LOGIN“เก่งมากเลยหนิงอัน เดี๋ยวข้าจะไปหาฟืนมาเพิ่มเยอะ ๆ เราจะปล่อยให้กองไฟดับไม่ได้นะ”กล่าวจบฮุ่ยอิงก็รีบออกไปหาฟืน
หนิงอันจึงหยิบร่มออกมากางอีกครั้ง กลายเป็นสีส้มแล้วจริงด้วยไม่เสียแรงที่นางถูไม้จนมือพอง หนิงอันพับร่มเก็บแล้วออกไปช่วยฮุ่ยอิงเก็บฟืน นางพยายามมองหาผลไม้หรืออะไรที่กินได้ แต่แล้วเสียงในหัวก็ดังขึ้น “มันแซงหรือมันนก สรรพคุณช่วยบำรุงร่างกายและเจริญอาหาร” หนิงอันรีบหันไปมองสิ่งที่นางจับอยู่ เถาไม้เลื้อยติดกับฟืนที่นางจับอยู่ นางเบิกตากว้างด้วยความดีใจ "ฮุ่ยอิงไปเอาเสียมมาขุดมันเร็วเข้า” ฮุ่ยอิงได้ยินเช่นนั้นก็รีบนำฟืนไปเก็บในถ้ำ แล้วหยิบเสียมของนางและหนิงอันออกมา “ขุดเร็วตรงนี้มีเยอะเลยมันคือมันแซงกินได้” หนิงอันเอ่ยออกมาอย่างตื่นเต้น ก่อนขาของนางจะสะดุดเถามันถลาไปข้างหน้า แต่แล้วเสียงในหัวก็ดังขึ้นมา เพราะมือของนางไปจับกับไม้พุ่มต้นหนึ่ง “ต้นโสมคนอายุหนึ่งพันปี สรรพคุณเพิ่มพลังลมปราณและยืดอายุขัย” “กรี๊ดดด! ฮุ่ยอิงข้าเจอสมุนไพรหายากแล้ว” “ไหนขอข้าดูหน่อยมันเป็นแบบไหน” “นี่ ๆ ต้นนี้เรียกว่าโสมคน ต้นนี้อายุหนึ่งพันปีเลยนะ โอ๊ย! ข้าตื่นเต้นและดีใจมากเลย ช่วยกันหาอีกเร็วเข้า ข้าเคยอ่านเจอในหนังสือเขาบอกว่าต้นโสมจะเกิดเป็นกลุ่ม คล้าย ๆ คนมีพ่อแม่ลูก เพราะฉะนั้นต้องมีต้นอื่นอีกแน่” “โอ๊ะ!! นั่นไงหนิงอัน ใช่หรือไม่เจ้าช่วยข้าดูที” “ใช่จริงด้วย กรี๊ดดด!” ทั้งสองจับมือกันกระโดดด้วยความดีใจ “เดี๋ยวข้าไปดูกองไฟก่อน มือเจ้าพองขนาดนี้ต้องดูแลกองไฟเอาไว้ให้ดี” “ได้ ๆ ไปเถอะ” หนิงอันยังไม่ขุดต้นโสมออกมา เพราะนางจะรอขุดตอนที่หาวิธีออกจากที่นี่ให้ได้เสียก่อน นางจึงเดินหาต้นโสมต้นอื่น ๆ ว่ามีอีกหรือไม่ ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นต้นโสมคนพุ่มใหญ่ ด้วยความดีใจนางจึงรีบวิ่งจนสะดุดขอนไม้ล้มหน้าทิ่มอย่างไม่เป็นท่า แต่แล้วเสียงก็ดังขึ้น “เห็ดหลินจือพันปี สรรพคุณบำรุงร่างกายและเพิ่มพลัง” “กรี๊ดดด” หนิงอันกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง ขอบคุณสวรรค์ ข้าสาบานจะเป็นคนดีและช่วยเหลือผู้อื่น “ขอบคุณเจ้าค่ะ ๆ” หนิงอันโค้งขอบคุณรอบทิศทาง “เจ้าเจออะไร?” “เห็ดหลินจือพันปีข้าดีใจจนใจข้าจะระเบิดออกมาแล้ว” “คงเพราะหัตถ์ทองคำทำให้เจ้าพบเจอสมุนไพรหายากพวกนี้ หนิงอัน!! เจ้าดูนั่น ดอกไม้สีแดงสดเหมือนจะเปล่งแสงออกมาด้วย หนิงอันรีบหันไปดู แล้วรีบจับมือฮุ่ยอิงเข้าไปดูใกล้ ๆ “ดอกไม้สีเลือด สรรพคุณใช้เพิ่มพลังหยาง”เมื่อหนิงอันลองสัมผัสดอกไม้ดูก็ได้ยินเสียงบอกขึ้นมา จากนั้นสายตาของหนิงอันก็หันไปเห็นต้นหญ้าที่อยู่ใกล้ ๆ กัน นางจึงลองสัมผัสดู “หญ้าคืนวิญญาณ สรรพคุณ ชุบชีวิตคนตายรักษาได้ทุกโรค” หนิงอันรีบดึงฮุ่ยอิงมากอดด้วยความดีใจ “เรารวยแล้วเจ้ารู้มั้ย?” “จริงเหรอ?รวยแบบไม่ทันตั้งตัวข้าตั้งรับไม่ทัน” “ปัญหาคือเราจะออกไปจากที่นี่ยังไง เราไปขุดมันนำไปเผากินแก้หิวก่อน เดี๋ยวข้าจะลองถามระบบดูว่ามีทางออกหรือไม่ หากมีทางออกไปเราค่อยขุดเอาสมุนไพร เดี๋ยวข้าส่งกระแสจิตไปบอกพี่สาวข้าก่อน ว่าพวกเราปลอดภัยดี” ทางด้านฮุ่ยหมิ่นและฮุ่ยเหม่ย ต่างออกมายืนรอหน้าบ้านด้วยความเป็นห่วงหนิงอันและฮุ่ยอิง ยามนี้บ่ายคล้อยตะวันใกล้ลับขอบฟ้า แต่ยังไร้วี่แววว่าพวกนางจะกลับมา แต่แล้วจู่ ๆ กระดาษก็ลอยมาอยู่ตรงหน้า “พวกนางปลอดภัยดีจะค้างในป่าหนึ่งคืนเจ้าค่ะ” เมื่ออ่านเสร็จพวกเขาก็ถอนใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะเดินกลับมานั่งบนแคร่ไม้และเริ่มกินอาหาร พวกเขายังไม่ลงมือกินเพราะรอพวกนางกลับมาก่อน แต่เมื่อรู้เช่นนี้ก็ไม่ต้องกังวลแล้ว “หนิงฮวาขอบใจเจ้ามาก” ฮุ่ยเหม่ยเอ่ยขึ้นมา วิญญาณหนิงฮวาจึงรีบเดินกลับไปเขียนข้อความในกระดาษ แล้วนำให้พวกเขาอ่านอีกครั้ง “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ” พวกเขามองหน้ากันก่อนจะหัวเราะออกมากับสิ่งที่เกิดขึ้น วังเหมันต์ พระสนมผินนั่งฟังหวังมามารายงานข่าวด้วยความดีใจจนมือไม้สั่น เด็กน้อยผู้มีวิชาแพทย์ล้ำเลิศอย่างนั้นหรือ ข่าวนี้นับว่าเป็นข่าวดีที่สุดในรอบห้าปี เด็กน้อยในวัยเพียง13ปี จู่ ๆ ก็โผล่มาอย่างน่าอัศจรรย์ หากนางรักษาได้จริงต้องมอบรางวัลให้นางอย่างเหมาะสม แต่หากข่าวนี้หลุดออกไปเด็กคนนั้นจะได้รับอันตรายหรือไม่ ไม่ได้นางต้องบอกองค์ชายห้าเรื่องนี้ “องค์ชายห้าเสด็จ” พระสนมผินรีบลุกแล้วเดินไปหาพระโอรสอย่างห่วงใย “หน้าตาเจ้าสดชื่นขึ้นมากคงเพราะข่าวดีสินะ” “พ่ะย่ะค่ะเสด็จแม่” “ห่าวหรานเรื่องที่นางจะมารักษาเจ้า