บทที่ 3

“อย่าบังอาจมายั่วยวนข้า” เขาบอกเสียงลอดไรฟัน

วัดจากความเย็นที่เคลื่อนลงจากมุมปากอย่างเชื่องช้า กับคราบน้ำสีแดงข้นบนริมฝีปากที่คนตรงหน้าเพิ่งจะตวัดลิ้นกลืนกินอย่างไม่รู้สึกรู้สา เดาว่าริมฝีปากนางในตอนนี้คงถูกบุรุษใจทรามตรงหน้าขบกัดจนเป็นแผล เลือดสดๆ กำลังหลั่งรินออกมาแล้วจริงๆ

“จริงสิ...ข้าเคยบอกเอาไว้ว่าจะทำให้เจ้าร้องขอความตาย...” เขาบอกเสียงแหบแห้งเย็นชาทว่าทรงอำนาจดุจพญามัจจุราชจากปรภพ พลางใช้สายตาโลมไล้ใบหน้าและลำคออันขาวผ่องรอบหนึ่ง จากนั้นก็จ้องลึกลงในตานาง แย้มรอยยิ้มอันเหี้ยมเกรียมน่าหวาดหวั่นที่ทำให้หนิงซินถึงกับสั่นเทิ้มไปทั้งวิญญาณ หวาดผวาจนน้ำตาคลอเบ้า

ในชั่วขณะที่หนิงซินคิดว่าเรื่องทุกอย่างจบลงแล้ว แม่ทัพเฮยเซ่อเย่ว์ก็ตวาดใส่นางเสียงดังลั่น “ร้องสิ! หากไม่ร้องไห้อ้อนวอนหรือโวยวาย ก็จงใช้วิธีการที่เจ้าใช้ยั่วยวนปั่นหัวผู้คนให้รบราฆ่ากันตาย ให้ผู้ชนะอย่างข้าได้ดูชมเป็นขวัญตาสักครั้ง! นารีล่มเมืองหรือจะมีดีแค่นี้!”

หนิงซินเม้มริมฝีปากแน่น เนื้อตัวสั่นเทาไปหมด แม้แต่ประโยคร้องขอความเห็นใจก็ยังพูดไม่ออกแม้เพียงครึ่งคำ

ยังไม่ต้องเอ่ยถึงการโดนตวาดใส่ซึ่งๆ หน้าเช่นนี้...องค์หญิงที่ได้รับความโปรดปรานสูงสุดอย่างนาง ตั้งแต่เล็กจนโตล้วนรายรอบด้วยผู้คนที่รักใคร่ให้ความเอ็นดู กระทั่งพูดจาเสียงดังหรือหายใจแรงๆ สักหน่อย ก็ยังไม่มีใครกล้าทำต่อหน้านางสักครั้ง

นางจ้องลึกลงในตาเขา ในอกมีคำพูดมากมาย แต่กลับเปล่งเสียงไม่ออกสักนิด

ไม่...ไม่ใช่นะ...

หาได้เป็นเช่นนั้น...

ข้า...ข้ามิได้...

“หึ...เสแสร้งแกล้งอ่อนแอ ทำเนื้อตัวสั่นเทาน้ำตาคลอเบ้าให้ผู้คนสงสารเห็นใจ...ที่แท้องค์หญิงศักดิ์สิทธิ์ของนิกายแสงสว่าง หญิงงามอันดับหนึ่งในใต้หล้าที่ทั่วทั้งแผ่นดินหมายปอง ก็ทำเป็นแต่ใช้ลูกไม้ตื้นๆ พรรค์นี้!” เขาเยาะ

หนิงซินคล้ายถูกสะกิดแผลเก่าให้เปิดออก

ที่จริงแล้ว...เดิมทีตำแหน่งองค์หญิงศักดิ์สิทธิ์ที่ดำรงอยู่ในตอนนี้มิใช่ของนาง ด้วยนางมีพี่หญิงต่างมารดาที่อายุมากกว่าตนเองสามสี่ปีอยู่ผู้หนึ่ง พี่หญิงใหญ่ของนางผู้นั้น แม้ในยามปกติจะดีต่อนาง ทว่าก็มักจะคอยบ่นอย่างน้อยเนื้อต่ำใจเสมอ...

