Masuk"คุณชายรองท่านเป็นอย่างไรบ้าง ข้าเป็นห่วงท่านมากเลย ราชสำนักส่งหมอหลวงมาดูท่านบ้างหรือไม่? ข้าเห็นร่องรอยข้างนอกแล้วใจคอมิดีเลย!"
มู่ซื่อหร่านกับห่อผ้าสะพายไหล่ของนางเดินอาด ๆ ปรี่เข้ามาหาคุณชายเซียวที่นั่งอยู่บนเตียง
.
ทำเอาทุกคนตกอกตกใจไปหมด ขนาดสาวรับใช้ที่เอาน้ำชากับขนมรับรองมาให้ยังสะดุ้ง ก่อนที่คุณชายเซียวจะตั้งตัวได้และชี้นิ้วบอกให้นางวางของไว้แล้วก็ออกไปก่อน
.
"ใจเย็น ๆ แม่นางมู่ ใจเย็น ๆ สงบสติอารมณ์ลงก่อน ข้ามิเป็นอะไรมากหรอกมีแค่แผลพุพองภายนอก อวัยวะภายในมิได้เสียหายอะไร ข้าดีใจมากจริง ๆ นะที่ได้เห็นเจ้าอีกครั้ง พวกเรามิได้พบกันมาสักระยะแล้ว.."
คุณชายเซียวพูดเสียงเย็นเรียบ หลังเห็นแม่นางมู่ร้อนมาดั่งไฟเขาก็กลายเป็นน้ำเย็น ๆ ไปเลย
.
"คุณชายรอง.. "
.
"หรือข้าพูดมิจริงตั้งแต่ที่เจ้ารับหมั้นกับ.."
.
"หยุด! ข้ามิอยากฟัง! ข้าแค่อยากมาข้าก็มา! หากรู้ว่าชายคนรักบาดเจ็บหนักสตรีที่ไหนก็ต้องมาหาทั้งนั้นแหละ! ข้ามิกลัวใครจะว่าหรือนินทาสิ่งใดหรอกข้าไตร่ตรองมาดีแล้ว!"
.
"จิตใจเจ้าช่างงดงามนักแม่นางมู่.. เจ้ากล้าหาญยิ่งกว่าข้าที่เป็นบุรุษด้วยซ้ำ.. ข้าคิดถึงเจ้าทุกโมงยาม อยากกอดเจ้า อยากจับมือเจ้า แต่ข้าก็มิกล้าที่จะทำ นี่มันดั่งนรกชังหรือสวรรค์แกล้งกันแน่ข้ามิเข้าใจเลยสุดที่รักของข้า.."
.
"หมับ!"
ร่างหนาถลาตัวเข้าไปโอบกอด เขาวาดฝ่ามือลูบไล้ไปตามต้นแขนและแผ่นหลัง กอดนาบแน่นให้สมกับที่คนึงหาร่างนวลนิ่มร่างนี้มาตลอด
.
ถึงชั่วยามนี้คงมีแค่คนอ่านอย่างเรา ๆ ที่รู้ว่าสองคนนี้ต่างคนต่างโกหก! จดหมายปลอมในมือมู่ซื่อหรานน่าจะถูกซ่อนไว้ในจุดที่ลึกที่สุดของอาภรณ์ แล้วก็อาจจะต้องใช้โค้ดถอดรหัสด้วยกระมังนางถึงจะยอมควักออกมาให้ใครดูได้ ส่วนฝั่งของคุณชายรองเองเราก็รู้ว่าระห่ำขนาดไหน! เขาคิดถึงแม่นางมู่อาจจะเป็นเรื่องจริง แต่จู๋ของเขานั้นก็เย็ดจิ๋มผู้หญิงจนย่นยู่ไปเป็นร้อยเป็นพันโดยมิได้นับเกินเลย
.
"ข้าขอจูบเจ้าได้ไหมที่รัก?"
.
"ได้เจ้าค่ะ.. อ่าาา~!"
.
"จุ๊บ! , จ๊วบ! , ด๊วบบบ! , จ๊วบบบ!"
.
ริมฝีปากอิ่มดูดขบงับสลับองศาด้วยความดูดดื่ม เซียวจวิ้นอวี่ไล่พรมจูบปากลากขึ้นไปขบถึงใบหูของนาง เขาพ่นคำหวานใส่จนร่างบางอ่อนละทวยไปหมด ทั้งกระเส่าทั้งเซ็กซี่ วินาทีที่ขบงับและเลียลงไปที่ใบหูทำเอามู่ซื่อหรานขนลุกเกรียว จากปลายหูไปจนจรดปลายตีนตัวนางเริ่มสั่นเทิ้ม นางเริ่มเกิดอารมณ์ และเริ่มเอาคืนบ้างด้วยการสอดมือเข้าไปเปลื้องผ้าของเขาออก..
.
"พวกเรายังรักกันอยู่ใช่ไหมแม่นางมู่~!"
.
"อ่าาาา.. ข้าก็มิรู้ แต่พอเราจูบกันมันทำให้ข้าอยากร่วมรักกับท่านอีก , อื้อ.. อ่า.. อ่า.. แผล็บ ๆ ๆ "
นางเลียลงที่ซอกคอเขาผงกหัวลงลิ้นไล่วนไปมาสลับกับการเชยคางขึ้นไปจูบ
.
"จุ๊บ! , จ๊วบ! , ด๊วบบบ! , จ๊วบบบ!"
.
"อ่าาา~! แล้วนานแค่ไหนแล้วนะที่เรามิได้เย็ดกันเลย~!"
.
"ครึ่งปีเจ้าค่ะข้าทนมิไหวแล้วคุณชายรอง ยิ่งคุณชายใหญ่มิอยู่เช่นนี้ในตัวข้ายิ่งรุ่มร้อนไปหมด มันเหมือนกับพวกเรากำลังเป็นชู้กันเลย ซีดดดดด~! , ได้อารมณ์ดีจัง~! อ่า! , อ่า! , อ่ะ! , อ่ะ!"
.
หยุดมือเรียวที่กำลังเปลื้องผ้าอันพะรุงพะรังนั้นไว้ก่อน แม่นางมู่เลือกที่จะดันร่างแกร่งของคุณชายให้เอนไปด้านหลัง โดยยังคงให้เขาห้อยขาไว้ที่เตียง ก่อนที่นางจะตัดสินใจก้าวขาขึ้นไปนั่งคร่อม! แล้วก็เริ่มร่อนเอวส่ายวนเป็นเลขแปด!
.
"'งึด! , งึด! , งึด! , งึด! , งึด "
.
หัวหน่าวบดนาบขยี้ใส่ลอนกล้ามท้องที่แน่นเป็นลูก ๆ เจอแบบนี้เข้าไปจิ๋มก็เริ่มเปียกขึ้นแล้ว ต้นขาแม่นางมู่สั่นพับ ๆ ๆ บั้นท้ายดีดกระเด้งตับ! ๆ ๆ โหมแรงลงไป สัญชาตญาณการตื่นตัวมาเต็ม หน้าต่างมีหูประตูมีช่องกามพฤติกรรมเช่นนี้หากแสดงออกไปยังไงคนในจวนก็ต้องรู้ แต่ทั้งคู่กลับมิสน! คนมิเคยเงี่ยนจะไปเข้าใจอะไร? ยิ่งเป็นสตรีที่แทบไม่เคยได้เอากับใครมาเกือบครึ่งปี หุ่นแบบนี้กล้ามแบบนี้ถ้าไม่ยอมขึ้นปี้ก็คงมิใช่ลูกคน!
อาการครุ่นคิดกินมิได้นอนมิหลับเริ่มกลืนกินตัวตน มิน่าเชื่อว่าสตรีผู้วางแผนอะไรก็มิเคยผิดพลาดอย่างเหวินเหยาจะมีช่วงเวลาแบบนี้กับเขาด้วย! นางอยู่ที่โรงเตี๊ยมมามากกว่า 3 ราตรีกับอีก 4 อรุณรุ่ง ครานั้นกลวิธีในการนำตัวคุณชายเซียวออกจากหอกักขังก็ยังคงมืดแปดด้าน! ทำให้ชวนให้คิดว่าตกลงเป็นนางหรือเป็นเขากันแน่ที่ถูกจองจำ จนมิเห็นเดือนเห็นตะวัน."หรือเราจะแหกคุกเข้าไปชิงตัวเขาออกมาดี! คุณชายเซียวน่าจะถูกตัดเส้นลมปราณไปหมดแล้ว เขาคงต้านทานแรงปรารถนาของเรามิได้!?"เหวินเหยาถึงกับใช้หมึกพู่กันกากบาททับหน้ากระดาษแผ่นนั้นทิ้งแทบจะทันที เริ่มต้นบทเหมือนคุณชายเซียวถึงย่อหน้านี้นางก็ชักจะเหมือนเยว่เอ๋อเข้าไปอีก กิริยานางมิต่างจากนายน้อยสกุลจ้วงที่ขยำจดหมายทิ้งเป็นร้อย ๆ ฉบับ!.เพราะนางเองก็มีกระดาษขาวที่ใช้วาดแผนการต่าง ๆ ซึ่งใช้มิได้อยู่เกลื่อนโต๊ะเต็มไปหมด สิ่งนี้ตอกย้ำว่าจอมยุทธหญิงพยายามมาหลายวันแล้ว หากแต่ความเป็นไปได้ยังเท่ากับศูนย์ คุณชายเซียวจวิ้นอวี่ไม่มีคุณค่าพอที่จะให้นางเสี่ยงทำเรื่องเช่นนั้น การเลือกเป็นศัตรูกับราชสำนักก็มิต่างจากเอาคอขึ้นไปพาดไว้บนเขียง แค่คิดก็เสียสติสิ้นดี!."หรือต่อ
"世上无难事 ,只怕有心人" สำนวนจีนนี้หากแปลเป็นไทยน่าจะตีความได้ว่า "ทุกปัญหามีทางแก้ อย่ายอมแพ้ต่ออุปสรรค" แล้วใครล่ะที่คู่ควรกับวลีนี้ที่สุดหากมิใช่เหวินเหยา! คดีพลิกเสียแล้วทั้ง ๆ ที่เมื่อครู่นายน้อยเยว่เอ๋อยังอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ จะบอกมิบอกแหล่ ทว่าพอนางโพล่งสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจออกมา จอมยุทธหญิงที่เรียกตนว่าเป็นพาร์ทเนอร์ทางธุรกิจก็ถึงกับต้องกุมขมับ! กลายเป็นนางเสียเองที่ตะกุกตะกัก คิดมิตกว่าจะหาทางบอกเรื่องคุณชายเซียวกับคุกที่ขังเขาไว้ยังไง."เจ้าเงี่ยนมากเลยรึ? เจ้าทนมิไหวเลยใช่หรือไม่เยว่เอ๋อ?"เหวินเหยาพยายามถามด้วยเสียงอัดเงียบเบากึ่งกระซิบ."หงึก! , หงึก! , หงึก!"ร่างเล็กตอบผ่านการพยักหน้า พูดไปก็อายปากเลยเอาสีหน้ากับท่าทางนี่แหละใช้แทนคำตอบ.ซ้ำร้ายที่เพียงคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา หว่างขามันก็ร้อนวาบขึ้นอีกแล้ว! เยว่เอ๋อถึงกับต้องเอาต้นขาบี้บดใส่กันยืนบิดไปบิดมาคล้ายกับคนคลั่งควย! และถ้าหากมีกล้องอีกสักตัวอยู่ด้วยตัดภาพไปที่ห้องนอนบนชั้นสอง ป่านนี้ในลิ้นชักตรงเก๊ะที่ใส่ดิลโด้ยักษ์ไว้ก็คงจะสั่นโครมคราม! ปั๊ก! ๆ ๆ ๆ ประหนึ่งเปลี่ยนปราณแท้ที่เคลือบอยู่บาง ๆ ให้กลายเป็นเทคโนโลยีบลูทูธระดับสูง