แม่ว่าควรกำชับให้ทุกคนปิดเป็นความลับ แม่กลัวว่านางจะได้รับอันตราย” “ไม่ต้องห่วงพ่ะย่ะค่ะ เรื่องนี้ข้าได้กำชับทุกคนเรียบร้อยแล้ว ให้บอกเพียงว่าท่านหมอลู่จื้อเป็นคนค้นพบสูตรยาและรักษาได้อย่างปาฏิหาริย์ ข้าจะไม่ทำให้นางเดือดร้อนแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ” “มีอีกเรื่องนางบอกข้าว่า ที่ข้ารู้สึกเจ็บปวดยามที่พระจันทร์เต็มดวง เพราะมีคนใช้ไสยศาสตร์เล่นงานข้าพ่ะย่ะค่ะ และนางยังบอกว่าคนผู้นั้นอยู่ในวังหลวง” “เป็นความจริงหรือ?” “พ่ะย่ะค่ะ” “จิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตจริง ๆ ขนาดเจ้าเดินไม่ได้ก็ยังไม่พอใจ ยังจะใช้ไสยศาสตร์ทำให้เจ้าเจ็บปวดและทรมาน คนของท่านตาก็สืบไม่พบอะไร แล้วเราจะเริ่มสืบจากใครก่อนดีทุกคนน่าสงสัยกันหมด” “รอนางมารักษาลูกก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ ลูกมีความรู้สึกว่านางไม่ธรรมดา ลูกจะถามนางบางทีนางอาจมีความคิดดี ๆ” พระสนมผินพยักหน้ารับเพราะนางก็จนปัญญาแล้วเหมือนกัน “แล้วนางจะมารักษาเจ้าเมื่อใด?” “นางจะมารักษาเรื่องที่ลูกถูกคุณไสยในวันพระจันทร์เต็มดวงก่อนพ่ะย่ะค่ะ ส่วนขาของข้านางบอกต้องรอก่อนเพราะพลังของนางยังไม่เพียงพอ” “แล้วนางเป็นบุตรสาวของผู้ใด?” “เห็นว่าเป็นบุตรสาวของชาวบ้านนามว่าฮุ่ยหมิ่นพ่ะย่ะค่ะ” “ก็คงอีกนานกว่านางจะมา เพราะวันพระจันทร์เต็มดวงเพิ่งจะผ่านพ้นไป วันที่นางมารักษาเจ้าแม่จะมาดูด้วย” “ถ้าเช่นนั้นลูกทูลลา” หนิงอันและฮุ่ยอิงนั่งกินมันแซงอย่างเอร็ดอร่อยและมีความสุขเป็นอย่างมาก สมุนไพรหายากมากมายต้องทำเงินให้พวกนางได้เป็นอย่างมากแน่ ต่อไปครอบครัวของพวกนางก็ไม่ต้องลำบากอีกต่อไปแล้ว “หนิงอันหากพวกเรามีเงินแล้ว จะทำอย่างไรต่อไป” ฮุ่ยอิงถามขึ้นมาเพราะอยากรู้แผนในอนาคต “เราต้องไม่หยุดหาเงิน พอมีเงินเป็นทุนรอนแล้วจะง่ายต่อการคิดหากิจการ ว่าจะทำอะไรขายเพื่อทำเงิน ชาวบ้านตอนนี้เลิกอคติกับข้าเพราะว่าข้าช่วยรักษาผู้ป่วย แต่หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาอีก พวกเขาก็จะมาโทษข้าเหมือนเดิม” “เพราะความเชื่อถูกปลูกฝังเอาไว้มาอย่างยาวนาน