เข้าสู่ระบบจางมู่ซวนนำรถวัวเทียมเกวียนออกมา เมืองตงซิ่วอยู่ห่างจากหมู่บ้านราวห้าลี้ ใช้เวลาเดินทางราว ๆ หนึ่งก้านธูปก็ถึง ฮุ่ยหมิ่นนั่งอยู่ด้านหน้ากับจางมู่ซวน ส่วนหนิงอันและฮุ่ยอิงนั่งอยู่ด้านหลัง
เมื่อเดินทางมาถึงวังเหมันต์ที่รายล้อมไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ กำแพงโอบล้อมกินพื้นที่เกือบหนึ่งร้อยไร่ หน้าประตูวังมีทหารองครักษ์อยู่ห้าคนด้วยกัน จางมู่ซวนจอดรถเกวียนไว้ข้างกำแพง จากนั้นพวกนางก็พากันเดินไปที่หน้าประตูวัง “มาหาใคร?” ทหารองครักษ์มองพวกนางตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะถามขึ้นมาอย่างสงสัย เพราะดูจากการแต่งกายคงเป็นชาวบ้านทั่วไป “ข้าอยากพบท่านหมอหลวงเจ้าค่ะ ท่านช่วยไปบอกเขาทีเจ้าค่ะว่าข้ามีสมุนไพรหายากมาเสนอ” ฮุ่ยหมิ่น จางมู่ซวน ฮุ่ยอิง ถึงกับตัวแข็งค้างเมื่อได้ยินนางโกหกคำโตของหนิงอัน แย่แล้วนางโกหกออกไปแบบนี้จะเป็นอะไรหรือไม่? ไม่น่าเชื่อนางเลยจริง ๆ “สมุนไพรหายาก? ขอข้าดูหลักฐาน” หนิงอันหยิบต้นหญ้าหน้าตาแปลกประหลาดออกมา ที่นางเห็นในระหว่างเดินไปขึ้นรถเกวียน ระบบบอกนางว่าเป็นต้นหญ้าธรรมดาทั่วไปเท่านั้น แต่นางกลับหยิบติดมือมาด้วยเพราะจะใช้เป็นข้ออ้างเพื่อพบหมอหลวง ทหารองครักษ์ผู้ซึ่งไม่รู้เรื่องสมุนไพร บอกพวกเขาว่าให้รออยู่ตรงนี้เดี๋ยวเขาไปแจ้งหมอหลวงก่อน “หนิงอันนั้นต้นสมุนไพรหายากจริงรึ?” ฮุ่ยหมิ่นแอบถามนางขึ้นมาทันที “ไม่ใช่เจ้าค่ะ” “หา!..แล้วเจ้ายังจะโกหก แย่แล้วทีนี้จะทำอย่างไรดี” “ท่านพ่อใจเย็น ๆ ข้ามีวิธีโปรดอยู่ในความสงบเจ้าค่ะ” “แต่ว่า…” “ไหนใครบอกว่ามีสมุนไพรหายาก เอามาดูหน่อยสิ” ชายชราท่าทางมีความรู้เดินออกมาอย่างเร่งรีบและมีสีหน้าตื่นเต้นดีใจอย่างไม่ปิดบัง ฮุ่ยหมิ่น จางมู่ซวนหน้าซีดลงทันที แข้งขาเริ่มสั่นหวาดกลัวความผิด นี่สินะที่เขาบอกคบเด็กสร้างบ้าน มันจะนำพาความเดือดร้อนมาให้ “ข้าเองเจ้าค่ะ” ลู่จื้อมองดรุณีน้อยวัยเยาว์อย่างพิจารณา เด็กวัยนี้จะรู้เรื่องสมุนไพรหายากได้อย่างไร “เอามาให้ข้าดูหน่อย” เขาแบมือมาตรงหน้าหนิงอัน นางจึงยืนมือไปจับข้อมือเขาทันที เขามองการกระทำของนางอย่างแปลกใจ “ท่านมีโรคประจำตัวเรียกว่าโรคเก๊าท์ ห้ามกินเนื้อวัวและสัตว์ปีก มิเช่นนั้นจะทำให้ท่านเจ็บปวดตามข้อกระดูก อีกอย่างท่านเป็นโรคนอนไม่หลับและยังเป็นความดันต่ำ จึงทำให้วิงเวียนศีรษะ หน้ามืดและอ่อนเพลีย” “จะ…เจ้ารู้ได้อย่างไร?” ลู่จื้อตกตะลึงอ้าปากค้างมองนางอย่างไม่เชื่อสายตา นางมีวิชาแพทย์หรือนี่ น่าเหลือเชื่อ!! “เพียงข้าจับชีพจรก็บอกได้ถึงสาเหตุของอาการป่วยเจ้าค่ะ ข้าจึงอยากมาเสนอตรวจอาการขององค์ชาย เผื่อว่าข้าจะมีวิธีรักษาเจ้าค่ะ?” หนิงอันกล่าวจบก็ก้มโค้งให้ลู่จื้ออย่างนอบน้อม ลู้จื้อยังคงยืนนิ่งเพราะตั้งตัวไม่ทัน ทั้งตกใจและประหลาดใจกับความสามารถของนาง “เอ่อ..พวกเจ้าเข้ามากันก่อน” เขาเชื้อเชิญให้เข้าไปด้านใน ก่อนจะพาไปที่เรือนของหมอ ฮุ่ยหมิ่นและจางมู่ซวนถอนใจออกมาอย่างโล่งอกปาดเหงื่อทิ้งแทบไม่ทัน ลู่จื้อพามายังเรือนของหมอประจำวังเหมันต์ ที่มีสมุนไพรตากเอาไว้มากมาย หมอหลวงบางคนคัดสมุนไพร บางคนนั่งอ่านศึกษาตำรา หนิงอันมองพวกเขาอย่างสนใจลู่จื้อ พาพวกเขามานั่งยังห้องรับรอง ก่อนที่เขาจะถามหนิงอันขึ้นมา “ข้าจะให้เจ้าจับชีพจรของหมออีกคน ข้าเพียงต้องการความแน่ใจ” “ได้เจ้าค่ะ” “เจียวลู่เจ้ามานี่หน่อย เอาละเจ้าลองให้นางจับชีพจรดูหน่อย” “ได้ขอรับ” เจียวลู่รีบยื่นแขนไปตรงหน้าหนิงอัน นางจึงยกมือไปจับชีพจรของเขาอย่างนิ่งสงบ “ท่านเหมือนจะเป็นโรคท้องผูก ขับถ่ายลำบากและทรมาน อีกทั้งน่าจะเริ่มเป็นริดสีดวงด้วยเจ้าค่ะ” “นางพูดถูกหรือไม่?” “ถูกต้องขอรับ” เขาตอบออกมาด้วยสีหน้าเขินอาย เรื่องนี้เป็นความลับของเขาเลยนะ นางตรวจรู้ได้อย่างไรน่าขายหน้าชะมัด “อืมเจ้ากลับไปทำงานต่อเถอะ แม่นางน้อยเจ้ามีนามว่าอะไร” “ข้าชื่อหนิงอันเจ้าค่ะ” “หนิงอันเจ้าตามข้ามา ส่วนพวกเจ้ารอรู้ตรงนี้” ลู่จื้อพาหนิงอันเดินไปยังศาลาที่องค์ชายห้าชอบมานั่งอยู่เป็นประจำ เขาชอบมานั่งให้อาหารปลาและมองดูปลาที่แหวกว่ายไปมาอย่างเพลิดเพลิน องค์ชายห้าใช้เวลาอยู่ที่ศาลาวันหนึ่งหลายชั่วยาม นอกจากศาลาก็เป็นห้องตำรา ที่เขาไปหมกตัวอยู่ได้นานทั้งวัน “ถวายบังคมองค์ชาย ขออภัยที่มารบกวนพ่ะย่ะค่ะ พอดีกระหม่อมมีเด็กน้อยผู้หนึ่ง นางมีวิชาแพทย์ล้ำเลิศ กระหม่อมจึงอยากให้นางลองตรวจพระองค์ดูหน่อยพ่ะย่ะค่ะ” อู๋ห่าวหรานถอนใจออกมา ก่อนจะยื่นแขนมาด้านข้าง โดยไม่หันมองแม้แต่น้อย “หนิงอันเจ้าลองตรวจดูหน่อย” “เจ้าค่ะ” หนิงอันขยับเข้าไปยืนด้านข้างแล้วยกมือมาสัมผัสชีพจรของเขาอย่างแผ่วเบา แค่เพียงปลายนิ้วของนางสัมผัส ดูเหมือนเขาจะรับรู้ถึงกระแสพลังบางอย่าง ไหลไปที่ขาของเขาทั้งสองข้าง แปลกมากเป็นครั้งแรกในรอบห้าปี