"ใจเย็นก่อนพี่สาว! เหตุไฉนท่านจึงต้องแสดงกิริยาน่ากลัวเช่นนั้น ข้ามิได้ไปสังหารใครมาสักหน่อย ข้าก็แค่สังหารพรหมจรรย์ของตนเอง ผ่านอุปกรณ์ที่ท่านนั่นแหละที่เป็นผู้ส่งมา!"ตรงพอไหมถามใจเหวินเหยาดู เพราะที่พูดมาก็เป็นความจริงล้วน ๆ ทำไมด้ายแดงของเยว่เอ๋อถึงสะบัดแรงจนนิ้วมือผู้ใช้วิชาแทบขาด นั่นก็เพราะดิลโด้ที่ส่งมาให้มิใช่หรือ?."นี่องคชาตปลอมของคุณชายเซียวมีฤทธิ์รุนแรงถึงเพียงนั้นเชียวรึ? เจ้าเย้าข้าเล่นใช่หรือไม่สาวน้อย?"เหวินเหยาถามขณะที่สาวเท้าเดินเข้ามาใกล้ หมายจะดูเศษซากจดหมายที่เขียนค้างไว้บนโต๊ะ."หาไม่เจ้าค่ะ! ก็ท่านน่ะเป็นคนเขียนวิธีใช้แนบมาเอง แล้วข้าก็ทะลวงผ่านไปถึงด่านที่ 5 ก้าวย่างปรมัตถ์เลยด้วย!"."ห๊า!!! เจ้าทำได้เยี่ยงไรกัน!!! ข้าประเมินเจ้าไว้เพียงแค่ระดับ 3 แดนสวรรค์เซียนเหยาเท่านั้น! ที่ระดับการสั่นนั้นมนุษย์ทั่วไปก็ถึงจุดสุดยอดได้แล้ว แต่นี่เจ้าเล่นอั้นไปจนถึงระดับ 5 เจ้าวิปลาศไปแล้วรึเยี่ยงไรเยว่เอ๋อ?! กลีบผกาเจ้าเป็นเช่นไรบ้าง?! ข้าจะพาเจ้าไปโรงหมอเพียงแค่เจ้าเอ่ยวาจา!"ฤทธิ์ความตกใจสุดขีดตรงนี้ เหวินเหยาก็ทราบแล้วว่าเหตุอันใดเสี่ยวผ่างถึงลงทุนบินมาฟ้อง เพราะตั้
ดวงตะวันเริ่มรับขอบฟ้าแสงตะเกียงจากชายคาอาคารร้านบะหมี่นวลสลัว เหล่าบรรดาคนงานพนักงานร้านเริ่มทยอยกลับเข้าเรือนพัก แม้แต่เสี่ยวโม่บ่าวรับใช้คนสนิทที่รักษาตัวจนหายดีจากเหตุปะทะที่สกุลเวยแล้ว ก็ยังขอตัวกลับเข้าเรือนคนใช้ไปพลางก่อน เยว่เอ๋อมิได้สนใจเขาเท่าไหร่นักหรอก อันที่จริงนางมิยอมสนใจใครเลย! พลางคร่ำครึอยู่กับจดหมายลายมือของนางที่เขียนแล้วก็ขยำทิ้ง! แล้วก็เขียนใหม่อยู่หลายต่อหลายรอบ! ."เจ้าจะขอตัวไปนอนก็ไปเถอะเสี่ยวโม่ บอกคนอื่น ๆ ด้วยว่าเดี๋ยวข้าเสร็จธุระข้าจะดับตะเกียงเก็บทุกอย่างเอง ขอบคุณที่ทุกคนเหน็ดเหนื่อยสำหรับวันนี้นะ.."