“เกิดเป็นน้องหญิงที่ลืมตาดูโลกพร้อมคำทำนายมหามงคล มีมารดาคอยทะนุถนอมเอาใจใส่ บิดารักใคร่ให้ความโปรดปราน ผู้อื่นผู้ใดได้เห็นก็พากันรักใคร่ให้ความเอ็นดูอย่างเจ้า ช่างดีนัก... ยามกระทำเรื่องผิดพลาดครั้งใด เพียงแสร้งทำตัวอ่อนแออมโรค ทำเนื้อตัวสั่นเทา ทำน้ำตาคลอเบ้าเข้าหน่อย ผู้ใดได้เห็นก็เป็นต้องสงสารเห็นใจกันทั้งนั้น พี่หญิงอย่างข้ากลับทำสิ่งใดล้วนต้องถูกต้องสมบูรณ์แบบทุกอย่าง มิเช่นนั้น จากเรื่องเล็กๆ ก็จะกลายเป็นเรื่องใหญ่ที่ยากจะรับมือขึ้นมา ไม่แน่ว่าสักวันหนึ่งอาจถึงขั้นต้องรับผิดชอบด้วยชีวิต”

ต่อมาเมื่อนางอายุย่างสิบสี่ พี่หญิงใหญ่อายุราวสิบเจ็ดปี พี่หญิงใหญ่เข้าสู่อารามหลวง กลายเป็นสตรีศักดิ์สิทธิ์ตามความเหมาะสมทั้งด้านวัยวุฒิและสถานะอันสูงส่ง ในฐานะที่เป็นองค์หญิงองค์โตซึ่งถือกำเนิดจากพระราชชายา[1]ผู้หนึ่ง...แม้จะเป็นพระราชชายาที่ล่วงลับไปแล้วก็ตามที

ทันทีที่ขึ้นรับตำแหน่ง พี่หญิงใหญ่ของนางรับหน้าที่ขึ้นบรรเลงบทเพลงอัญเชิญสิ่งศักดิ์สิทธิ์บนแท่นพิธีสูงเสียดฟ้า เพื่อทำการบวงสรวงก่อนก่อสร้างเขื่อนป้องกันอุทกภัย

ก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ระหว่างทำพิธี พี่หญิงที่ชำนาญสิ้นทั้งพิณ ภาพ หมาก อักษร กลับพลาดพลั้ง ทำสายพิณขาดสะบั้น แล้วเย็นวันนั้นพายุฝนก็โหมกระหน่ำรุนแรง ก่อให้เกิดมหาอุทกภัย ซัดทำลายบ้านเรือนและเรือกสวนไร่นาไปถึงสามเมืองใหญ่

ครั้งนั้นแม้พี่หญิงจะคร่ำครวญร่ำไห้สักเพียงใด ก็ยังถูกลากตัวออกไปสำเร็จโทษในพิธีขอขมาต่อทวยเทพที่ปกปักษ์รักษาแว่นแคว้นอย่างน่าเศร้า

ก่อนสิ้นใจเพราะสุราพิษพระราชทาน พี่หญิงใหญ่ทอดสายตามองมาที่นาง ขยับริมฝีปากกล่าวอย่างไรซุ่มเสียงเพียงสั้นๆ

“เจ้าเห็นหรือไม่”

เพียงเท่านั้น พี่หญิงของนางก็ไอออกมาเป็นเลือด ก่อนฟุบตัวลงทั้งๆ ที่ยังคงไม่ละสายตาไปจากนาง ลาจากโลกใบนี้ไปทั้งอย่างนั้น

นึกถึงดวงตาแดงก่ำคู่นั้นแล้ว หนิงซินแทบจะกักเก็บน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่

“ท่านผิดแล้ว ข้าไม่เคยร้องขอให้ผู้ใดมาเมตตาสงสารทั้งนั้น!”

