บทที่ 1

แม่ทัพใหญ่เฮยเซ่อเย่ว์ มอบหมายให้คนสนิท อีเหิง รองแม่ทัพฝ่ายขวา แบ่งกำลังอยู่รักษาเลี่ยงจินอู่ เมืองที่เพิ่งยึดมาได้ เอาไว้ใช้ต่างด่านหน้า ส่วนตนพาทหารที่เหลืออีกเจ็ดส่วนยกพลกลับค่ายพักทัพ

ผู้เป็นแม่ทัพเช่นเขาไม่เคยใส่ใจเรื่องความสบาย สิ่งที่ใส่ใจเป็นอันดับแรกคือความเหมาะสมและกลศึก เรื่องความสะดวกสบายอะไรนั่น เอาไว้สงครามสิ้นสุดลงเมื่อใด ถึงตอนนั้น คิดเสพสุขให้สำราญอย่างไร ก็ล้วนทำได้ทั้งนั้น

ทันทีที่กลับถึงค่ายพักทัพซึ่งตั้งอยู่ห่างจากกำแพงเมืองเลี่ยงจินอู่เพียงไม่ถึงห้าลี้ แม่ทัพใหญ่เฮยเซ่อเย่ว์ก็กึ่งดึงกึ่งลากหนิงซินผ่านเชือกมัดข้อมือ   พานางเดินเข้ากระโจมหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ท่ามกลางกระโจมจำนวนนับไม่ถ้วน

ใต้หล้านี้จะมีองค์หญิงแคว้นใด ได้รับการปฏิบัติ หยาบคายเช่นนี้

ทันทีที่เข้ามาด้านใน ทหารรับใช้สองนายก็ช่วยกันยกถังน้ำร้อนนับถังไม่ถ้วนมาเติมลงในถังไม้ใบใหญ่อย่างแข็งขัน หลังจากเตรียมถังน้ำเย็นสำรองไว้สำหรับใช้ปรับอุณหภูมิสองสามถัง ก็จัดเตรียมเสื้อผ้าสำหรับผลัดเปลี่ยนให้ผู้เป็นนาย แล้วเริ่มลงมือเช็ดคราบเลือดถอดชุดเกราะอย่างรู้หน้าที่...ทั้งนายทั้งบ่าว ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่มีผู้ใดชายตามององค์หญิงที่ถูกพาตัวมาอย่างนางสักนิด

เพียงครู่เดียว ร่างสูงใหญ่หุ้มเกราะสีดำเปรอะคราบโลหิตเกรอะกรังก็เปลี่ยนเป็นบุรุษผิวพรรณสะอาดตาจนยากจะเชื่อว่าเป็นผู้ห้อม้ากรำศึกมานานปี กระนั้นรัศมีความดุดันน่าหวาดหวั่นก็หาได้ลดลงไม่

ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด อยู่ต่อหน้าคนผู้นี้แล้ว หนิงซินรู้สึกคล้ายจะหายใจไม่ออก

หรือนี่จะเป็นสิ่งที่เรียกว่าจิตสังหาร?

หนิงซิน แต่เล็กเติบโตมาอย่างได้รับความรักและการทะนุถนอมคุ้มครอง นางไหนเลยจะเคยได้สัมผัสความรู้สึกมุ่งร้ายที่ชัดเจนเช่นนี้

“ออกไป” แม่ทัพเฮยเซ่อเย่ว์สั่งทหารรับใช้สั้นๆ

ทหารรับใช้สับสนเล็กน้อย ทว่าหลังจากกะพริบตาสองปริบก็ตั้งสติได้

พวกเขารีบจากไปทันที โดยไม่ลืมใส่ใจปิดกระโจมให้ท่านแม่ทัพอย่างมิดชิด

ผู้ติดตามรับใช้ใกล้ชิดเจ้านายย่อมต้องหูไวตาไว...

หนิงซินเห็นท่าทางกระฉับกระเฉงคล่องแคล่ว ราวกับทำเรื่องเช่นนี้มาแล้วตั้งไม่รู้กี่หนของพลทหาร ก็เกิดสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา

ความเงียบครอบงำกระโจมกว้างอยู่ชั่วอึดใจ ไม่นานนัก เมื่อทหารรับใช้คล้อยหลัง ผู้เป็นเจ้าของกระโจมก็หันมาออกคำสั่งกับนาง

“มานี่”

มานี่? หนิงซินทวนคำสั่งนั้นในใจ

จะให้นางเข้าไปใกล้ทำไม?

