LOGIN“เจ้าอู่ถงเจ้าบ้าไปแล้วหรืออย่างไร ที่นางทำไปก็แค่ยื้อเวลาเพราะไม่อยากย้ายออกไปจากที่นี่ เจ้าเอาชีวิตลูกชายมาเสี่ยงเช่นนี้ได้อย่างไร” จางมู่ซวนหัวหน้าหมู่เอ่ยขึ้นเพราะเขาคิดว่านางไม่มีทางรักษาคนป่วยได้อย่างแน่นอน
“นั่นนะสิข้าว่านางไม่มีทางรักษาได้หรอกนา เจ้าอย่าเสียเวลาดีกว่า” เสียงจากกลุ่มคนที่มาเอ่ยขึ้นตลอดเวลา แต่ชายที่นามว่าอู่ถงไม่ได้ใส่ใจ ในเมื่อท่านหมอบอกว่าบุตรชายของเขาคงไม่รอด เขาจึงต้องลองแม้จะมีความหวังเพียงน้อยนิดก็ตาม หนิงอันตั้งอกตั้งใจเช็ดตัวให้เด็กคนนั้นอยู่เรื่อย ๆ เพราะไข้เขาสูงมาก นางให้ท่านพ่อจุดธูปเพื่อบอกเวลา นางเรียกฮุ่ยหมิ่งว่าท่านพ่อและฮุ่ยเหม่ยว่าท่านแม่ แม้จะรู้ว่าพวกเขาไม่ใช่พ่อแม่แท้ ๆ แต่เพราะเขาเลี้ยงหนิงอันมาตั้งแต่แบเบาะหนิงอันรักและเคารพพวกเขา นางจึงพอใจที่จะเรียกเช่นนี้ต่อไป “ดูเหมือนไข้จะลดลงแล้วเจ้าค่ะ” หนิงอันจับชีพจรดูอีกครั้ง ก่อนจะรีบบอกเขาผู้นั้นอย่างตื่นเต้นดีใจ การช่วยเหลือคนได้ความรู้สึกมันดีอย่างนี้นี่เอง “จริงหรือ?” อู่ถงรีบตรงเข้ามาจับร่างของบุตรชายด้วยความดีใจ “เจ้าค่ะท่านรีบป้อนยานี้อีกเถอะเจ้าค่ะ” “ได้ ๆ” เขารีบประคองบุตรชายให้ลุกขึ้นนั่งพิงตัวเขา ก่อนจะหยิบเม็ดยามาป้อน จากนั้นก็ตามด้วยน้ำก่อนจะปล่อยให้เขานอนลงตามเดิม จู่ ๆ เด็กคนนั้นก็ค่อยลืมตาขึ้นมาอย่างช้า ๆ “ท่านพ่อ” อู่ถงเพียงได้ยินบุตรชายเรียกชื่อเขาออกมาก็ถึงดีใจจนกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ เขารีบคุกเข่าคำนับหนิงอันอย่างไม่อายใคร ลูกชายเขารอดตายแล้ว ขอบคุณสวรรค์ ๆ “แม่นางน้อยขอบคุณมากขอรับ” คราวนี้ทุกคนที่ยืนดูอยู่รอบ ๆ บริเวณถึงกับตกตะลึงอ้าปากค้าง จะเป็นไปได้อย่างไรนางอายุเพียงเท่านี้แต่กลับมีวิชาแพทย์ แต่ว่าดาวหายนะจะรักษาคนได้จริงหรือ ไหนใครบอกว่าใครอยู่ใกล้นางจะมีอันเป็นไป แต่ว่าครอบครัวของนางก็ไม่เห็นมีใครเป็นอะไร เฮ้อ! จะเชื่อใครดีนะเชื่อตาตัวเองดีที่สุด ต้องรีบไปพาคนที่บ้านมาให้นางรักษา “แม่นางน้อยก่อนหน้านี้ข้ามองเจ้าผิดไป โปรดยกโทษให้กับความโง่เขลาของข้า โปรดช่วยรักษามารดาข้าด้วยเถิด” จางมู่ซวนหัวหน้าหมู่บ้านยามนี้ก้มหัวขอร้องให้หนิงอันช่วยเหลือ หนิงอันรีบหยิบร่มมากางออกดูเริ่มเปลี่ยนเป็นสีชมพูจาง ๆ ใจของหนิงอันเริ่มเต้นแรงขึ้นมาด้วยความตื่นเต้นและมีความหวัง ยิ่งช่วยก็สะสมพลังนางต้องช่วยคนให้ได้เยอะ ๆ สุภาษิตบอกว่าช่วยชีวิตคนดีกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น การช่วยเหลือเพื่อนมนุษญ์ได้อานิสงค์อันยิ่งใหญ่ นางจะต้องรีบทำเพื่อที่จะได้มีพลัง ทำบุญเพื่อหวังผลนั้นมีอยู่จริง “พวกท่านพามาเลยเจ้าค่ะข้าจะได้สะสมบุญเอ้ย! ข้าจะได้ช่วยเหลือคนป่วยเจ้าค่ะ” หนิงอันยิ้มเจื่อนเมื่อหลุดพูดความจริงออกไป หนิงอันกลับไปยังห้องนอนแล้ว จากนั้นกางร่มออกอีกครั้ง “ข้าอยากได้ยาแบบเมื่อครู่อีกจะได้หรือไม่?” “ได้เจ้าค่ะยิ่งช่วยคนมากก็ยิ่งมีบุญมาก คนรอบข้างก็จะได้รับอานิสงค์ไปด้วยโดยเฉพาะพี่สาวของท่าน” “จริงหรือ? ถ้าเช่นยาจงรีบมาข้าต้องรีบช่วยชีวิตคนแล้วอย่างเร่งด่วน โอ๊ะ! มาแล้ว” หนิงอันรีบไปหยิบลังไม้มาใส่ยาที่ห่อใส่กระดาษมาอย่างดี โดยมีชื่อเขียนไว้บนห่อยาในแต่ละห่อว่า ยาลดไข้แก้ปวด ยาต้านไวรัสไข้หวัดใหญ่ หนิงอันหัวเราะออกมาอย่างร่าเริง ก่อนยกลังไม้ออกไปด้วยสีหน้าเบิกบาน ยามนี้ชาวบ้านเริ่มทยอยกันมาแล้ว หนิงอันหันไปเห็นก็ฉีกยิ้มออกมา บุญบารมีกำลังไหลมาเทมา “ท่านพ่อ ท่านแม่ ฮุ่ยอิง เราแยกคนป่วยออกเป็นสามระดับ หนึ่งเพิ่งเริ่มป่วย สองป่วยแล้วแต่ไม่หนักมาก สามหนักมากและไข้สูง พวกเราให้พวกเขาไปนั่งใต้ต้นไม้แยกกันนะเจ้าคะ ท่านพ่อท่านช่วยไปเขียนหมายเลขให้ทีเจ้าค่ะ” “ส่วนท่านแม่ช่วยสอนพวกเขาเช็ดตัวแบบที่ข้าเช็ดก่อนหน้านี้นะเจ้าค่ะ ส่วนฮุ่ยอิงเจ้าคอยช่วยข้าอยู่ตรงนี้” “ได้” “หนิงอันข้าพาท่านแม่ของข้ามารักษา นางอายุมากแล้วเดินเหินลำบากข้าจึงใส่รถลากมา” จางมู่ซวนยามนี้เอ่ยกับหนิงอันอย่างนอบน้อม หนิงอันพยักหน้ารับรู้ก่อนจะลุกไปตรวจหญิงชราบนรถลาก “ดูเหมือนนางจะมีหลายโรค ความดันโหหิตสูง โรคหัวใจ และก็มาป่วยด้วยโรคไข้หวัดใหญ่” หนิงอันบอกกับหัวหน้าหมู่บ้านจากเสียงของนางที่ได้ยินในหัว เขาได้ยินถึงกับหน้าถอดสีด้วยความตกใจ “ตอนนี้รักษาไข้หวัดใหญ่ไปก่อน พอหายดีค่อยมารักษาโรคอื่นเจ้าค่ะ ท่านให้นางกินยานี้ทุกสองชั่วยามหมั่นเช็ดตัวให้ไข้ลด อาหารก็ให้กินอาหารอ่อน ๆ ย่อยง่าย ๆ อย่างเช่นโจ๊ก ดื่มน้ำมาก ๆ ท่านจะพานางกลับไปรักษาที่บ้านก็ได้เจ้าค่ะ นางไม่ได้ป่วยหนักมากเพียงแต่อายุมากเเล้ว อาการจึงดูเหมือนเป็นหนักเจ้าค่ะ ข้าจะจัดยาให้ท่านนำกลับไป” “ขอบคุณเจ้ามากหนิงอัน” จางมู่ซวนยามนี้ไม่มีหลงเหลือความเคลือบแคลงสงสัยในตัวนางอีกแล้ว นางช่วยผู้คนมากขนาดนี้จะเป็นตัวอัปมงคลได้อย่างไร ความเชื่องมง่ายไม่เป็นความจริงเลยสักนิด “คนต่อไปเจ้าค่ะ” “บุตรสาวของท่านไข้สูงมาก พาไปนั่งใต้ต้นไม้หมายเลขสามนะเจ้าค่ะ ท่านแม่ของข้าจะช่วยสอนวิธึการเช็ดตัวอย่างถูกต้อง ส่วนยาเดี๋ยวข้าจะให้นางเอายาไปให้เจ้าค่ะ” หนิงอันตรวจคนไข้อยู่อย่างนั้นจนครบทุกคน ฮุ่ยอิงก็ช่วยเหลือนางอย่างคล่องแคล่ว นางเฉลียวฉลาดบอกสิ่งใดก็จำได้อย่างแม่นยำ หนิงอันบอกทุกคนถึงการใช้ยา การดื่มน้ำให้มาก ๆ การเช็ดตัวและการล้างมือเพื่อรักษาความสะอาด จากนั้นนางก็บอกให้ทุกคนกลับไปดูแลกันที่บ้าน หากมีอะไรเร่งด่วนให้รีบกลับมาหานาง ทุกคนโค้งคำนับขอบคุณก่อนจะพากันแยกย้ายกลับไป พอทุกคนกลับไปกันหมด หนิงอันก็รีบนอนแผ่หลาบนแคร่ไม้ทันทีด้วยความเหนื่อยล้า ฮุ่ยเหม่ยรีบตรงเข้าครัวทำอาหารง่าย ๆ หนิงอันมองพวกเขาอย่างอบอุ่นในหัวใจ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะร่างนี้หรือตัวนางที่เป็นเด็กกำพร้า พอมามีครอบครัวที่มอบความรักความเมตตาให้นางอย่างจริงใจ ก็ทำให้นางรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก ขนาดพวกเขาไม่ใช่บิดามารดาแท้ ๆ ยังรักและดูแลนางเหมือนลูกในไส้ คนเช่นนี้ช่างน่านับถือยิ่งนัก “หนิงอันวันนี้เจ้าเก่งมากเลยต่อไปเจ้าต้องสอนข้าบ้าง” ฮุ่ยอิงล้มตัวลงนอนข้างหนิงอัน “ได้ข้าจะสอนเจ้าเราต้องเก่งไปด้วยกัน ต่อไปต้องมีคนมาขอให้รักษามากขึ้น เราต้องคิดค่ารักษาแต่ไม่ต้องแพงมากนัก ข้าคิดว่าพวกเราควรหาอย่างอื่นทำด้วยจะได้มีรายได้ ตอนนี้ชาวบ้านไม่มีอคติกับข้าแล้ว การหาเงินก็ไม่ยากอีกต่อไป” “อาหารเสร็จแล้วข้าทำง่าย ๆ เพราะรู้ว่าทุกคนหิว ผัดผัก เนื้อเค็ม ข้าวสวย” ฮุ่ยเหม่ยยกถาดอาหารออกมาวาง