ตอนที่8

แพขนตาบางใต้คิ้วงามสีเข้มค่อยๆ เปิดขึ้นอย่างช้าๆ ท่านประมุขฟื้นขึ้นหลังจากผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วยามพอดี คุณชายรองโม่และเหวินเต๋อรีบรุดไปที่ข้างเตียงอย่างยินดี ทว่าดวงตาคมนัยน์ตาดำครามนั้นกลับมองข้ามบุรุษทั้งสองมาทางดรุณีน้อยแปลกหน้าอย่างไม่ชอบใจนัก

"นางเป็นใคร พวกเจ้าปล่อยให้สตรีเข้ามาในห้องของข้าได้อย่างไร" ประมุขพรรคผู้ยิ่งใหญ่กล่าวด้วยน้ำเสียงดุดันน่ายำเกรง สายตาของเขาที่จ้องมองมาทางหลิวฟางเซียนช่างดูไม่เป็นมิตร เห็นทีข่าวลือที่ว่าท่านประมุขเย็นชาต่อสตรีคงจะเป็นเรื่องจริง

"ท่านประมุขอย่าเพิ่งโมโหขอรับ แม่นางผู้นี้เป็นหมอหญิงที่มียาเซียนกำราบพิษ ทะ...ที่ท่านให้ข้าตามหาก่อนหมดสติขอรับ" เหวินเต๋อละล่ำละลักรีบอธิบาย

"ข้าให้เจ้าไปหาแค่ยา มิใช่ว่าให้พาคนมาเสียเมื่อไหร่"ประมุขหนุ่มพ่นลมหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย เหวินเต๋อผู้นี้ช่างไม่ได้เรื่องได้ราวเสียจริง

"หากคนของท่านไม่พาข้ามาด้วย เกรงว่าท่านคงมิอาจฟื้นกระมัง" หลิวฟางเซียนเอ่ยแทรกเสียงนุ่ม ก่อนจะหันมากล่าวกับคุณชายรองโม่โดยไม่สนใจประมุขหนุ่มนี่นอนทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่บนเตียง "เอาล่ะ คุณชายรองโม่ คนก็ฟื้นแล้ว ข้าก็ควรจะกลับได้แล้ว เงินค่ายาเซียนกำราบพิษที่ท่านตกลงไว้พรุ่งนี้ค่อยให้คนนำไปส่งให้ข้าที่จวนราชครูหลิวก็แล้วกัน ข้าขอตัว"  

"ได้ๆ พรุ่งนี้ข้าจะให้คนไปจัดการ" คุณชายรองโม่รับปาก ก่อนจะหันมาหาพี่ชายจอมเผด็จการของตนเมื่อเห็นว่าหมอหญิงนางนั้นเดินพ้นประตูไปแล้ว

"ท่านพี่ ท่านเป็นอย่างไรบ้าง"

"อาเหยียน วางใจเถิด ข้าไม่เป็นอันใดแล้ว และที่สตรีนางนั้นกล่าวหมายความว่าอย่างไรที่ว่าข้ามิอาจฟื้น" โม่เสวี่ยหยางเอ่ยถามอย่างสงสัย

เขาโดนพิษเฟิ่งเซียนฮวาสีนิลมิใช่หรือ เพียงกินยาเซียนกำราบพิษของหุบเขาไป๋ซานก็ขจัดพิษได้แล้ว เหตุใดจึงต้องพานางมาด้วยหรือนางจะมีประสงค์อื่น

"เหวินเต๋อพานางมา นางอาสามารักษาท่านเอง เพราะเหตุใดข้าเองก็ไม่รู้ได้ ทว่าตอนนางมาถึง เพียงตรวจชีพจรท่านนางก็พบว่าท่านได้รับพิษถึงสองอย่าง นางบอกว่าพิษเฟิ่งเซียน ฮวาสีนิลที่ท่านได้รับไม่เพียงปลูกจากปุ๋ยพิษอย่างเฟิ่งเซียนฮวาสีนิลทั่วไปแต่กลับถูกหล่อเลี้ยงให้ซึมซับพิษงูเก้าชนิดด้วย พิษงูนี้มีฤทธิ์ข่มกับยาเซียนกำราบพิษ หากไม่ถอนออกก่อน ไม่เพียงแต่จะขจัดพิษเฟิ่งเซียนฮวาสีนิลไม่ได้ แต่จะยิ่งไปเร่งให้พิษเข้าสู่หัวใจเร็วขึ้น"

โม่เสวี่ยเหยียนอธิบายอย่างละเอียดตามที่ได้ฟังมาจากหลิวฟางเซียนระหว่างที่นั่งรอพี่ชายของเขาฟื้นคืนสติ

"เหวินเต๋อ เจ้าไปสืบมาว่าใครเป็นเจ้านายของมือสังหารที่ปามีดบินเล่มนั้น อ้อ แล้วก็สืบเรื่องของแม่นางผู้นั้นด้วย"

โม่เสวี่ยหยางสั่งลูกน้องคนสนิท

"ขอรับท่านประมุข" เหวินเต๋อรับคำ และรีบออกไปตามคำสั่งผู้เป็นนาย

"เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน ท่านพี่พักผ่อนเถิด" โม่เสวี่ยเหยียนยิ้มกว้างบอกกับพี่ชาย ก่อนจะออกจากห้องไป