นางโต้กลับเสียงดังอย่างที่ไม่เคยกระทำ

“ท่านแม่ทัพเรียกข้าว่าหญิงแพศยาอัปมงคล ข้าองค์หญิงขอถามท่านแม่ทัพสักคำ ว่าข้าองค์หญิงที่เพียงเลือกคู่ตามธรรมเนียมเก่าแก่โบราณของแคว้นเรา เมื่อเห็นเค้าลางของความวุ่นวาย ก็เลือกตัดปัญหาที่ต้นเหตุเช่นตนด้วยการทูลขอต่อเสด็จพ่อ ส่งตนเองเข้าอารามศักดิ์สิทธิ์ กลายเป็นองค์หญิงศักดิ์สิทธิ์ที่จะต้องครองพรมจรรย์อยู่ในอารามไปจวบจนสิ้นชีวิต... ข้าที่ทำสิ่งใดมากกว่านี้มิได้แล้ว นับว่าผิดจริงหรือไม่!”

ตอนนี้นางหยุดตัวเองไม่ได้แล้ว

“ใช่บุรุษเช่นพวกเขาเองหรือไม่ ที่เข้าร่วมการประลองเลือกคู่แล้วกลับไร้ความซื่อสัตย์ ต่อให้ได้ผู้ชนะแล้วก็ยังเลือกรังควานประหัตประหารกันไม่สิ้นสุด ใช่พวกเขาเหล่าบุรุษเองหรือไม่ ที่จะอย่างไรก็ไม่วายยึดศักดิ์ศรีเป็นที่ตั้ง คิดแต่จะเอาชนะคะคาน กระทั่งข้าเลือกจองจำตนเองในอาราม เลือกสืบทอดหน้าที่สตรีศักดิ์สิทธิ์จากพี่หญิงใหญ่เช่นนี้แล้ว พวกเขาก็ยังไม่ยอมยุติการฆ่าฟัน...ท่านลองบอกข้าสักคำ ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นความผิดของข้าใช่หรือไม่!”

 หนิงซินจ้องดวงตาที่ลุกโชนด้วยไฟโทสะของบุรุษตรงหน้า ตาไม่กะพริบ

ท่าทีเช่นนี้ทำให้ดวงตาคู่คมของแม่ทัพเฮยเซ่อเย่ว์ยิ่งวาบวับขึ้นด้วยประกายโทสะ

เขาจ้องตานาง นางจ้องตาเขา

ยามนี้หนิงซินก็ไม่เหลือสติจะอดทนข่มอารมณ์แล้วเช่นกัน!

ผ่านไปราวครึ่งถ้วยชา แม่ทัพเฮยเซ่อเย่ว์ก็กระตุกยิ้มที่มุมปาก...

เขาใช้มือข้างหนึ่งกดร่างนางไว้ เพียงใช้มืออีกข้างกระชากแรงหน่อย ชุดผ้าเนื้อดีสีนวลตาบนกายนาง ถึงกับหลุดขาดวิ่นคามือ!

[1] ในเรื่องนี้จะไม่มีฮองเฮานะคะ ขอให้เข้าใจเอาตามนี้ว่า ตำแหน่งพระราชชายานี้ เป็นตำแหน่งสูงสุดของภรรยาเอกของผู้ครองแคว้นในเรื่องนี้ ที่ยังเรียกกันว่า ‘อ๋อง’ หรือก็คือ ‘หวาง’ ในภาษาจีนกลางนั่นเองค่ะ แต่ก็เป็นยุคสมัยที่มีการสถาปนาก่อตั้งราชวงศ์กันแล้ว ถ้าใครเคยอ่านนิยายเรื่อง ‘นางมารน้อยข้ามภพ’ ยุคสมัยของเรื่องนี้ จะเป็นยุคสมัยก่อนเรื่องนางมารน้อยข้ามภพ เป็นยุคที่เต็มไปด้วยแคว้นต่างๆ และเหล่าชนเผ่าค่า