บทที่ 3 : สำนักเหลย (雷)

คุกเข่าหมกธรณีอยู่เช่นนั้นราว 2 ก้านธูป จู่ ๆ ประตูไม้หน้าสำนักเหลย (雷) ที่เคยเปิดแบบบานสวิงก็หักโค่นลงมาจากด้านบน! มันล้มตรึม! ลงมาเสียงดังสนั่นฝุ่นตลบอบอวล! ตามติดมาด้วยปราณกระบี่อันใสบริสุทธิ์ ที่พุ่งเป็นลำแสงออร่าสีทองเป็นรูปลักษณ์ของกระบี่ กล่าวคือเป็นกระบี่ที่ไม่ใช่กระบี่ เป็นเพียงแค่ไอลมปราณของผู้ฝึกยุทธมาอย่างโชกโชนและเพียงแค่นั้นก็ใช้ฆ่าคนเป็น ๆ ได้แล้ว

.

"ฟิ้ว..ว..ว~!"

.

คมแหลมสีอัสดงสั่นระริกจ่ออยู่ตรงลำคอของแม่นางเหวินเหยา นางแหงนหน้าเงยขึ้นด้วยความตระหนกตื่นกลัว แต่ทว่าพร้อมกันนั้นดวงตาก็ได้มองเข้าไปในลานกว้างของสำนักด้วย นางเห็นกลุ่มลูกศิษย์ราว 10 ชีวิตกำลังเรียนรำกระบี่กันอยู่ ด้วยความสัตย์จริงท่วงท่าของพวกเขานั้นงดงามและอ่อนช้อยมาก มีความพร้อมเพรียงอันน่าเกรงขามรุกรับได้หมดจบในคมกระบี่เดียว กระทั่งเหวินเหยาคิดกับตนเองขึ้นมาว่าก็แล้วทำไมสตรีถึงทำสิ่งนี้บ้างมิได้? 

.

เดชะบุญอุปมาเหมือนเจ้าสำนักตัวจริงจะได้ยินเข้า โดยไม่ทราบแหล่งที่มาของเสียงหญิงสาวได้ยินก็แต่เสียงของท่านผู้อาวุโสท่านหนึ่ง ที่ก้องดังเข้ามาในหัวในทำนองว่า

.

"เมื่อครู่เจ้าเอ่ยถึงความแค้นใช่หรือไม่? หากเจ้ามาที่สำนักเหลย (雷) ด้วยจิตอาฆาตเจ้าจงขับตัวเองไปพ้นสำนักศึกษานี้ซะเถิด!"

เสียงผู้อาวุโสมีความแหบพร่า และออร่าปราณกระบี่ที่จ่ออยู่ก็แตกสลายกลายเป็นละอองออกไป

.

"ฟึม..ม..ม~!"

.

"แม่นางข้าจะจำแนกให้เจ้าทราบ ว่าผู้มีความแค้นนั้นเส้นลมปราณจะวิปลาส เมื่อจิตไม่สงบแม้แต่กระบี่ไม้กฤษณาของดรุณน้อยก็ยังไร้เรี่ยวแรงจะหยิบถือ เจ้าเป็นสตรีหญิงงามย่อมคู่กับนทีอารมณ์ เมื่อจิตไม่มั่นคงเจ้าจะฝึกยุทธได้เช่นไร!"

.

หญิงสามีตายไม่เถียงสักคำนางเห็นพ้องกับคำกล่าวของท่านเจ้าสำนักในทุกคำพูด แต่นางก็ยังอดทนนางไม่ยอมลุกหนีไปไหนพลางใช้ความสงบสยบปัญหา นี่ไม่ใช่การบีบน้ำตาหรือการใช้วิชามหาเสน่ห์ใด เพราะจู่ ๆ น้ำตาแห่งความแค้นมันก็ไหลออกมาเอง เหวินเหยาไร้ซึ่งการซึมเศร้าทั้งหมดทั้งมวลมีแต่ความเจ็บใจที่ตนเองเกิดมาเป็นสตรี ทำไมถึงต้องเป็นเพศที่อ่อนแอและทำไมถึงปกป้องคนในครอบครัวที่ตนรักไว้มิได้!

.

ชั่วขณะจิตนั้นเองที่ผู้อาวุโสเหลย (雷) เล็งเห็นอะไรบางอย่าง แม้ตัวแกจะอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้แต่กระบี่จริงแท้ในมือกลับสั่นระริกอย่างแปลกประหลาด! ราวกับว่าศาตราวุธเล่มนี้จะสัมผัสได้ถึงขุมพลังที่ซ่อนอยู่ภายในตัวของแม่นาง ว่ากันว่ากระบี่ทุกเล่มมีจิตวิญญาณและพวกมันจะมีปฏิกิริยาเมื่อพบเจอกับจอมยุทธที่ใช่!

.

หรือนี่อาจจะเป็นคุณสมบัติของจอมยุทธหญิงที่ยุทธภพรอคอย ใครสักคนที่มีทั้งความอ่อนไหวและหนักแน่นอยู่ในคนเดียวกัน ใครสักคนที่เปลี่ยนความแค้นเป็นพลังและมีใจอยากจะปกป้องมากกว่าจะเป็นหนึ่งในใต้หล้าเฉกเช่นบุรุษ มองไปมองมาชักจะเมามายในแอ่งดวงตา อาจารย์เหลย (雷) เหมือนจะใจอ่อนแกสนใจเรื่องความ "รัก" ที่นางมีต่อครอบครัว และนี่คือแววตาของผู้เป็นเลิศที่ยังไม่ได้รับการเจียระไนชัด ๆ

.

"หยุด!"

เสียงเจ้าสำนักตะโกนมาแต่ไกล และลูกศิษย์ที่รำกระบี่อยู่บนลานกว้างก็หยุดฝึกตามคำสั่ง

.

"พวกเจ้าไปพักผ่อนได้ ข้าขอออกไปสนทนากับแม่นางที่อยู่ด้านนอกสักครู่"

.

"ขอรับท่านอาจารย์!"

ตอบพร้อมกันแบบผสานเสียง ขนาดท่วงท่าการรวบกระบี่และผสานมือคำนับก็ยังพร้อมกันโคตร ๆ

.

ก่อนที่ท้ายที่สุดแล้วเหวินเหยาในลุคสาวชาวบ้าน จะได้พบเจอกับอาจารย์เหลย (雷) เจ้าสำนักอัสนีบาตผู้ครอบครองเคล็ดวิชา "บุปผาพันลี้" ที่นางต้องการฝึกให้บรรลุมรรคาให้ได้แบบตัวเป็น ๆ การพบกันหนนี้นับเป็นครั้งแรกก็จริง แต่นางกลับรับรู้ได้ถึงความเป็นมิตร ท่านอาจารย์แม้จะดูอาวุโสมากแล้วแต่ก็ดูแข็งแรงปราดเปรียวมาก ซึ่งหากได้เข้าเป็นศิษย์ของที่นี่เหวินเหยาก็คงจะภักดีต่ออาจารย์อย่างถวายชีวิต ในฐานะของผู้มีพระคุณที่เปี่ยมไปด้วยเมตตา