บทที่ 5 : บันทึกลึกลับ

นายน้อยหญิงสะดุ้งเฮือกขึ้นกลางโต๊ะ ณ ตอนนี้ค่ายกลวิปลาศจำแลงจิตที่แม่นางเหวินเหยาวางไว้ ได้ถูกสลายออกไปหมดสิ้นแล้ว แล้วก็เป็นสาวเจ้าที่จู่ ๆ ก็ลุกขึ้นยืนพรวดพราด นางตบมือแปะ ๆ อีกทั้งดวงตายังใสแจ๋วเปล่งประกาย พลางจ้องมองมายังจอมยุทธหญิงอย่างมิลดละ ดูทรงเหวินเหยาจะกลายเป็นไอดอลของนางไปซะแล้ว

.

"ท่านพี่ยอดเยี่ยมเหลือเกินเจ้าค่ะ ข้าน้อยเลื่อมใสยิ่งนัก"

ผสานมือเป็นก้อนกลม พลางเขย่าขึ้นลงทำท่าคารวะ

.

"แล้วนี่สินะเจ้าค่ะ คือไหใบดังกล่าว?"

.

ภาพเหตุการณ์ได้ถูกตัดออกมาสู่โลกภายนอกแล้ว และด้วยความซุกซนอยากรู้อยากเห็น นายน้อยหญิงก็เลยลองเอื้อมมือมาแตะไหจตุรสที่วางอยู่บนโต๊ะดู ส่งผลให้ตัวไหเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงขึ้นอีกครั้ง! สีของมันเปลี่ยนไปและลวดลายก็เริ่มเปลี่ยนแปลง!

.

สอดคล้องกันกับบรรดาชาวตลาด และหน่วยองครักษ์ที่ก็เริ่มทยอยลืมตาตื่นขึ้น แต่ละคนไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านี้ มารู้ตัวอีกทีตัวเองมานอนจมกองฝุ่นคลุกกองดินข้างถนนได้เช่นไรก็มิอาจทราบ ตลาดฉางหลิงจึงค่อย ๆ กลับมาคึกคักมีชีวิตชีวากันอีกครั้ง และเมื่อเห็นว่าทุกอย่างเริ่มคลี่คลายเหวินเหยาถึงเริ่มพูด

.

"ไม่ผิด! การที่เจ้าสัมผัสไหจตุรสแล้วลวดลายเปลี่ยนไปย่อมตีความได้ว่าเจ้าเป็นผู้มีวาสนา มาเริ่มกันเถอะข้าเหวินเหยาจะตามหารักแท้ให้เจ้าเอง!"

.

และช่วงเวลาราว 3 ก้านธูปหลังจากนั้น ก็เป็นการบันทึกข้อมูลส่วนตัวของนายน้อยโดยละเอียด อันได้ความว่านางเป็นบุตรีคนเดียวของสกุลจ้วง มีนามว่า "จ้วงเยว่เอ๋อ" เหล่าสหายมักเรียกนางว่า "เยว่เอ๋อน้อยแห่งฉางหลิง" เพราะชื่อของนางแปลว่าดวงดาว มีเยว่เอ๋อที่ไหนที่นั่นก็จะสดใสสุกสกาวไปหมด

.

เข้าสารทฤดูปีนี้นางจะมีอายุครบ 16 ปี และเมื่อผ่านไปอีก 2 เหมันต์ก็จะเข้าสู่วัยปักปิ่น แต่ครานั้นเยว่เอ๋อกลับยังคงรักความสำราญ นางมิต้องการแยกเรือนหรือเป็นดองกับสกุลใด แม้จะมีคุณชายจากหลายตระกูลเข้ามาทาบทามบ้าง แต่ก็ยังมิต้องตาต้องใจเท่าใดนัก นายน้อยยังให้ข้อมูลกับเหวินเหยาต่ออีกว่า นางชอบบุรุษที่มีความเจ้าเสน่ห์ ร่างต้องสูงเพรียวราวไผ่บนเชิงผา ไหล่ต้องผายกว้างพอให้ได้พักพิงยามเหน็บหนาว

.

เส้นผมของเขาควรจะดำขลับอย่างไม่จงใจ เมื่อสายลมโบกพัดหากปอยผมหลุดลู่เคลียแนบแก้มใส แล้วมนุษย์เพศสาวอื่นใดยอมเผลอกลืนฝืนลมหายใจ หากหาได้เช่นนี้นางจะตกปากรับคำเป็นภรรยาโดยมิหมกเม็ด! นางจะให้บุตรแก่เขา และจะถือคำสัตย์ภักดีต่อรักแรกผู้นี้ไปชั่วนิจนิรันทร์

.

"แกร๊ก ๆ , แกร๊ก ๆ , แกร๊ก ๆ"

แม่นางเหวินเหยาเร่งบันทึกข้อมูลเหล่านี้ลงในม้วนตำราไม้ นางฟังไปก็อมยิ้มไป เพราะเอ็นดูในความมองโลกในแง่ดีของสาววัยดรุณ

.

"แล้วเจ้ามิสนใจลักษณะนิสัยของเขาเลยรึ? คุณชายแบบไหนคือตัวตนที่เจ้าชอบ?"

.

"มิเป็นไรเจ้าค่ะพี่สาว เพราะข้าเองก็มิใช่จะนิสัยดีอะไร ออกจะซุกซนเกินจะเป็นหญิงงามเสียด้วยซ้ำ , เหอะ ๆ "

.

"ฮ่า! ๆ เจ้านี่ช่างฉอเลาะน่ารักน่าชังยิ่งนัก ถ้าเช่นนั้นก็คงจะมิยากเกินกำลังวรยุทธข้าหรอก.. เจ้าจงวางใจ~!"

.

"แกร๊ก ๆ , แกร๊ก ๆ , แกร๊ก ๆ"

.

เหวินเหยายังคงบันทึกข้อมูลลูกค้าของนางต่อไป แต่โปรดอย่าเข้าใจผิดว่านางใช้หมึกหรือพู่กันจีนในการขีดเขียน เพราะสิ่งที่นางทำก็คืออีกเคล็ดวิชาหนึ่งที่ร่ำเรียนมาจากสำนักเหลย (雷) มันคือการบันทึกข้อความผ่านการเดินลมปราณ ที่เพียงแค่ตวัดนิ้วชี้เล็กน้อยสายอัสนีบาตรเล็ก ๆ ก็จะเซาะลงไปที่เนื้อตำราไม้ จนเกิดเป็นรอยไหม้ยึกยือและสุดท้ายก็จะขึ้นลายเป็นรูปลักษณ์ตัวอักษร ซึ่งมิได้หมดแค่นั้น! 

.

ความลับของลูกค้าคือสิ่งสำคัญ ทำธุรกิจต้องมีจรรยาบรรณ เหวินเหยาเลยได้ปล่อยปราณอัสนีคลุมทับม้วนตำราไว้อีกชั้นหนึ่ง อันจะส่งผลให้ทุกคนมองเห็นม้วนตำรานี้ได้ แต่พอคลี่ออกอ่านก็จะเจอแต่ความว่างเปล่า เว้นแต่ว่าคน ๆ นั้นจะเป็นศิษย์ของสำนักเหลย (雷) ที่คลายค่ายกลอำพรางนี้เป็น