ที่ขาของเขามีความรู้สึก เขาจึงรีบหันมามองหน้าหนิงอันทันที ดวงตาของนางและเขาสบตากันอย่างจัง ดรุณีน้อยวัยเยาว์ผู้นี้เป็นใครกัน แม้จะอยู่ในเสื้อผ้าที่เก่าและซีด แต่ก็ไม่อาจบดบังความงดงามที่เปล่งประกายออกมา หากนางเติบโตไปจะงดงามมากเพียงใดกันนะ ดวงตากลมโตใสกระจ่างจ้องมองมาที่เขาอย่างนิ่งสงบ หนิงอันรอฟังเสียงจากระบบว่าจะบอกนางว่าอย่างไร เขาก็เอาแต่มองนางนิ่งโดยไม่เอ่ยสิ่งใด นอกจากขาพิการแล้วเขาเป็นใบ้ด้วยหรือไม่นะ “ร่างกายมีพิษคล้ายยาไซยาไนด์เป็นพิษร้ายแรงไม่มีสีไม่กลิ่นและยังมีพิษเยือกแข็งที่ทำให้กล้ามเนื้อหยุดการทำงาน การใช้พิษเยือกแข็งมาร่วมด้วยก็เพื่อต้องการไม่ให้พิษไม่ไหลไปที่อื่น องค์ชายจึงไม่เป็นอะไรแต่ขาจะไร้ความรู้สึกเพคะ” “...” ความเงียบเข้ามาปกคลุมบรรยากาศหลังจากนางกล่าวจบ องค์ชายห้าถึงกับตัวเย็นเยียบ เขารู้ว่าถูกพิษแต่ไม่เคยรู้ว่ามันคือพิษอะไร เพราะหมอหลวงก็ตรวจหาไม่พบ นางเป็นหมอน้อยเทวดาอย่างนั้นหรือ แต่ว่ายาไซยาไนด์ตั้งแต่เกิดมาเขาก็เพิ่งได้ยิน ลู่จื้อหมอหลวงยามนี้ไม่ต่างอะไรจากองค์ชาย ห้า หลังจากได้ฟังเขาก็ยืนครุ่นคิด นางจะเก่งกาจเกินไปแล้ว วัยเพียงเท่านี้แต่วิชาเเพทย์สูงส่ง ไม่ได้! เขาต้องดึงนางมาไว้ใกล้ตัว คนแบบนี้หนึ่งร้อยปีจะมีสักครั้ง เขาต้องหาทางนางโน้มน้าวให้นางมาทำงานด้วย “แล้วมีวิธีรักษาหรือไม่?” ลู่จื้อถามด้วยสายตาคาดหวัง “ก็พอมีเจ้าค่ะ นอกจากขาองค์ชายจะไร้ความรู้สึกแล้ว มีอย่างอื่นอีกหรือไม่เพคะ?” คราวนี้นางหันไปถามเขาเพราะอยากรู้ว่าเขาพูดได้หรือไม่ แต่กลับเป็นหมอหลวงที่ตอบขึ้นมาแทน “คืนพระจันทร์เต็มดวงองค์ชายจะรู้สึกเจ็บปวดทรมานคล้ายมีเข็มนับพันมาทิ่มแทงตามร่างกาย ข้าก็ทำได้เพียงให้ยาต้านพิษแต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรได้มาก” หนิงอันได้ฟังก็รู้สึกสงสารเขาจับใจ ชีวิตนางว่าหนักแล้วเขาหนักกว่านางอีก แต่ว่านั่งเงียบไม่พูดไม่จาเช่นนี้ หรือว่าปากเป็นอัมพาต! เพราะถูกพิษไปด้วย “คือองค์ชายพูดไม่ได้หรือเจ้าคะ?” นางหันไปถามหมอหลวงอย่างสงสัย แต่แล้วเป็นเขาที่พูดขึ้นมา “ข้าพูดได้เพียงแต่ไม่มีอะไรจะพูด” เขาเอ่ยออกมาเสียงเบาหวิวจนฟังแทบไม่ได้ยิน “ทุกคืนวันพระจันทร์เต็มดวงจะมีอาการเจ็บปวดตามร่างกาย ฟังดูคล้ายถูกไสยศาสตร์เล่นงานนะเจ้าค่ะ ทั้งใช้พิษและไสยศาสตร์เช่นนี้ คนผู้นี้คงไม่ชอบองค์ชายเอามาก ๆ อุ๊บ! ขอประทานอภัยเพคะ” “หนิงอันแล้วเจ้าพอจะช่วยได้หรือไม่?” ลู่จื้อร้อนใจรีบถามออกมา “ช่วยนะช่วยได้เจ้าค่ะ แต่ว่าการช่วยองค์ชายมันต้องใช้พลังมาก ต้องรออีกสักระยะรอให้ข้ามีพลังมากกว่านี้เจ้าค่ะ” “1000ตำลึงเพียงพอต่อพลังของเจ้าหรือไม่?” องค์ชายห้ามองนางด้วยสายตาดูแคลน หนิงอันเห็นสายตาของเขาก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมา แม้จะอยากได้เงินมากเพียงใดแต่เห็นสายตาแบบนี้ นางจะไม่ทน! “ที่จริงเงินหม่อมฉันก็อยากได้เงินมากเพราะยากจน แต่หากจะมาใช้สายตาดูถูกกันเช่นนี้ หม่อมฉันทูลลาเพคะ” กล่าวจบนางก็ยอบกายและเดินจากไปทันที “เจ้า! หยุดเดี๋ยวนี้!” โครม!! ร่างของเขาหล่นจากเก้าอี้ดังสนั่น หนิงอันหันมามองก่อนจะสะบัดหน้าเดินจากไป แต่เป็นลี่หยางองครักษ์ข้างกายองค์ชายห้าวิ่งมาดักหน้าหนิงอันเอาไว้เสียก่อน หนิงอันลอบยิ้มออกมากับการแสดงของนาง “แม่นางน้อยช้าลงก่อนเถิด โปรดเข้าใจองค์ชายตั้งแต่เขาเดินไม่ได้ อารมณ์ก็แปรปรวนหงุดหงิดง่าย ที่จริงองค์ชายเขาเป็นคนจิตใจดีมาก” “แต่ว่าสิ่งที่ข้าพูดเป็นความจริง ข้าต้องสะสมพลังอีกสักหน่อยถึงจะช่วยได้ ข้าต้องใช้พลังขับพิษ แต่ว่าเงินก็อยากได้เหมือนกันเจ้าค่ะ” ลี่หยางหัวเราะออกมากับความซื่อตรงของนาง “ถ้าเช่นนั้นข้าให้เจ้าสองพันตำลึงก่อนล่วงหน้า พร้อมเมื่อไหร่ค่อยมารักษาข้า” องค์ชายห้าที่ถูกโม่โฉวเข็นรถมาเอ่ยขึ้น “ไม่กลัวว่าหม่อมฉันจะหลอกเอาเงินแต่รักษาไม่ได้หรือเพคะ?” “ไม่เป็นไรถึงตอนนั้นข้าก็แค่ส่งคนไปตัดคอเจ้าก็แล้วกัน” “หม่อมฉันจะรีบรักษาให้หายโดยเร็วไวเพคะ” เขาแอบยิ้มมุมปากกับความกะล่อนของนาง ดูเอาเถิดตัวแค่นี้แต่ความคิดฉลาดแพรวพราวเจ้าเล่ห์จนเขาแทบตามไม่ทัน “ลี่หยางไปหยิบตั๋วเงินมาให้นาง” “พ่ะย่ะค่ะ” “องค์ชาย! ยามนี้สมองของหม่อมฉันถูกกระตุ้นด้วยเงินสองพันตำลึง ความคิดโลดแล่นอย่างฉับพลัน เรื่องขับพิษเอาไว้ก่อนแต่เรื่องไสยศาสตร์ เราต้องรีบจัดการเพคะ” “อย่างไร?” “ขอมือหน่อยเพคะ” หนิงอันกางร่มออกแล้วเข้ามาจับมือของเขา ก่อนจะหลับตาลงแล้วเอ่ยถามร่มในใจ “ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าใครทำของใส่เขา?” “เหมือนคนผู้นี้จะอยู่ที่วังหลวงนะเจ้าค่ะ?” ร่มตอบกลับมา “แล้วข้าจะช่วยเขาได้อย่างไร?” “ท่านต้องเอาเลือดของท่านผสมในอ่างให้เขาแช่ในวันพระจันทร์เต็มดวง เพื่อล้างเวทมนตร์ไสยศาสตร์เจ้าค่ะ ส่วนขับพิษท่านต้องใช้เข็มเจาะนิ้วเท้าทั้งสิบแล้วใช้พลังขับพิษออกเจ้าค่ะ” “วิธีง่ายเช่นนี้เหตุใดไม่มีใครทำ?” “เป็นเพราะว่าไม่มีใครรู้ว่าถูกพิษอะไร อีกอย่างคนขับพิษไม่ใช่ว่าใครก็จะทำได้ นอกจากพลังจากหัตถ์ทองคำเจ้าค่ะ” หนิงอันคุยกับร่มจนเข้าใจก็หุบร่มลง แล้วหันมามององค์ชายแล้วเอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง “ดูเหมือนคนทำไสยศาสตร์จะอยู่ที่วังหลวง ต้องรอให้ถึงวันพระจันทร์เต็มดวง หม่อมฉันถึงจะถอนไสยศาสตร์ได้เพคะ ถ้าเช่นนั้นวันนี้หม่อมฉันต้องขอทูลลาเพคะ”เมื่อรถม้าสองคันวิ่งเข้าสู่เขตอำเภอเมืองตงซิ่ว เหล่าชาวบ้านต่างออกมายืนโบกไม้โบกมือต้อนรับการกลับมาของพวกนางและองค์ชายห้า ยามนี้ผู้คนแห่งเมืองต่างรักและห่วงแหนเหมือนพวกนางเป็นสมบัติอันล้ำค่า หากว่านางแต่งงานไปกับองค์ชายห้า และหากเขาได้ขึ้นครองราชย์แน่นอนว่านางต้องได้ขึ้นเป็นฮองเฮา ทุกคนแม้จะยินดีหากว่าเป็นเช่นนั้น แต่ว่าในความรู้สึกส่วนลึกของทุกคนคือต้องการให้องค์ชายห้าและนางอยู่ที่เมืองตงซิ่วตลอดไปหนิงอันเปิดม่านหน้าต่างแล้วโบกมือให้กับทุกคนอย่างเป็นกันอย่างร่าเริง ชีวิตนอกวังเรียบง่ายไม่ต้องพิธีรีตอง อยากทำอะไรก็ทำโดยไม่ต้องมีสายตาของใครมาจ้องจับผิด นางตัดสินใจแล้วนางจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่“หม่อมฉันคิดได้แล้วเพคะ เราต้องหาองค์ชายให้มารับตำแหน่งรัชทายาทเพคะ ฝึกฝนเขาตั้งแต่ยังเด็กให้ออกว่าราชการควบคู่กับฮ่องเต้ และอีกอย่างหม่อมฉันและองค์ชายจะเป็นคนช่วยดูแลอยู่ห่าง ๆ มีสิทธิ์เทียบเท่าผู้ครองบัลลังก์ เช่นนี้ฮ่องเต้ก็คงสบายพระทัยไม่ต้องกังวลอีกต่อไปเพคะ คล้ายกับมีคนขึ้นครองราชย์แต่การตัดสินใจเรื่องสำคัญต่าง ๆ ยังคงอยู่ที่ องค์ชาย ฮ่องเต้ จนกว่ารัชทายาทจะยืนหยัดด้วยตนเอง เราถึงค่อย ๆ ห่างอ
“ถวายบังคมฝ่าบาท ขอจงทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่น ๆ ปี กระหม่อมองค์ชายรองฉู่เหวินโจวเป็นตัวแทนคณะทูตแคว้นฉู่พ่ะย่ะค่ะ”“ถวายบังคมฝ่าบาท ขอจงทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่น ๆ ปี กระหม่อมองค์ชายใหญ่ฉีอี้คังเป็นตัวแทนคณะทูตจากแคว้นฉีพ่ะย่ะค่ะ”“ยินดีที่ได้พบ เชิญนั่งตามสบาย” วันนี้หนิงอันจัดโต๊ะให้หันหน้าเข้าหากัน แคว้นฉีและแคว้นฉู่อยู่อีกฝั่ง แคว้นต่วนพร้อมขุนนางนั่งอยู่อีกฝั่ง โต๊ะขององค์ชายห้าและหนิงอันนั่งรองลงมาจากฮ่องเต้ ส่วนโต๊ะของลี่หยางและหนิงฮวา เยื้องลงไปจากโต๊ะหนิงอันตามลำดับ“เราขอแนะนำองค์ชายห้าอู๋ห่าวหรานและว่าที่พระชายาหนิงอัน ผู้ซึ่งจะมาช่วยในเรื่องการเจรจาในครั้งนี้ และมือขวาขององค์ชายห้าลี่หยางและว่าที่ฮูหยินลี่หนิงฮวา ผู้ที่จะมาช่วยในเรื่องการเจรจาในครั้งนี้”คณะทูตจากต่างแคว้นหันไปมองหน้ากัน ก่อนทุกคนพุ่งสายตาไปที่พวกนางอย่างสนใจ พวกนางเป็นเทพดรุณีที่โหรหลวงทำนายหรือไม่นะ หากว่าใช่คงดีไม่น้อยที่ได้พบเจอตัวเช่นนี้ เขาบอกว่าเหล่าเทพจิตใจดีมีเมตตา พวกเขาก็หวังว่าพวกนางจะไม่โหดร้ายจนเกินไป“ทูลฝ่าบาทยามนี้ทุกแคว้นได้ประสบปัญหาภัยแล้งอย่างหนักและดูเหมือนจะหนักขึ้นเรื่อย ๆ แต่ที่กระห
“ฮองเฮามักใหญ่ใฝ่สูงเพื่ออำนาจ ท่านถึงขนาดให้หลิวป๋อเหวินปลอมตัวมาเป็นขันทีข้างกาย เพื่อให้แน่ใจว่าท่านต้องครรภ์ หลังฝ่าบาทเสด็จกลับตำหนัก ท่านกับขันทีปลอมผู้นี้ก็ร่วมหลับนอนกันจนท่านตั้งครรภ์สมใจ บิดาที่แท้จริงขององค์ชายใหญ่ไม่ใช่ฝ่าบาทแต่เป็นขันมีเจ้าเล่ห์ผู้นั้น”คราวนี้เสียงผู้คนดังขึ้นมาทันที นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน พวกเขาสามคนพ่อแม่ลูกร่วมกันกระทำความผิดอันแสนใหญ่หลวงนัก ฮ่องเต้กำหมัดแน่นพระพักตร์บึ้งตึงด้วยความโกรธ นังแพศยาข้าจะให้ม้าแยกร่างของเจ้า!!“ยังไม่หมดเท่านี้”“หา! ยังไม่หมดอีกหรือ?” เหล่าขุนนางที่เหลือ ตกตะลึงอ้าปากค้าง “พวกเขาสามคนวางแผนก่อกบฏเพื่อยึดบัลลังก์ โดยร่วมมือกับพรรคมารที่ปกครองเผ่าซ่ง ข้อแลกเปลี่ยนคือเมืองตงซิ่ว”“หา!!” คราวนี้ทุกคนตกใจสุดขีด พวกเขากล้าทำเรื่องเช่นนี้เชียวหรือ เข้าข่ายขายชาติเลยนะ!! เพียงฮ่องเต้พยักหน้า ทหารก็กรูกันเข้าไปจับกุมพวกเขาทั้งสามคนทันทีองค์ชายใหญ่ใจแหลกสลายไม่มีชิ้นดี เขาไม่ใช่โอรสของฮ่องเต้ เขาเอาแต่พึมพำอยู่อย่างนั้นอย่างคนไร้สติ ยามนี้ฮ่องเต้ไม่ต้องรู้สึกผิดอีกต่อไป ในเมื่อเขาไม่ได้เป็นโอรสของเขายิ่งมาทำความผิดมากมายเช่นนี้
“ทูลองค์ชายมีคนมาขอพบพระชายา เขามีนามว่าฉีเส้าเฟิงพ่ะย่ะค่ะ” “ให้เขาเข้ามา”องค์ชายห้าเป็นคนเอ่ยตอบเสียเอง เพราะเขาจำได้ว่าฉีเส้าเฟิงคือใคร “พ่ะย่ะค่ะ” จอมมารฉีเส้าเฟิงตัดสินใจมาบอกพวกนางให้รับรู้เอาไว้ นางจะได้เตรียมตัวรับมือ เขาไม่ได้แวะไปบอกจอมมารฉีเส้าเทียนบิดาของเขา เพราะเขารู้จักนิสัยของเขาดีกว่าใคร ถึงเขาบอกใช่ว่าเขาจะฟังเพราะยามนี้เขามีเทพอสูรที่ตื่นขึ้นมาแล้ว