บทที่ 65 : ไอ้เสี่ยวโม้บ้า! (18+)

หลายชั่วยามผ่านไปแม้เสี่ยวโม่ที่นุ่งผ้าเรียบร้อยแล้วจะพยายามลากรถวิ่งตามหายังไง ลองสอดส่ายสายตามองหานายน้อยตามที่ต่าง ๆ จนกระทั่งผ้าที่เคยเปียกหมาดกลับกลายเป็นแห้งคาตัว เขาก็ยังมิเห็นแม้แต่เงาของเยว่เอ๋อเลย ประหนึ่งว่านางนั้นได้หายตัวไปจากฉางหลิงมันซะเฉย ๆ 

.

ใจคอมิดีเลยทุกเสี้ยววินาทีมีแต่การกล่าวโทษตนเอง เป็นเพราะเขาแท้ ๆ ที่มิยอมหักห้ามใจ ล่วงเกินคุณหนูก็ว่าโทษหนักแล้วแถมยังไปแตกน้ำว่าวใส่น่มน๊มนางอีก งานนี้หากถูกแพร่งพรายออกไปคงมิพ้นโดนขับออกจากจวนสกุลจ้วง! การผิดผีงั้นเหรอ? เสี่ยวโม่ต้องแต่งกับเยว่เอ๋อเพราะไปลักลอบได้เสียกันโดยมิได้สมรส ลืมไปซะเถอะ! เพราะประเพณีจีนเขามิมีจารีตให้คุณหนูรูปงามแต่งกับคนใช้หรอก

.

"โถ่เอ๊ย! เพราะควยเราแท้ ๆ ทำไมเจ้าถึงซุกซนนักนะ! หากกลั้นไว้อีกสักหน่อยแล้วปล่อยเข้าซอกแคมคุณหนู เราก็คงมิต้องแห้งผากอยู่กับรถลากโง่ ๆ เช่นนี้ , หึ่ย! ไอ้เสี่ยวโม้โง่! เจ้านี่มันช่างทึ่มซะจริงเชียว!"

.

"ครืดดดด! ,  ครืดดดด! , ครืดดดด!"

(เสียงล้อรถลากอันว่างเปล่าบดกับพื้นถนนลูกรัง)

.

"ท่านน้า? ท่านเห็นคุณหนูสกุลจ้วงผ่านมาทางนี้บ้างหรือไม่? , ท่านพ่อค้าจ๊ะ? ท่านเห็นเจ้านายข้าแวะมาซื้อถังหูลู่บ้างรึเปล่า? , พี่สาวล่ะ? ข้าเพิ่งไปส่งบะหมี่ที่ร้านท่านเมื่อยามซื่อ (巳时) ท่านเห็นคุณหนูของข้าบ้างหรือไม่?"

สารพัดคำถามไล่ถามคนไปทั้งย่าน

.

ด้วยความที่สกุลจ้วงเป็นตระกูลดัง มีกิจการค้าเส้นระดับโรงงานเลยทำให้ใครต่อใครต่างก็รู้จักเยว่เอ๋อกันไปหมด บุคลิกอันสดใสของนางรอยยิ้มที่อ้ากว้างอยู่แทบจะตลอดเวลา ใครเห็นก็ย่อมสะดุดตาและอยากสนทนาปราศรัยด้วย แต่ทว่าวันนี้กลับต่างไปเพราะไม่ว่าเสี่ยวโม้จะพยายามเสาะหายังไง เขาก็ยังหานางไม่เจออยู่ดีจนล่วงเลยเข้าสู่ยามเซิน (申时)

.

.

ตัดภาพมาที่จวนสกุลจ้วง บนห้องนอนชั้น 2 ของเรือนหลัก

.

"ฮัดเช๊ยยย!"

มิมีใครนินทาแล้วก็มิใช่อานิสงส์จากการคนึงหาของคนใช้หนุ่มด้วย

.

"ฟุดฟิด! ๆ , ฟุดฟิด! ๆ "

แต่ที่เยว่เอ๋อไอจามออกมาก็เพราะว่านางเป็นหวัด

.

ก็เล่นดำผุดดำว่ายขนาดนั้น ไหนจะมะรุมมะตุ้มนัวเนียบนพงหญ้า โดนควยฟาดหน้าแทงนมไม่ยั้ง สารพัดสิ่งที่โดนจึงยากมากที่จะรอดพ้นออกมาได้ด้วยร่างกายปกติ เสี่ยวโม่คิดมากเกินไปที่ไปไล่ตามหานางทั่วทั้งสารทิศ เพราะแท้จริงแล้วเยว่เอ๋อไม่ได้ไปไหนไกลเลย นางก็แค่เดินกลับมาที่จวนพร้อมกับอาภรณ์ที่ยังหมาดอยู่เล็กน้อยก็เท่านั้น

.