นายน้อยพูดทั้ง ๆ ที่ดวงหน้ายังก้มเขียนจดหมายอยู่ ฝั่งเสี่ยวโม่เองก็เลยต้องผละตัวจากไปแบบงง ๆ เขาแทบจะไม่มีบทบาทในนิยายพาร์ทนี้อีกต่อไปแล้ว และหลังจากที่ด้ายแดงประจำตัวถูกตัดออกจากวิชาด้ายทอวิญญาณ (红魅织魂) เหวินเหยาเองก็แทบจะมิได้ใช้บริการจากเขาอีกเลย."ถ้าเช่นนั้นข้าน้อยก็ขอตัวก่อนนะขอรับคุณหนู คุณหนูเองก็รักษาตัวด้วย ใกล้เข้าเหมันต์ฤดูลมกลางคืนมักรุนแรง"."อืม..ม..ม ๆ ไปเหอะ ๆ ข้าดูแลตัวเองได้ เจ้าเองก็เพิ่งหายเจ็บกลับมา แทนที่จะเป็นห่วงข้าควรแบ่งไปห่วงตน
แข็งได้! โด่ได้! ยืดได้! ถอกได้! แล้วประสาอะไรทำไมจะหดไม่ได้! สังขารมนุษย์ก็แบบนี้ ต่อให้ดุ้นควยมหัศจรรย์นี้จะฉาบเคลือบไว้ด้วยปราณแท้แต่หลังจากมันกระทำชำเลาจิ๋มเยว่เอ๋อจนหนำใจแล้ว ก็ถึงกาลเวลาที่มันจะทำการละสังขาร ให้ตายเถอะ! ช่างเป็นภาพที่อิดหนาระอาใจ ใครเห็นก็อดสังเวชใจมิได้ หลังแท่งองคชาตหักคอห้อยต่องแต่งติดอยู่กับผนัง ราวกับมะเขือเผาที่งอมเพราะไฟแรง.ขนาดเยว่เอ๋อที่เพิ่งหลั่งน้ำเสร็จ นางได้เห็นสวรรค์เป็นครั้งแรก (แม้จะแค่แป๊บเดียว) แต่นางก็รู้ตัวดีว่าน่าจะรีบจัดการสิ่งนี้ให้เร็วที่สุด นางทนเห็นความกระเสือกกระสนอันเวทนาของลำควยดิลโด้นี้ต่อไปมิไหว มันผงกหัวดุ๊กดิก ๆ แต่ก็ทรงตัวไม่อยู่แล้ว เงยขึ้นได้นิดนึงก็หล่นป๊กลงไป! เงยแล้วก็หล่น! แล้วก็หล่นแล้วก็เงยอยู่เช่นนี้! ."เอาล่ะพอแล้ว ๆ ข้าจะให้เจ้าหยุดทำงานได้แล้ว เท่าที่ข้าจำได้หากข้าหยุดเงี่ยนเจ้าก็จะหยุดไปเองใช่หรือไม่?"เยว่เอ๋อถามใครก็มิรู้ล่ะ นางแค่ลุกขึ้นยืนด้วยชุดนุ่งลมห่มฟ้าพลางเดินตรงไปที่ผนังแล้วก็เตรียมจะดึงดุ้นยักษ์อันนี้กลับคืนสู่ที่เก็บ.จังหวะเอื้อมมือลงไปกำนั้นความอุ่นยังคงอยู่ และจังหวะที่นางออกแรงดึงแรงยื้อก็ยังพอ
สารพัดแรงถาโถมผนวกรวมกันตั้งแต่ขั้น 1 ถึง ขั้น 4 ดุ้นควยอันนี้จัดประเคนมาให้เยว่เอ๋อครบแบบทบต้นทบดอก นางสัมผัสได้ถึงการกระทุ้งอันรุนแรงทั้ง ๆ ที่ตัวนางแทบมิได้เคลื่อนบั้นท้ายไปชนกับมันเลย นี่คืออานุภาพของขั้นที่ 5 "ก้าวย่างปรมัตถ์" เยี่ยงนั้นหรือ? อาจเป็นได้! เพราะนวลนมทั้งสองเต้านี่ถึงกับกระเพื่อมบึ้มบ้ำ ๆ เลย!.