ทุกคนจึงรีบมานั่งล้อมวงและเริ่มกินอย่างเอร็ดอร่อย แม้จะเป็นเพียงอาหารง่าย ๆ แต่เพราะใจเรารู้สึกอิ่มเอมผ่อนคลายสบายใจ อาหารธรรมดาก็กลายเป็นอาหารเลิศรสได้เช่นกัน “พรุ่งนี้เราลองเดินสำรวจดูรอบ ๆ ว่ามีสิ่งใดสามารถทำเงินได้บ้างเจ้าค่ะ” “ข้าก็เคยเดินสำรวจดูไม่เห็นมีอะไรทำเงินได้เลย” ฮุ่ยหมิ่นเอ่ยขึ้นอย่างถอดใจ “ตอนนี้กับตอนนั้นไม่เหมือนกันเจ้าค่ะเดี๋ยวข้าไปเอาร่มก่อนนะเจ้าคะ” หนิงอันรีบวิ่งเข้าไปที่ห้องก่อนจะรีบวิ่งกลับออกมาพร้อมร่มในมือ พอมาถึงนางก็กางร่มออก ปรากฏว่าจากร่มสีขาวกลายเป็นสีแดง “ท่านพ่อ ท่านแม่ ฮุ่ยอิง พี่หญิง ร่มกลายเป็นสีแดงแล้วเจ้าค่ะ”หนิงอันเอ่ยออกมาด้วยความดีใจ “หนิงอันแล้วมันมีถึงสีอะไรบ้าง?”ฮุ่ยเหม่ยถามขึ้นมาบ้าง “ตอนนี้จะเป็นแดงต่อไปก็จะเป็นสีส้ม สีเขียว สีน้ำเงิน สีม่วง สีเงิน แล้วก็สีทอง โอ๊ย! ข้าดีใจมากเลยเจ้าค่ะ” หนิงอันกระโดดโลนเต้นด้วยความดีใจ “แล้วแต่ละสีมีความสำคัญอย่างไรหรือ?” ฮุ่ยอิงเอ่ยถามอย่างสนใจ “เป็นระดับพลังในกายของข้า คนอื่นต้องฝึกฝนเพื่อฝึกวรยุทธ แต่กับข้าเพียงช่วยเหลือคนให้มาก ๆ พลังของข้าก็จะเพิ่มขึ้นมาเอง” “ที่เจ้ากระตือรือร้นช่วยเหลือคนก็เพราะสิ่งนี้หรือ?” “มันก็มีส่วนแต่ว่าการช่วยเหลือคนในหมู่บ้าน ก็เหมือนเป็นการซื้อใจ ให้พวกเขาเลิกอคติกับความเชื่องมง่าย ว่าข้าเป็นตัวหายนะหรือตัวอัปมงคล ความเชื่อแบบผิด ๆ อาจทำลายชีวิตคนคนหนึ่งได้เลยนะเจ้าคะ ข้าจึงอยากสร้างความเชื่อมั่น ให้ทุกคนเห็นด้วยตาตนเองมากกว่าฟังจากใครมา ว่าข่าวลือก็เป็นเพียงข่าวลือ เราไม่จำเป็นต้องไปแก้ข่าว หากเขาเห็นการกระทำของเราเขาก็จะตัดสินใจได้เอง” ทุกคนฟังนางพูดด้วยสายตาชื่นชม ความคิดของนางยอดเยี่ยมจริง ๆ ดินแดนที่นางจากมาสอนให้คนเรามีความคิดดีอย่างนี้เชียวหรือเมื่อรถม้าสองคันวิ่งเข้าสู่เขตอำเภอเมืองตงซิ่ว เหล่าชาวบ้านต่างออกมายืนโบกไม้โบกมือต้อนรับการกลับมาของพวกนางและองค์ชายห้า ยามนี้ผู้คนแห่งเมืองต่างรักและห่วงแหนเหมือนพวกนางเป็นสมบัติอันล้ำค่า หากว่านางแต่งงานไปกับองค์ชายห้า และหากเขาได้ขึ้นครองราชย์แน่นอนว่านางต้องได้ขึ้นเป็นฮองเฮา ทุกคนแม้จะยินดีหากว่าเป็นเช่นนั้น