หรือคนผู้นี้คิดหลู่เกียรตินางด้วยการใช้งานนางต่างหญิงรับใช้?

เขา...หรือคนผู้นี้ถึงกับคิดจะให้องค์หญิงผู้หนึ่ง ซึ่งแม้ยามนี้จะได้ชื่อว่าเป็นเชลย แต่ก็เป็นผู้ที่ดั้นด้นออกมายังแนวรบเพื่อยื่นข้อเสนอเจรจายุติสงคราม ปรนนิบัติบุรุษเช่นตนอาบน้ำ?

เชลยที่ใดกัน หากคนผู้นี้กล่าวว่านางคือเชลย นางก็ต้องเป็นเชลยเช่นนั้นหรือ? แรกเริ่มเดิมที นางมาพบคนผู้นี้ในฐานะทูตสงครามต่างหาก!

“ไม่” หนิงซินบอก น้ำเสียงแข็งกร้าว “ข้า หนิงซิน เดินทางมาที่นี่ในฐานะทูตสงครามและตัวประกัน ไม่ใช่ทาสเชลย ศักดิ์และสิทธิ์ในฐานะองค์หญิงก็ยังอยู่ครบ ท่านเป็นแม่ทัพใหญ่ควบคุมกองทัพเรือนแสนก็จริงอยู่ แต่ข้าองค์หญิงไม่จำเป็นต้องเชื่อฟังคำสั่งของท่าน อันที่จริง ท่านสมควรให้คนพาข้าไปที่กระโจมพักส่วนตัว รับรองข้าในฐานะแขกคนหนึ่งด้วยซ้ำ”

อาการพยศที่ไร้ประโยชน์และผิดที่ผิดทางนี้ ดึงให้แม่ทัพเฮยเซ่อเย่ว์เริ่มไล่สายตาสำรวจสตรีที่นับตั้งแต่ก้าวขาเข้ามาในกระโจม ก็เอาแต่ยืนตัวตรง วางท่างามสง่า สงบนิ่ง

เหอะ...งามสง่า...

แม่ทัพหนุ่มไล่สายตาอันเย่อหยิ่งกลับขึ้นจ้องตานาง

เมื่อเห็นนางยังคงสงบนิ่ง ไร้ท่าทีขลาดกลัว ก็แค่นหัวเราะ สาวเท้าเข้าหา ถามกึ่งเยาะ

“อ้อ...แม้จะประกาศออกไปแล้วว่าให้อยู่ในฐานะเชลยศึก ข้าแม่ทัพก็ยังสมควรรับรองหญิงแพศยาอัปมงคลเช่นเจ้าในฐานะแขกเช่นนั้นรึ” เขาไม่ละสายตาคู่คมไปจากตานางสักนิด “ระดับความสำคัญเล่า จะให้รับรองพอเป็นพิธีตามหลักผู้ใหญ่สงเคราะห์ผู้น้อย หรือต้องจัดงานเลี้ยงสุราใหญ่โต เรียกเหล่าบุรุษมาปรนนิบัติเอาใจ ‘หนิงซินกงจู่’ ผู้สูงส่ง”

หนิงซินสบตาคู่นั้นแล้วลมหายใจสะดุด ในสมองพลันวาบความคิดที่ชวนให้อกสั่นขวัญผวา แทบไม่ได้ฟังด้วยซ้ำว่าเมื่อครู่คนตรงหน้ากล่าววาจาหยาบหยามอย่างไรบ้าง

เห็นนัยน์ตาวาวโรจน์ดุจพยัคฆ์ร้ายเช่นนี้แล้ว...ต้องยอมรับตามตรงว่านางกลัว

นางไม่เคยกลัวตาย

ในตอนที่ตัดสินใจลอบหลบหนีออกจากวังหลวงมาพบคนผู้นี้ ก็เตรียมใจที่จะตายเอาไว้แล้วถึงเจ็ดแปดส่วน ทว่าความตายกับบางสิ่งบางอย่างที่นางสังหรณ์ใจว่ากำลังจะเกิดขึ้น นับเป็นคนละเรื่องกัน

นางยังจดจำถ้อยคำที่แม่นมตักเตือน เมื่อยามระแคะระคายว่าองค์หญิงอย่างนางอาจหลบหนีออกจากวัง มาทำเรื่องสุ่มเสี่ยงอย่างการเจรจาด้วยตนเองเพื่อยุติปัญหาที่ตนเองคล้ายเป็นตัวต้นเหตุได้ดี...