ร่างบางโยกโครมครามราวกับถูกประหารผ่านช่องรัก ศีรษะสั่นคลอนปอยผมกระเซอะกระเซิงช่างเป็นอะไรที่เร้าใจมาก! ๆ นายน้อยหญิงถึงกับต้องกัดปากซีดตามในทุก ๆ ครั้งที่ดุ้นข้างหลังกระซวกเสียบ! ๆ ๆ ๆ แก้มก้นของนางกระเพื่อมตีปัง ๆ ๆ จนกลีบผกาชักจะเผยออ้ากว้าง!.ความซิงได้ถูกพรากไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เยื่อพรหมจรรย์นางน่าจะขาดยับ มิหนำซ้ำเพื่อเพิ่มอรรถรสให้ถึงเครื่องมากขึ้น เยว่เอ๋อถึงกับลงทุนจินตนาการถึงใบหน้าของคุณชายเซียวไปด้วย! พอคิดถึงความหล่อเหลาของเขาไม่ว่าจะเป็นคนพี่หรือคนน้องนางก็จะยิ่งเงี่ยน! จังหวะถูกเย็ดในท่ายืนจึงเป็นอะไรที่เสียวเช่นนี้นี่เอง แล้วยิ่งเป็นการเย็ดกับคนรักของคนอื่น ฟิลลิ่งแห่งการคบชู้ก็ยิ่งทำให้นางฟินมากขึ้นกว่าเก่า."อ่าาาา! ขอบคุณพี่เหวินเหยายิ่งนักเจ้าค่ะ! อ่
ความจริงของเรื่องนี้คือเหวินเหยานั้นได้บุกเข้ามาหาเสี่ยวโม่ในช่วงเวลาที่มิเหมาะมิควร ตอนี้เป็นยามฉู่ (丑时) ที่ดึกสงัดแล้ว คนธรรมดาคงหลับตานอนกันไปหลายราตรี หากแต่เพราะซุ่มเสียงอันไพเราะของกู่ฉิน ที่ทำให้เหวินเหยาอยากจะเร่งดำเนินภารกิจ ซึ่งก็นับเป็นโชคดีของนาง เพราะดันมาทันเวลาที่เสี่ยวโม่กำลังต้องกา
กลางดึกสงัดของค่ำคืนเดียวกัน หลังอัตราความถี่เร่งของด้ายแดงเยว่เอ๋อถดถอยลงไปแล้ว ก็ตีความได้ว่านางน่าจะหลับปุ๋ยเพราะความเหน็ดเหนื่อย นางคงซัดกับคุณชายเซียวทั้งสองในภาพฝันอีกหลายยก แล้วก็อาจจะใช้เสี่ยวโม่ขัดตราทัพอีกสักหน่อย แต่แม่นางมู่คือทีเด็ดที่ย้ำเย็ดย้ำทำเป็นแน่แท้ แต่นั่นมิใช่ประเด็น!.จินตน
เหมือนทุกอย่างจะเป็นอย่างที่เหวินเหยาคาดการณ์ไว้ งานนี้นางมิต้องลงมือบุกไปทำความวินาศสันตะโรเหมือนครั้งจวนสกุลมู่ด้วยซ้ำ นางเพียงแต่นั่งจิบน้ำชาอยู่ชั้นล่างโรงเตี๊ยม นั่งฟังดนตรีจากวณิพกรับจ้างขับขานดนตรีแลกเศษตังค์จากหน้าร้าน แล้วก็ปล่อยให้เยว่เอ๋อบรรเลงเพลงใคร่ของนางไป.ยกน้ำชาขึ้นจิบทีมือถึงกับ
"แจ๊ะ! , แจ๊ะ! , แจ๊ะ! , แจ๊ะ! , แจ๊ะ! , แจ๊ะ!"สโตกการจ้วงเร็วแรงทะลุนรก นิ้วกลมมนสอดเสียดแทงทแยงปากถ้ำถึงแดนสวรรค์.หลับตาลงครั้งใดเยว่เอ๋อเห็นแต่ใบหน้าของแม่นางมู่ นางกำลังคิดว่าตนเองกำลังถูกเอาโดยพิงแผ่นหลังไว้กับโคนต้นเถาฮวา (桃花) กลีบดอกคงพากันร่วงหล่น สีชมพู่เรื่อของพวกมันน่าจะเฉดตรงกันกับกล