แต่ว่าในความรู้สึกส่วนลึกของทุกคนคือต้องการให้องค์ชายห้าและนางอยู่ที่เมืองตงซิ่วตลอดไปหนิงอันเปิดม่านหน้าต่างแล้วโบกมือให้กับทุกคนอย่างเป็นกันอย่างร่าเริง ชีวิตนอกวังเรียบง่ายไม่ต้องพิธีรีตอง อยากทำอะไรก็ทำโดยไม่ต้องมีสายตาของใครมาจ้องจับผิด นางตัดสินใจแล้วนางจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่“หม่อมฉันคิดได้แล้วเพคะ เราต้องหาองค์ชายให้มารับตำแหน่งรัชทายาทเพคะ ฝึกฝนเขาตั้งแต่ยังเด็กให้ออกว่าราชการควบคู่กับฮ่องเต้ และอีกอย่างหม่อมฉันและองค์ชายจะเป็นคนช่วยดูแลอยู่ห่าง ๆ มีสิทธิ์เทียบเท่าผู้ครองบัลลังก์ เช่นนี้ฮ่องเต้ก็คงสบายพระทัยไม่ต้องกังวลอีกต่อไปเพคะ คล้ายกับมีคนขึ้นครองราชย์แต่การตัดสินใจเรื่องสำคัญต่าง ๆ ยังคงอยู่ที่ องค์ชาย ฮ่องเต้ จนกว่ารัชทายาทจะยืนหยัดด้วยตนเอง เราถึงค่อย ๆ ห่างอ
“ถวายบังคมฝ่าบาท ขอจงทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่น ๆ ปี กระหม่อมองค์ชายรองฉู่เหวินโจวเป็นตัวแทนคณะทูตแคว้นฉู่พ่ะย่ะค่ะ”“ถวายบังคมฝ่าบาท ขอจงทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่น ๆ ปี กระหม่อมองค์ชายใหญ่ฉีอี้คังเป็นตัวแทนคณะทูตจากแคว้นฉีพ่ะย่ะค่ะ”“ยินดีที่ได้พบ เชิญนั่งตามสบาย” วันนี้หนิงอันจัดโต๊ะให้หันหน้าเข้าหากัน แคว้นฉีและแคว้นฉู่อยู่อีกฝั่ง แคว้นต่วนพร้อมขุนนางนั่งอยู่อีกฝั่ง โต๊ะขององค์ชายห้าและหนิงอันนั่งรองลงมาจากฮ่องเต้ ส่วนโต๊ะของลี่หยางและหนิงฮวา เยื้องลงไปจากโต๊ะหนิงอันตามลำดับ“เราขอแนะนำองค์ชายห้าอู๋ห่าวหรานและว่าที่พระชายาหนิงอัน ผู้ซึ่งจะมาช่วยในเรื่องการเจรจาในครั้งนี้ และมือขวาขององค์ชายห้าลี่หยางและว่าที่ฮูหยินลี่หนิงฮวา ผู้ที่จะมาช่วยในเรื่องการเจรจาในครั้งนี้”คณะทูตจากต่างแคว้นหันไปมองหน้ากัน ก่อนทุกคนพุ่งสายตาไปที่พวกนางอย่างสนใจ พวกนางเป็นเทพดรุณีที่โหรหลวงทำนายหรือไม่นะ หากว่าใช่คงดีไม่น้อยที่ได้พบเจอตัวเช่นนี้ เขาบอกว่าเหล่าเทพจิตใจดีมีเมตตา พวกเขาก็หวังว่าพวกนางจะไม่โหดร้ายจนเกินไป“ทูลฝ่าบาทยามนี้ทุกแคว้นได้ประสบปัญหาภัยแล้งอย่างหนักและดูเหมือนจะหนักขึ้นเรื่อย ๆ แต่ที่กระห