และไม่แน่ว่าจอมปีศาจพันปีจะมาอยู่ที่นี่ด้วย แต่เขามั่นใจว่าพวกเขาสามคนต้องอยู่ที่นี่กันหมด ไม่เช่นนั้นภัยแล้งคงไม่รุนแรงถึงเพียงนี้ “ถวายบังคมองค์ชาย” “ตามสบาย นั่งลงเถิด” “ท่านมาถึงที่นี่มีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ?” “วันก่อนข้าบังเอิญเห็นบิดาของข้านั่งคุยกับคนผู้หนึ่งที่โรงเตี๊ยมที่เมืองตงซิ่ว” หนิงอันพอได้ยินคำว่าบิดาของข้า นางก็รีบยื่นมือมาจับที่แขนของเขาทันทีก่อนจะหลับตาลง “จอมมารฉีเส้าเทียนนัดพบพูดคุยกับขันทีชั่ว จอมอสูรกำลังถ่ายทอดพลังให้นางมารเล็บแดง จอมปีศาจพันปีกำลังเสพสมกับสตรีเพื่อดูดปราณวิญญาณ” หนิงอันเอ่ยขึ้นเรื่อย ๆ จากภาพที่ปรากฏขึ้นมาให้เห็นในมิติ จอมอสูรกำลังถ่ายทอดพลังให้นาง จึงต้องดูดพลังหยิ
หนิงอันและหนิงฮวาแวะมาดูพวกเขาที่ค่ายทหารสองวันครั้ง เพราะพวกนางก็ยุ่งจนหัวหมุนกับการหาแหล่งขุดบ่อน้ำ องค์ชายห้าและลี่หยางบอกพวกนางว่าไม่ต้องมาบ่อยเพราะรู้สึกเกรงใจและเป็นห่วง แต่พวกนางก็ยืนยันว่าต้องมาให้เห็นกับตาว่า พวกเขาสบายดีถึงจะสบายใจ พวกเขาก็ได้แต่เก็บความอบอุ่นนี้ไว้ในใจอย่างมีความสุขหนิงอันเดินสำรวจรอบบริเวณค่ายทหาร ที่มีบ่อน้ำไว้ใช้เพียงหนึ่งบ่อและไม่ห่างจากค่ายทหารมีแม่น้ำขนาดใหญ่ยามนี้เริ่มแห้งเหือดลงและอีกไม่นานคงแห้งขอด“ขอโองน้ำ200ใบพร้อมน้ำเต็มโองพร้อมฝาปิด” หนิงอันเอ่ยขอมิติ เพราะนางตรวจดูรอบบริเวณแล้วไม่มีแหล่งน้ำยั่งยืนใต้ดิน นางจึงต้องเลือกใช้วิธีนี้ หนิงอันนำโองบรรจุน้ำจำนวน200ใบออกมาตั้งเรียงกันใกล้บ่อน้ำ องค์ชายห้าและรองแม่ทัพเสิ่นมองสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างตื่นตาตื่นใจ มหัศจรรย์เกินไปแล้ว“เอาไว้ใช้ยามจำเป็นเมื่อน้ำแห้งลงจริง ๆ เพคะ หากต้องชำระล้างร่างกายก็ทำอย่างประหยัด หม่อมฉันจะแวะมาเติมน้ำให้เรื่อย ๆ ทุกคนจะมีน้ำไว้ดื่มและทำอาหาร แต่การอาบน้ำให้ใช้วิธีเช็ดตัวไปก่อน ทหารมีหลายหมื่นคนต้องวางแผนการใช้น้ำให้ดีเพคะ” เขารับฟังอย่างตั้งใจและเข้าใจ เพราะแค่นี้ก็ดีมา