“องค์หญิง...สตรีอย่างพวกเรานั้นบอบบางแตกสลายง่ายดายเป็นอย่างยิ่ง บุรุษเองก็มีวิธีการตั้งมากมายมาใช้ทรมานสตรี กองทัพเฮยเซ่อเย่ว์ที่กุมชัยเหนือแว่นแคว้นน้อยใหญ่ในแผ่นดินยามนี้นั้น เล่าลือกันว่าโหดเหี้ยมอำมหิตยากจะหาใดเทียม แม่ทัพทมิฬผู้นำทัพใหญ่ที่ป่าวประกาศว่า ‘หากแคว้นป๋ายยอมส่งตัวองค์หญิงศักดิ์สิทธิ์ออกไป ก็อาจยอมเหลือทางรอดให้คนแคว้นป๋ายสักหนึ่งสาย’ ผู้นั้น ขึ้นชื่อลือชาเรื่องเย็นชาแล้งน้ำใจ ว่ากันว่ายามบุรุษผู้นั้นปรากฏตัวแต่ละครั้งผู้คนล้มตายราวกับใบไม้ร่วง ราวกับว่าคนผู้นั้นเป็นพญามัจจุราชจากขุมนรกก็ไม่ปาน จะกระทำสิ่งใดโดยปราศจากการไตร่ตรองเช่นนั้นมิได้นะเจ้าคะ...”

ทีแรกนางก็ไม่เข้าใจความหมาย ทว่าหลังจากแม่นมป้องปากกระซิบอธิบาย นางก็เข้าใจทันทีว่าเพราะเหตุใดแม่นมจึงอยากให้ระวัง

กระนั้นก็เถอะ จากที่ได้ยินมา แม่ทัพใหญ่ของกองทัพทมิฬแห่งเฮยเซ่อเย่ว์ แม้เก่งกล้าสามารถ เด็ดขาด ยามลงมือก็ลงมือได้อย่างโหดเหี้ยมไร้ปรานี ทว่าในแต่ละคราวที่ออกกำราบปราบปรามแต่ละแว่นแคว้น คนผู้นี้ไม่เคยกระทำการโดยไร้เหตุผลหรือ ‘ข้ออ้าง’ อันชอบธรรม ซ้ำยังไม่เคยมีข่าวเล่าลือว่ากองทัพอันยิ่งใหญ่ของเฮยเซ่อเย่ว์ข่มเหงฉุดคร่าย่ำยีสตรีแว่นแคว้นใด นางจึงไม่คิดว่าผู้เป็นแม่ทัพใหญ่ของกองทัพอันรักษาระเบียบวินัยเคร่งครัดเช่นเขา จะจาบจ้วงล่วงเกินสตรีใดโดยที่สตรีผู้นั้นไม่ยินยอม โดยเฉพาะยิ่งแล้วเมื่อสตรีผู้นั้นเป็นถึงองค์หญิงผู้หนึ่งซึ่งเดินทางมาในฐานะทูตสงคราม...ถึงแม้จะไม่ได้มาอย่างเป็นทางการก็ตามที

ทว่า...แววตาของคนผู้นี้...

หนิงซินกัดริมฝีปากแน่น ข่มความกลัว พยายามตั้งสติ

ต้องไม่เป็นเช่นที่แม่นมว่าสิ...

คนผู้นี้...คนผู้นี้...

หรือว่า...หรือว่าการข่าวของน้องสี่จะผิดพลาด?

หรือจะเป็นดังเช่นที่แม่นมของนางว่าไว้...หรือว่านางคิดอะไรง่ายดาย มองโลกและผู้คนในแง่ดีจนเกินไปดังที่คนผู้นี้ว่าไว้จริงๆ

ไม่...ไม่นะ...

หนิงซินก้าวขาถอยหลังโดยอัตโนมัติ