“ฮองเฮามักใหญ่ใฝ่สูงเพื่ออำนาจ ท่านถึงขนาดให้หลิวป๋อเหวินปลอมตัวมาเป็นขันทีข้างกาย เพื่อให้แน่ใจว่าท่านต้องครรภ์ หลังฝ่าบาทเสด็จกลับตำหนัก ท่านกับขันทีปลอมผู้นี้ก็ร่วมหลับนอนกันจนท่านตั้งครรภ์สมใจ บิดาที่แท้จริงขององค์ชายใหญ่ไม่ใช่ฝ่าบาทแต่เป็นขันมีเจ้าเล่ห์ผู้นั้น”คราวนี้เสียงผู้คนดังขึ้นมาทันที นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน พวกเขาสามคนพ่อแม่ลูกร่วมกันกระทำความผิดอันแสนใหญ่หลวงนัก ฮ่องเต้กำหมัดแน่นพระพักตร์บึ้งตึงด้วยความโกรธ นังแพศยาข้าจะให้ม้าแยกร่างของเจ้า!!“ยังไม่หมดเท่านี้”“หา! ยังไม่หมดอีกหรือ?” เหล่าขุนนางที่เหลือ ตกตะลึงอ้าปากค้าง “พวกเขาสามคนวางแผนก่อกบฏเพื่อยึดบัลลังก์ โดยร่วมมือกับพรรคมารที่ปกครองเผ่าซ่ง ข้อแลกเปลี่ยนคือเมืองตงซิ่ว”“หา!!” คราวนี้ทุกคนตกใจสุดขีด พวกเขากล้าทำเรื่องเช่นนี้เชียวหรือ เข้าข่ายขายชาติเลยนะ!! เพียงฮ่องเต้พยักหน้า ทหารก็กรูกันเข้าไปจับกุมพวกเขาทั้งสามคนทันทีองค์ชายใหญ่ใจแหลกสลายไม่มีชิ้นดี เขาไม่ใช่โอรสของฮ่องเต้ เขาเอาแต่พึมพำอยู่อย่างนั้นอย่างคนไร้สติ ยามนี้ฮ่องเต้ไม่ต้องรู้สึกผิดอีกต่อไป ในเมื่อเขาไม่ได้เป็นโอรสของเขายิ่งมาทำความผิดมากมายเช่นนี้
“ทูลองค์ชายมีคนมาขอพบพระชายา เขามีนามว่าฉีเส้าเฟิงพ่ะย่ะค่ะ” “ให้เขาเข้ามา”องค์ชายห้าเป็นคนเอ่ยตอบเสียเอง เพราะเขาจำได้ว่าฉีเส้าเฟิงคือใคร “พ่ะย่ะค่ะ” จอมมารฉีเส้าเฟิงตัดสินใจมาบอกพวกนางให้รับรู้เอาไว้ นางจะได้เตรียมตัวรับมือ เขาไม่ได้แวะไปบอกจอมมารฉีเส้าเทียนบิดาของเขา เพราะเขารู้จักนิสัยของเขาดีกว่าใคร ถึงเขาบอกใช่ว่าเขาจะฟังเพราะยามนี้เขามีเทพอสูรที่ตื่นขึ้นมาแล้ว และไม่แน่ว่าจอมปีศาจพันปีจะมาอยู่ที่นี่ด้วย แต่เขามั่นใจว่าพวกเขาสามคนต้องอยู่ที่นี่กันหมด ไม่เช่นนั้นภัยแล้งคงไม่รุนแรงถึงเพียงนี้ “ถวายบังคมองค์ชาย” “ตามสบาย นั่งลงเถิด” “ท่านมาถึงที่นี่มีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ?” “วันก่อนข้าบังเอิญเห็นบิดาของข้านั่งคุยกับคนผู้หนึ่งที่โรงเตี๊ยมที่เมืองตงซิ่ว” หนิงอันพอได้ยินคำว่าบิดาของข้า นางก็รีบยื่นมือมาจับที่แขนของเขาทันทีก่อนจะหลับตาลง “จอมมารฉีเส้าเทียนนัดพบพูดคุยกับขันทีชั่ว จอมอสูรกำลังถ่ายทอดพลังให้นางมารเล็บแดง จอมปีศาจพันปีกำลังเสพสมกับสตรีเพื่อดูดปราณวิญญาณ” หนิงอันเอ่ยขึ้นเรื่อย ๆ จากภาพที่ปรากฏขึ้นมาให้เห็นในมิติ จอมอสูรกำลังถ่ายทอดพลังให้นาง จึงต้องดูดพลังหยิ
