับแผ่นดิน แสดงความเคารพต่อท่านเจ้าสำนัก

.

"ดี! เป็นศิษย์หญิงที่ดี! ฮ่า ๆ ๆ !"

.

"พรึบ!"

ตวัดชายเสื้ออีกทีแต่คราวนี้เป็นคนละข้าง และผลลัพธ์ที่ออกมาก็ไม่เหมือนเก่า

.

เพราะนี่คือท่วงท่าการใช้กำลังภายในของอาจารย์เหลย แกออกแรงเพียงแค่ครึ่งสวน แต่หารู้ไม่ว่ากลับเรียกเอาไหสุราใบหนึ่งให้ลอยพุ่งออกมาจากโรงเก็บได้อย่างน่าอัศจรรย์! มันลอยทะลุหน้าต่างแหวกผ่านหมู่มวลลูกศิษย์ ก่อนจะพุ่งตรงเข้าไปใส่กลางอกของเหลยเหวินเหยาแบบพอดีเป๊ะ!

.

"อุ๊บ!.. สิ่งนี้คือ?"

.

"นี่คือ "ไหจตุรส" สุราจะไม่ปรากฏขึ้นในนี้หากเจ้าตามหารักแท้ให้ผู้คนมิได้! แต่ถ้าเจ้าสะสมได้จนเต็มสุราไหนี้ก็จะมีรสชาติมากถึง 4 รส! เป็นสุราดีที่ใต้หล้าล้วนอยากจะลิ้มลอง หนึ่งหอมหวานรัญจวน สองเมามายแต่ไม่มอมเมา สามแผดร้อนหลอมกระดูก และสี่หลงลืมทุกสรรพสิ่ง"

.

"เอิ่ม.. ช่างเป็นสุราที่หน้าสนใจยิ่งนักเจ้าค่ะอาจารย์"

.

"เจ้าเข้าใจมิผิด ข้ามอบไหใบนี้ให้เจ้ารักษาดูแล เมื่อไหร่ที่มันเต็มวิชา "บุปผาพันลี้" ก็จะถูกถ่ายทอดให้เจ้า สำนักเหลยรับเจ้าเป็นศิษย์แล้วเข้ามาเถิดไม่ต้องคุกเข่าอีกต่อไป"

.

ไหจตุรสถูกอุ้มขึ้นบนมือ ขนาดอันพอเหมาะของมันกอดแล้วอบอุ่นดียิ่งนัก แต่ทว่าหลังถูกแตะต้องด้วยกายสัมผัสอันนุ่มนิ่มจากหญิงสาว ตัวไหก็เริ่มเปลี่ยนลวดลายไปอย่างน่าพิศวง! จากไหสีขาวขุ่นเนื้อธรรมดา บัดนี้กลับเต็มไปด้วยลายครามอันวิจิตรบรรจง! มันสวยเหมือนชามเบญจรงค์ แล้วก็ดูแพงขึ้นราวกับเป็นสมบัติอันหวงแหนขององค์จักรพรรดิ