ข้าจะต้องทำให้ทุกคนเปลี่ยนความคิดว่าคนที่เกิดวันสุริยคราสคือคนที่มีบุญบารมีสูงส่ง ใครอยู่ใกล้ข้าแล้วจะโชคดีมากกว่าโชคร้าย ที่จริงข้าก็ไม่อยากใส่ใจแต่ความเชื่อผิด ๆ ทำให้ชีวิตคนผู้หนึ่งต้องเจ็บปวดและต้องทนทุกข์ ไม่ใช่แต่ข้าคนเดียวนะ ยังมีอีกหลายคนที่เกิดในวันสุริยคราส” กล่าวจบหนิงอันก็หยิบร่มออกมากางแล้วเอ่ยถามออกไป “ข้าจะออกจากที่นี่ได้อย่างไร?” “พวกท่านตกลงมายังหน้าผาสูงชัน ไม่ห่างจากตรงนี้เป็นหน้าผา วิธีที่ข้าคิดว่าน่าจะดีที่สุดก็คือ” “คืออะไร?” “ในถ้ำนี้เป็นที่อยู่ของเทพมังกรดำ ด้านหลังที่เป็นฝาผนังด้านในเป็นที่อยู่ของเทพมังกรดำที่เฝ้าสมบัติมากมายอยู่ในนั้น หากท่านสามารถช่วยเหลือเขาได้ เขาก็จะช่วยพาพวกท่านกลับขึ้นไปยังด้านบน” หนิงอันถอนใจออกมา พบเจอสมุนไพรหายากแล้วแต่ก็ไม่สามารถออกไปจากตรงนี้ได้ หากอยากออกไปก็ต้องช่วยเทพมังกรดำ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันนางเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว “เรื่องนี้ฟังดูแปลกๆ เป็นเทพเหตุใดต้องการความช่วยเหลือจากคนธรรมดา?” “บางเรื่องคนเป็นเทพก็จนใจที่จะหาคำตอบ” “แล้วหากข้าช่วยไม่ได้ ก็คงติดอยู่ตรงนี้ตลอดชีวิตใช่หรือไม่?” “ก็จนกว่าจะมีใครมาช่วย” “ก็ได้ข้าจะลองดู แต่ว่าข้ามีเรื่องหนึ่งที่อยากจะถาม หากข้าสะสมพลังบารมีจนถึงจุดสูงสุดและร่มกลายเป็นสีทองแล้ว หากว่าข้าทำอะไรผิดขึ้นมา พลังก็จะลดลงทุกครั้งอย่างนั้นใช่หรือไม่? คือข้ารู้สึกท้อมากเลยเกิดเป็นข้านี่มันไม่มีอะไรง่ายเลยจริง ๆ” กล่าวจบหนิงอันก็ร้องไห้ออกมาด้วยความอัดอั้นตันใจ “ท่านก็ลองดูก่อนทุกอย่างเป็นเรื่องของโชคชะตาฟ้าลิขิต ฟ้าหลังฝนย่อมสดใสเสมอ หากพลังของท่านไปจนถึงจุดสูงสุด จนร่มกลายเป็นสีทองทุกอย่างจะคงที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงอีกแล้ว ท่านก็อย่าเพิ่งท้อไม่แน่ว่าพอช่วยเทพมังกรดำ พลังของท่านอาจพุ่งขึ้นมาก็ได้ใครจะรู้” “แล้วข้าต้องทำอย่างไร” หนิงอันรีบยกแขนเสื้อมาปาดน้ำตาอย่างเหนื่อยล้า ฮุ่ยอิงแม้ไม่ได้ยินเสียงที่ร่มพูดแต่นางได้ยินหนิงอันพูดทุกคำ นางจึงร้องไห้ออกมาด้วยความสงสารหนิงอันจับใจเมื่อรถม้าสองคันวิ่งเข้าสู่เขตอำเภอเมืองตงซิ่ว เหล่าชาวบ้านต่างออกมายืนโบกไม้โบกมือต้อนรับการกลับมาของพวกนางและองค์ชายห้า ยามนี้ผู้คนแห่งเมืองต่างรักและห่วงแหนเหมือนพวกนางเป็นสมบัติอันล้ำค่า หากว่านางแต่งงานไปกับองค์ชายห้า และหากเขาได้ขึ้นครองราชย์แน่นอนว่านางต้องได้ขึ้นเป็นฮองเฮา ทุกคนแม้จะยินดีหากว่าเป็นเช่นนั้น แต่ว่าในความรู้สึกส่วนลึกของทุกคนคือต้องการให้องค์ชายห้าและนางอยู่ที่เมืองตงซิ่วตลอดไปหนิงอันเปิดม่านหน้าต่างแล้วโบกมือให้กับทุกคนอย่างเป็นกันอย่างร่าเริง ชีวิตนอกวังเรียบง่ายไม่ต้องพิธีรีตอง อยากทำอะไรก็ทำโดยไม่ต้องมีสายตาของใครมาจ้องจับผิด นางตัดสินใจแล้วนางจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่“หม่อมฉันคิดได้แล้วเพคะ เราต้องหาองค์ชายให้มารับตำแหน่งรัชทายาทเพคะ ฝึกฝนเขาตั้งแต่ยังเด็กให้ออกว่าราชการควบคู่กับฮ่องเต้ และอีกอย่างหม่อมฉันและองค์ชายจะเป็นคนช่วยดูแลอยู่ห่าง ๆ มีสิทธิ์เทียบเท่าผู้ครองบัลลังก์ เช่นนี้ฮ่องเต้ก็คงสบายพระทัยไม่ต้องกังวลอีกต่อไปเพคะ คล้ายกับมีคนขึ้นครองราชย์แต่การตัดสินใจเรื่องสำคัญต่าง ๆ ยังคงอยู่ที่ องค์ชาย ฮ่องเต้ จนกว่ารัชทายาทจะยืนหยัดด้วยตนเอง เราถึงค่อย ๆ ห่างอ
“ถวายบังคมฝ่าบาท ขอจงทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่น ๆ ปี กระหม่อมองค์ชายรองฉู่เหวินโจวเป็นตัวแทนคณะทูตแคว้นฉู่พ่ะย่ะค่ะ”“ถวายบังคมฝ่าบาท ขอจงทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่น ๆ ปี กระหม่อมองค์ชายใหญ่ฉีอี้คังเป็นตัวแทนคณะทูตจากแคว้นฉีพ่ะย่ะค่ะ”“ยินดีที่ได้พบ เชิญนั่งตามสบาย” วันนี้หนิงอันจัดโต๊ะให้หันหน้าเข้าหากัน แคว้นฉีและแคว้นฉู่อยู่อีกฝั่ง แคว้นต่วนพร้อมขุนนางนั่งอยู่อีกฝั่ง โต๊ะขององค์ชายห้าและหนิงอันนั่งรองลงมาจากฮ่องเต้ ส่วนโต๊ะของลี่หยางและหนิงฮวา เยื้องลงไปจากโต๊ะหนิงอันตามลำดับ“เราขอแนะนำองค์ชายห้าอู๋ห่าวหรานและว่าที่พระชายาหนิงอัน ผู้ซึ่งจะมาช่วยในเรื่องการเจรจาในครั้งนี้ และมือขวาขององค์ชายห้าลี่หยางและว่าที่ฮูหยินลี่หนิงฮวา ผู้ที่จะมาช่วยในเรื่องการเจรจาในครั้งนี้”คณะทูตจากต่างแคว้นหันไปมองหน้ากัน ก่อนทุกคนพุ่งสายตาไปที่พวกนางอย่างสนใจ พวกนางเป็นเทพดรุณีที่โหรหลวงทำนายหรือไม่นะ หากว่าใช่คงดีไม่น้อยที่ได้พบเจอตัวเช่นนี้ เขาบอกว่าเหล่าเทพจิตใจดีมีเมตตา พวกเขาก็หวังว่าพวกนางจะไม่โหดร้ายจนเกินไป“ทูลฝ่าบาทยามนี้ทุกแคว้นได้ประสบปัญหาภัยแล้งอย่างหนักและดูเหมือนจะหนักขึ้นเรื่อย ๆ แต่ที่กระห