หนิงอันและหนิงฮวาแวะมาดูพวกเขาที่ค่ายทหารสองวันครั้ง เพราะพวกนางก็ยุ่งจนหัวหมุนกับการหาแหล่งขุดบ่อน้ำ องค์ชายห้าและลี่หยางบอกพวกนางว่าไม่ต้องมาบ่อยเพราะรู้สึกเกรงใจและเป็นห่วง แต่พวกนางก็ยืนยันว่าต้องมาให้เห็นกับตาว่า พวกเขาสบายดีถึงจะสบายใจ พวกเขาก็ได้แต่เก็บความอบอุ่นนี้ไว้ในใจอย่างมีความสุขหนิงอันเดินสำรวจรอบบริเวณค่ายทหาร ที่มีบ่อน้ำไว้ใช้เพียงหนึ่งบ่อและไม่ห่างจากค่ายทหารมีแม่น้ำขนาดใหญ่ยามนี้เริ่มแห้งเหือดลงและอีกไม่นานคงแห้งขอด“ขอโองน้ำ200ใบพร้อมน้ำเต็มโองพร้อมฝาปิด” หนิงอันเอ่ยขอมิติ เพราะนางตรวจดูรอบบริเวณแล้วไม่มีแหล่งน้ำยั่งยืนใต้ดิน นางจึงต้องเลือกใช้วิธีนี้ หนิงอันนำโองบรรจุน้ำจำนวน200ใบออกมาตั้งเรียงกันใกล้บ่อน้ำ องค์ชายห้าและรองแม่ทัพเสิ่นมองสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างตื่นตาตื่นใจ มหัศจรรย์เกินไปแล้ว“เอาไว้ใช้ยามจำเป็นเมื่อน้ำแห้งลงจริง ๆ เพคะ หากต้องชำระล้างร่างกายก็ทำอย่างประหยัด หม่อมฉันจะแวะมาเติมน้ำให้เรื่อย ๆ ทุกคนจะมีน้ำไว้ดื่มและทำอาหาร แต่การอาบน้ำให้ใช้วิธีเช็ดตัวไปก่อน ทหารมีหลายหมื่นคนต้องวางแผนการใช้น้ำให้ดีเพคะ” เขารับฟังอย่างตั้งใจและเข้าใจ เพราะแค่นี้ก็ดีมา
ลี่หยางมีอาการไม่ต่างจากองค์ชายห้า เขายืนมองร่างบางที่ลอยอยู่บนท้องฟ้า ด้วยใจที่เจ็บปวดและกังวลหวาดกลัวว่าจะสูญเสียนางไป นี่มันเกิดอะไรขึ้นเหตุใดวันนี้ถึงเกิดสุริยคราส หรือว่าจะเป็นวันครบรอบวันเกิดของนางแล้วปรากฏการณ์เช่นนี้หมายความว่าอย่างไร สวรรค์จะมาพานางกลับไปใช่หรือไม่ เมื่อคิดมาถึงตรงนี้แข็งขาของเขาก็เริ่มอ่อนแรง เขารีบคุกเข่าอ้อนวอนต่อสวรรค์ทันที “สวรรค์ได้โปรดอย่าพานางกลับไป นางเป็นคนที่ข้ารักและอยากอยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่า