ลี่หยางมีอาการไม่ต่างจากองค์ชายห้า เขายืนมองร่างบางที่ลอยอยู่บนท้องฟ้า ด้วยใจที่เจ็บปวดและกังวลหวาดกลัวว่าจะสูญเสียนางไป นี่มันเกิดอะไรขึ้นเหตุใดวันนี้ถึงเกิดสุริยคราส หรือว่าจะเป็นวันครบรอบวันเกิดของนางแล้วปรากฏการณ์เช่นนี้หมายความว่าอย่างไร สวรรค์จะมาพานางกลับไปใช่หรือไม่ เมื่อคิดมาถึงตรงนี้แข็งขาของเขาก็เริ่มอ่อนแรง เขารีบคุกเข่าอ้อนวอนต่อสวรรค์ทันที “สวรรค์ได้โปรดอย่าพานางกลับไป นางเป็นคนที่ข้ารักและอยากอยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่า สวรรค์โปรดให้โอกาสข้าได้รักและดูแลนาง”ลี่หยางไม่เคยหวาดกลัวสิ่งใดเท่านี้มาก่อน เวลาผ่านไปอย่างช้า ๆ จนแสงสว่างถูกปกคลุมด้วยความมืด จากนั้นไม่นานก็เริ่มสว่างขึ้นมาทีละนิด ดวงตะวันกลมโตเริ่มส่องแสงสว่างจ้าอีกครั้ง ร่างของหนิงฮวายังคงลอยเด่นอยู่กลางอากาศ จากนั้นดอกไม้มากมายหลากหลายสีสันก็ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า แล้วร่างของหนิงฮวาก็ค่อย ๆ ลอยลงมาอย่างช้า ๆลี่หยางรีบเข้าไปรับร่างของนางมาไว้ในอ้อมแขน หนิงฮวาหลับตาพริ้มไม่ได้สติ เขาจึงรีบอุ้มร่างของนางเขาไปในกระโจมด้วยความเร่งรีบ ก่อนจะเรียกหมอประจำค่ายทหารให้มาตรวจอาการ“นางเพียงหลับใหลไปเท่านั้นร่างกายปกติดีอีกไม่น
“เก่งมากเลยหนิงอัน เดี๋ยวข้าจะไปหาฟืนมาเพิ่มเยอะ ๆ เราจะปล่อยให้กองไฟดับไม่ได้นะ”กล่าวจบฮุ่ยอิงก็รีบออกไปหาฟืนหนิงอันจึงหยิบร่มออกมากางอีกครั้ง กลายเป็นสีส้มแล้วจริงด้วยไม่เสียแรงที่นางถูไม้จนมือพอง หนิงอันพับร่มเก็บแล้วออกไปช่วยฮุ่ยอิงเก็บฟืน นางพยายามมองหาผลไม้หรืออะไรที่กินได้ แต่แล้วเสียงในหัว
องค์ชายห้าอู่ห่าวหรานนั่งมองร่างบางที่เดินจากไปอย่างครุ่นคิด ไม่อยากเชื่อเลยว่าจู่ ๆ จะมีแสงสว่างโผล่เข้ามาให้ความหวังกับเขาอีกครั้ง เขานั่งปลงตกกับชีวิตตนเองว่าอย่างไรก็ไม่มีทางกลับมาเดินได้อีกแล้ว ทุกวันเขานั่งมองปลาที่แหวกว่ายอยู่ในสายน้ำอย่างอิสระด้วยความอิจฉา แต่แล้ววันนี้นางผู้มีวัยเพียง13ปี
วังเหมันต์ เมืองตงซิ่วองค์ชายห้าอู๋ห่าวหรานนั่งนิ่งอยู่บนรถเข็นเหม่อมองออกไปยังท้องฟ้าอันกว้างไกลอย่างเลื่อนลอย เป็นเวลาห้าปีแล้วที่เขาถูกพิษและเดินไม่ได้ หลังจากนั้นเป็นต้นมาเขากลายเป็นคนพิการต้องนั่งอยู่บนรถเข็น โดยมีสององครักษ์คนสนิทคอยพยุงและให้การช่วยเหลือพระมารดาของเขาถูกปลดจากตำแหน่งพระสนม
“เจ้าอู่ถงเจ้าบ้าไปแล้วหรืออย่างไร ที่นางทำไปก็แค่ยื้อเวลาเพราะไม่อยากย้ายออกไปจากที่นี่ เจ้าเอาชีวิตลูกชายมาเสี่ยงเช่นนี้ได้อย่างไร” จางมู่ซวนหัวหน้าหมู่เอ่ยขึ้นเพราะเขาคิดว่านางไม่มีทางรักษาคนป่วยได้อย่างแน่นอน“นั่นนะสิข้าว่านางไม่มีทางรักษาได้หรอกนา เจ้าอย่าเสียเวลาดีกว่า”เสียงจากกลุ่มคนที่มาเ