พอมีใครถามนางก็แค่บอกไปว่านี่เป็นแค่เหงื่อ! อย่าถามมาก! นางทำงานหนักมาตั้งแต่เช้าแล้ว ขนาดเสี่ยวโม่ยังเป็นลมจนวิ่งตามมามิทัน พอทุกคนในร้านได้ฟังก็มิมีใครกล้าเซ้าซี้คุณหนูเยว่เอ๋ออีกเลย นางก็เลยกลับขึ้นมาที่ห้องได้โดยง่าย แล้วก็พรั่นพรึงถึงอะไรต่อมิอะไรที่เกิดขึ้นเพราะทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก แล้วก็เริ่มคิดว่านางเผลอตัวเผลอใจให้เสี่ยวโม่ขนาดนั้นได้เช่นไร มันเกิดอะไรขึ้นภายในจิตใจนางกันแน่

.

อาบน้ำเปลี่ยนอาภรณ์กลายเป็นชุดที่สวมสบาย ก่อนจะหงายหลังผล็อยหลับไปบนฟูกด้วยฤทธาของความเหนื่อย ลืมตาขึ้นอีกครั้งดวงตะวันก็จวบจะลับขอบฟ้าไปแล้ว เยว่เอ๋อก็เลยเปิดลิ้นชักจับเอาจดหมายของเหวินเหยาออกมานั่งอ่าน นางเดินออกไปนั่งลงบนเก้าอี้หวายตรงระเบียง ซึ่งตรงเชิงหลังคาเฉียง ๆ ก็มีกรงของเสี่ยวผ่างแขวนอยู่เช่นเดิม

.

"จิ๊บ! , จิ๊บ! , จิ๊บ! , จิ๊บ! "

.

"เอ๋.. อะไรเสี่ยวผ่าง? นี่เจ้าคิดจะสนใจข้าด้วยรึ? , ไฉนวันนี้ถึงหันตัวมาหาข้าได้ล่ะ ปกติเจ้าแทบจะหันหน้าออกข้างนอกตลอดเวลาเลยนี่นา?"

จริงอย่างที่เยว่เอ๋อว่าเพราะด้วยความที่เป็นนกอ้วนตัวแทบจะคับพอดีกรง เสี่ยวผ่างเลยเลือกที่จะหันหน้าให้โลกกว้างมากกว่าจะหันหน้าเข้าหาห้องของเยว่เอ๋อ

.

"จิ๊บ! , จิ๊บ! , จิ๊บ! , จิ๊บ! "

.

"อ๋อ.. ข้ารู้ล่ะ! ที่แท้ก็เพราะจดหมายพวกนี้ใช่ไหมล่ะ! , จดหมายจากพี่เหวินเหยาแล้วของพวกนี้ก็ถูกผูกมากับขาเจ้านี่เน๊อะ! , มิต้องอยากรู้ไปหรอกเพราะนี่คือจดหมายเก่า ถ้าจดหมายใหม่มาเจ้าก็ต้องรู้ก่อนข้าอยู่ดีถูกไหม?"

.

เยว่เอ๋อยิ้มกว้างมากความสดใส บางทีการได้นอนบนฟูกนิ่ม ๆ น่าจะทำให้นางรู้สึกสดชื่นขึ้น ระหว่างนั้นสาวเจ้าก็เริ่มเพ่งสายตาลงไปมองเหล่าจดหมายที่เป็นรูปภาพ นางกำลังตรวจเช็คท่วงท่าต่าง ๆ ที่ทำให้นางน้ำเดินได้ตั้งแต่การเปิดอ่านครั้งแรก แล้วใครจะเชื่อว่าเพียงหนึ่งวันให้หลัง นางจะได้ทำท่าเย็ดเหล่านั้นขึ้นมาจริง ๆ นางมองภาพแล้วเริ่มลูบมือลงไปถูโหนกจิ๋มตนเอง พลางครางออกมาแบบแผ่วเบาว่า

.

"ข้าทำได้ครบทุกท่าเลยยกเว้นท่าสุดท้าย , ไอ้เสี่ยวโม่บ้า! ดันชิงเสร็จอยู่คนเดียว! , ตกลงการถึงจุดสุดยอดนั้นเป็นเช่นไรกันนะ ข้าล่ะอยากจะรู้จริง ๆ"

.

นิ้วเรียวแตะลงตรงเม็ดแตด นางเริ่มถ่างขาออกเพื่อคุ้ยเขี่ย พลันจินตนาการถึงสิ่งที่เสี่ยวโม่ทำให้ผสานรวมกับข้อมูลภาพในจดหมาย เห็นทีงานนี้ถ้ามิได้แตกแบบถึงจุดสุดยอดนางคงมิยอม!