สวรรค์โปรดให้โอกาสข้าได้รักและดูแลนาง”ลี่หยางไม่เคยหวาดกลัวสิ่งใดเท่านี้มาก่อน เวลาผ่านไปอย่างช้า ๆ จนแสงสว่างถูกปกคลุมด้วยความมืด จากนั้นไม่นานก็เริ่มสว่างขึ้นมาทีละนิด ดวงตะวันกลมโตเริ่มส่องแสงสว่างจ้าอีกครั้ง ร่างของหนิงฮวายังคงลอยเด่นอยู่กลางอากาศ จากนั้นดอกไม้มากมายหลากหลายสีสันก็ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า แล้วร่างของหนิงฮวาก็ค่อย ๆ ลอยลงมาอย่างช้า ๆลี่หยางรีบเข้าไปรับร่างของนางมาไว้ในอ้อมแขน หนิงฮวาหลับตาพริ้มไม่ได้สติ เขาจึงรีบอุ้มร่างของนางเขาไปในกระโจมด้วยความเร่งรีบ ก่อนจะเรียกหมอประจำค่ายทหารให้มาตรวจอาการ“นางเพียงหลับใหลไปเท่านั้นร่างกายปกติดีอีกไม่น
องค์ชายห้าอู่ห่าวหรานนั่งมองร่างบางที่เดินจากไปอย่างครุ่นคิด ไม่อยากเชื่อเลยว่าจู่ ๆ จะมีแสงสว่างโผล่เข้ามาให้ความหวังกับเขาอีกครั้ง เขานั่งปลงตกกับชีวิตตนเองว่าอย่างไรก็ไม่มีทางกลับมาเดินได้อีกแล้ว ทุกวันเขานั่งมองปลาที่แหวกว่ายอยู่ในสายน้ำอย่างอิสระด้วยความอิจฉา แต่แล้ววันนี้นางผู้มีวัยเพียง13ปี
จางมู่ซวนนำรถวัวเทียมเกวียนออกมา เมืองตงซิ่วอยู่ห่างจากหมู่บ้านราวห้าลี้ ใช้เวลาเดินทางราว ๆ หนึ่งก้านธูปก็ถึง ฮุ่ยหมิ่นนั่งอยู่ด้านหน้ากับจางมู่ซวน ส่วนหนิงอันและฮุ่ยอิงนั่งอยู่ด้านหลังเมื่อเดินทางมาถึงวังเหมันต์ที่รายล้อมไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ กำแพงโอบล้อมกินพื้นที่เกือบหนึ่งร้อยไ
“เก่งมากเลยหนิงอัน เดี๋ยวข้าจะไปหาฟืนมาเพิ่มเยอะ ๆ เราจะปล่อยให้กองไฟดับไม่ได้นะ”กล่าวจบฮุ่ยอิงก็รีบออกไปหาฟืนหนิงอันจึงหยิบร่มออกมากางอีกครั้ง กลายเป็นสีส้มแล้วจริงด้วยไม่เสียแรงที่นางถูไม้จนมือพอง หนิงอันพับร่มเก็บแล้วออกไปช่วยฮุ่ยอิงเก็บฟืน นางพยายามมองหาผลไม้หรืออะไรที่กินได้ แต่แล้วเสียงในหัว
ตะวันที่พอลืมตาขึ้นมาก็รีบกวาดตามองรอบ ๆ ห้องที่นางนอนอยู่ สภาพเก่าและทรุดโทรมหลังคาด้านบนแทบจะพังลงมา นางมองวิญญาณของหนิงอันที่นั่งอยู่ข้างเตียงอย่างเห็นใจ นี่คือสภาพของบุตรสาวขุนนางกรมพิธีการหรือ เขาช่างใจร้ายใจดำกับบุตรสาวในไส้ได้อย่างเลือดเย็นที่สุด แล้วนางจะทำให้เขาเห็นว่าไม่มีเขานางก็เติบโตมา