“ฮองเฮามักใหญ่ใฝ่สูงเพื่ออำนาจ ท่านถึงขนาดให้หลิวป๋อเหวินปลอมตัวมาเป็นขันทีข้างกาย เพื่อให้แน่ใจว่าท่านต้องครรภ์ หลังฝ่าบาทเสด็จกลับตำหนัก ท่านกับขันทีปลอมผู้นี้ก็ร่วมหลับนอนกันจนท่านตั้งครรภ์สมใจ บิดาที่แท้จริงขององค์ชายใหญ่ไม่ใช่ฝ่าบาทแต่เป็นขันมีเจ้าเล่ห์ผู้นั้น”คราวนี้เสียงผู้คนดังขึ้นมาทันที นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน พวกเขาสามคนพ่อแม่ลูกร่วมกันกระทำความผิดอันแสนใหญ่หลวงนัก ฮ่องเต้กำหมัดแน่นพระพักตร์บึ้งตึงด้วยความโกรธ นังแพศยาข้าจะให้ม้าแยกร่างของเจ้า!!“ยังไม่หมดเท่านี้”“หา! ยังไม่หมดอีกหรือ?” เหล่าขุนนางที่เหลือ ตกตะลึงอ้าปากค้าง “พวกเขาสามคนวางแผนก่อกบฏเพื่อยึดบัลลังก์ โดยร่วมมือกับพรรคมารที่ปกครองเผ่าซ่ง ข้อแลกเปลี่ยนคือเมืองตงซิ่ว”“หา!!” คราวนี้ทุกคนตกใจสุดขีด พวกเขากล้าทำเรื่องเช่นนี้เชียวหรือ เข้าข่ายขายชาติเลยนะ!! เพียงฮ่องเต้พยักหน้า ทหารก็กรูกันเข้าไปจับกุมพวกเขาทั้งสามคนทันทีองค์ชายใหญ่ใจแหลกสลายไม่มีชิ้นดี เขาไม่ใช่โอรสของฮ่องเต้ เขาเอาแต่พึมพำอยู่อย่างนั้นอย่างคนไร้สติ ยามนี้ฮ่องเต้ไม่ต้องรู้สึกผิดอีกต่อไป ในเมื่อเขาไม่ได้เป็นโอรสของเขายิ่งมาทำความผิดมากมายเช่นนี้
“ทูลองค์ชายมีคนมาขอพบพระชายา เขามีนามว่าฉีเส้าเฟิงพ่ะย่ะค่ะ” “ให้เขาเข้ามา”องค์ชายห้าเป็นคนเอ่ยตอบเสียเอง เพราะเขาจำได้ว่าฉีเส้าเฟิงคือใคร “พ่ะย่ะค่ะ” จอมมารฉีเส้าเฟิงตัดสินใจมาบอกพวกนางให้รับรู้เอาไว้ นางจะได้เตรียมตัวรับมือ เขาไม่ได้แวะไปบอกจอมมารฉีเส้าเทียนบิดาของเขา เพราะเขารู้จักนิสัยของเขาดีกว่าใคร ถึงเขาบอกใช่ว่าเขาจะฟังเพราะยามนี้เขามีเทพอสูรที่ตื่นขึ้นมาแล้ว และไม่แน่ว่าจอมปีศาจพันปีจะมาอยู่ที่นี่ด้วย แต่เขามั่นใจว่าพวกเขาสามคนต้องอยู่ที่นี่กันหมด ไม่เช่นนั้นภัยแล้งคงไม่รุนแรงถึงเพียงนี้ “ถวายบังคมองค์ชาย” “ตามสบาย นั่งลงเถิด” “ท่านมาถึงที่นี่มีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ?” “วันก่อนข้าบังเอิญเห็นบิดาของข้านั่งคุยกับคนผู้หนึ่งที่โรงเตี๊ยมที่เมืองตงซิ่ว” หนิงอันพอได้ยินคำว่าบิดาของข้า นางก็รีบยื่นมือมาจับที่แขนของเขาทันทีก่อนจะหลับตาลง “จอมมารฉีเส้าเทียนนัดพบพูดคุยกับขันทีชั่ว จอมอสูรกำลังถ่ายทอดพลังให้นางมารเล็บแดง จอมปีศาจพันปีกำลังเสพสมกับสตรีเพื่อดูดปราณวิญญาณ” หนิงอันเอ่ยขึ้นเรื่อย ๆ จากภาพที่ปรากฏขึ้นมาให้เห็นในมิติ จอมอสูรกำลังถ่ายทอดพลังให้นาง จึงต้องดูดพลังหยิ
หนิงอันและหนิงฮวาแวะมาดูพวกเขาที่ค่ายทหารสองวันครั้ง เพราะพวกนางก็ยุ่งจนหัวหมุนกับการหาแหล่งขุดบ่อน้ำ องค์ชายห้าและลี่หยางบอกพวกนางว่าไม่ต้องมาบ่อยเพราะรู้สึกเกรงใจและเป็นห่วง แต่พวกนางก็ยืนยันว่าต้องมาให้เห็นกับตาว่า พวกเขาสบายดีถึงจะสบายใจ พวกเขาก็ได้แต่เก็บความอบอุ่นนี้ไว้ในใจอย่างมีความสุขหนิงอันเดินสำรวจรอบบริเวณค่ายทหาร ที่มีบ่อน้ำไว้ใช้เพียงหนึ่งบ่อและไม่ห่างจากค่ายทหารมีแม่น้ำขนาดใหญ่ยามนี้เริ่มแห้งเหือดลงและอีกไม่นานคงแห้งขอด“ขอโองน้ำ200ใบพร้อมน้ำเต็มโองพร้อมฝาปิด” หนิงอันเอ่ยขอมิติ เพราะนางตรวจดูรอบบริเวณแล้วไม่มีแหล่งน้ำยั่งยืนใต้ดิน นางจึงต้องเลือกใช้วิธีนี้ หนิงอันนำโองบรรจุน้ำจำนวน200ใบออกมาตั้งเรียงกันใกล้บ่อน้ำ องค์ชายห้าและรองแม่ทัพเสิ่นมองสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างตื่นตาตื่นใจ มหัศจรรย์เกินไปแล้ว“เอาไว้ใช้ยามจำเป็นเมื่อน้ำแห้งลงจริง ๆ เพคะ หากต้องชำระล้างร่างกายก็ทำอย่างประหยัด หม่อมฉันจะแวะมาเติมน้ำให้เรื่อย ๆ ทุกคนจะมีน้ำไว้ดื่มและทำอาหาร แต่การอาบน้ำให้ใช้วิธีเช็ดตัวไปก่อน ทหารมีหลายหมื่นคนต้องวางแผนการใช้น้ำให้ดีเพคะ” เขารับฟังอย่างตั้งใจและเข้าใจ เพราะแค่นี้ก็ดีมา
ลี่หยางมีอาการไม่ต่างจากองค์ชายห้า เขายืนมองร่างบางที่ลอยอยู่บนท้องฟ้า ด้วยใจที่เจ็บปวดและกังวลหวาดกลัวว่าจะสูญเสียนางไป นี่มันเกิดอะไรขึ้นเหตุใดวันนี้ถึงเกิดสุริยคราส หรือว่าจะเป็นวันครบรอบวันเกิดของนางแล้วปรากฏการณ์เช่นนี้หมายความว่าอย่างไร สวรรค์จะมาพานางกลับไปใช่หรือไม่ เมื่อคิดมาถึงตรงนี้แข็งขาของเขาก็เริ่มอ่อนแรง เขารีบคุกเข่าอ้อนวอนต่อสวรรค์ทันที “สวรรค์ได้โปรดอย่าพานางกลับไป นางเป็นคนที่ข้ารักและอยากอยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่า สวรรค์โปรดให้โอกาสข้าได้รักและดูแลนาง”ลี่หยางไม่เคยหวาดกลัวสิ่งใดเท่านี้มาก่อน เวลาผ่านไปอย่างช้า ๆ จนแสงสว่างถูกปกคลุมด้วยความมืด จากนั้นไม่นานก็เริ่มสว่างขึ้นมาทีละนิด ดวงตะวันกลมโตเริ่มส่องแสงสว่างจ้าอีกครั้ง ร่างของหนิงฮวายังคงลอยเด่นอยู่กลางอากาศ จากนั้นดอกไม้มากมายหลากหลายสีสันก็ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า แล้วร่างของหนิงฮวาก็ค่อย ๆ ลอยลงมาอย่างช้า ๆลี่หยางรีบเข้าไปรับร่างของนางมาไว้ในอ้อมแขน หนิงฮวาหลับตาพริ้มไม่ได้สติ เขาจึงรีบอุ้มร่างของนางเขาไปในกระโจมด้วยความเร่งรีบ ก่อนจะเรียกหมอประจำค่ายทหารให้มาตรวจอาการ“นางเพียงหลับใหลไปเท่านั้นร่างกายปกติดีอีกไม่น
องค์ชายห้าอู่ห่าวหรานนั่งมองร่างบางที่เดินจากไปอย่างครุ่นคิด ไม่อยากเชื่อเลยว่าจู่ ๆ จะมีแสงสว่างโผล่เข้ามาให้ความหวังกับเขาอีกครั้ง เขานั่งปลงตกกับชีวิตตนเองว่าอย่างไรก็ไม่มีทางกลับมาเดินได้อีกแล้ว ทุกวันเขานั่งมองปลาที่แหวกว่ายอยู่ในสายน้ำอย่างอิสระด้วยความอิจฉา แต่แล้ววันนี้นางผู้มีวัยเพียง13ปี
จางมู่ซวนนำรถวัวเทียมเกวียนออกมา เมืองตงซิ่วอยู่ห่างจากหมู่บ้านราวห้าลี้ ใช้เวลาเดินทางราว ๆ หนึ่งก้านธูปก็ถึง ฮุ่ยหมิ่นนั่งอยู่ด้านหน้ากับจางมู่ซวน ส่วนหนิงอันและฮุ่ยอิงนั่งอยู่ด้านหลังเมื่อเดินทางมาถึงวังเหมันต์ที่รายล้อมไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ กำแพงโอบล้อมกินพื้นที่เกือบหนึ่งร้อยไ
วังเหมันต์ เมืองตงซิ่วองค์ชายห้าอู๋ห่าวหรานนั่งนิ่งอยู่บนรถเข็นเหม่อมองออกไปยังท้องฟ้าอันกว้างไกลอย่างเลื่อนลอย เป็นเวลาห้าปีแล้วที่เขาถูกพิษและเดินไม่ได้ หลังจากนั้นเป็นต้นมาเขากลายเป็นคนพิการต้องนั่งอยู่บนรถเข็น โดยมีสององครักษ์คนสนิทคอยพยุงและให้การช่วยเหลือพระมารดาของเขาถูกปลดจากตำแหน่งพระสนม
“เจ้าอู่ถงเจ้าบ้าไปแล้วหรืออย่างไร ที่นางทำไปก็แค่ยื้อเวลาเพราะไม่อยากย้ายออกไปจากที่นี่ เจ้าเอาชีวิตลูกชายมาเสี่ยงเช่นนี้ได้อย่างไร” จางมู่ซวนหัวหน้าหมู่เอ่ยขึ้นเพราะเขาคิดว่านางไม่มีทางรักษาคนป่วยได้อย่างแน่นอน“นั่นนะสิข้าว่านางไม่มีทางรักษาได้หรอกนา เจ้าอย่าเสียเวลาดีกว่า”เสียงจากกลุ่มคนที่มาเ







