บทที่ 25 พี่หิวแล้ว

บทที่ 25

หน้าหวานคมแดงซ่านขึ้นทีละน้อยจนแดงก่ำเพราะอับอาย ทั้งอายที่ร่างกายของตัวเองตอบสนองเพียงแค่มองตา ทั้งอายที่เธอน่ารังเกียจจนเขาต้องพูดมันออกมาเตือนสติ

“ค่ะ ขอโทษด้วย”

“บ้าจริง! พี่ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น ช่างเถอะ! พูดมา”

เสียงเข้มห้วนกระชากทำให้ยิ่งแน่ใจว่าเขาเปลี่ยนไปจริง ๆ คงลืมความรักวัยเด็กไปแล้ว ร่างผอมบางยืดตัวขึ้นตรงเช่นเดิมแล้วดึงเอกสารในซองออกมา

“ฉันเพิ่งได้รับใบทวงนี้ฉบับนี้ ฉันไม่ทราบมาก่อนว่าพ่อเอาบ้านไปจำนองไว้”

พสุธาไม่ได้รับกลับมาดู เอกสารพวกนี้เขาเห็นมาหมดแล้ว ตั้งแต่ร่างเล็กแสนบอบบางเข้ามาในห้อง ร่างกายเขาตื่นตัวอยู่ตลอดเวลาจนอยู่นิ่งไม่ได้ เขานั่งเคาะนิ้วเป็นจังหวะ ขยับตัวบ้างเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจออกจากร่างผอมบางของเธอ

ผอมบาง?

นัยน์ตาสีฟ้าจัดเพ่งมองคนร่างเล็กตรงหน้าอีกครั้งอย่างละเอียดระหว่างที่เธอกำลังสาธยายว่าจะชำระหนี้ยังไง ผมดำดกหนามัดรวบตามระเบียบของโรงแรม ใบหน้าแต่งแต้มเล็กน้อยเท่านั้นจนแทบไม่มีสีสัน คิ้วโก่งสวยธรรมชาติ ขนตายาวงอนรับไปกับดวงตาคมรีที่เขาเคยเผลอหลงใหล จมูกเล็กโด่งรั้นปลายเล็กน้อย และริมฝีปากกว้างเย้ายวนที่เขาชอบที่สุด

เขาเคยใช้เวลาไปกับการแทะเล็มริมฝีปากนั้นแม้ว่าจะไม่กี่ครั้ง แต่มันช่างเร่าร้อนจนเขาไม่เคยลืม

ลำคอระหงยาวโผล่พ้นคอเสื้อเชิ้ตสีขาว ลาดไหล่บอบบางจนเกินไป หน้าอกอวบอิ่มไม่เท่าเมื่อก่อน โดยรวมบุษยายังสวยหวานไม่เปลี่ยนเพียงแต่เธอผอมมากจนเกินไป แต่ไม่ว่าจะหุ่นเช่นไรมันก็ส่งผลต่อเขาเสมอ

“บัวกินข้าวเที่ยงหรือยัง”

“คะ?”

“ไปกินข้าวเที่ยงกัน พี่หิวแล้ว”

“แต่ว่า นายหัว”

บุษยาผุดลุกจากเก้าอี้ทันทีเมื่อเห็นพสุธาลุกขึ้น เดินออกจากห้อง เธอรีบหยิบเอกสารกลับเข้าไปในซองและรีบสาวเท้าตามเขาไปจนทันก่อนที่เขาจะเปิดประตู

“ไม่ได้ ฉันไปทานข้าวกับคุณไม่ได้ ตอนนี้ถึงเวลางานแล้ว ฉันต้องลงไปทำงาน นี่ฟังฉันอยู่หรือเปล่า”

บุษยารีบเอ่ยทักเมื่อเห็นมือใหญ่กำลังเปิดประตูออกไป เธอรีบเอาตัวเองไปขวางกลางระหว่างตัวเขากับประตู

“ฉันไม่มีเวลาเหลือเฟือเหมือนคุณนายหัว ฉันต้องคุยเรื่องนี้ให้รู้เรื่อง!”

อารมณ์คุกรุ่นขึ้นเริ่มหงุดหงิดอย่างไม่น่าเชื่อ ไม่ใช่ลักษณะนิสัยอย่างเคย ปกติบุษบามักสงบนิ่งและสามารถรับมือได้กับทุกสถานการณ์แม้กระทั่งวันที่เธอรู้ว่าทุกคนเสียชีวิต

แต่ชายร่างแกร่งตรงหน้าทำให้เธอเป็นแบบนี้ กายสาวตอบสนองมากกว่าเดิม ร้อนไปทั้งตัวจนน่าหงุดหงิด ยังท่าทางไม่ยี่หระของเขา

ดวงตากลมเบิกกว้างตกใจเมื่อมือแกร่งเลื่อนจากลูกบิดประตูขึ้นทาบผนังด้านหลังเธอไว้ทั้งสองข้าง

“มาอ้อนวอนพี่เรื่องหนี้ แต่กลับออกคำสั่ง พี่ไม่ใช่คนงานของคุณบัวอีกแล้วนะครับ”

สีชมพูระเรื่อแผ่กระจายไปทั่วใบหน้าหวาน เขาอยู่ใกล้จนเธอได้กลิ่นบุหรี่และกลิ่นกายชาย เธอหลุบตาลงมองปากหนาคลี่ยิ้มอย่างได้ใจ

“ไปกินข้าวเที่ยงกันก่อนแล้วเราจะคุยกันหลังจากนั้น”

“แต่ฉันต้องเข้ากะแล้ว”

“งั้นก็ไม่ต้องคุย บัวแค่ทำตามใบทวงหนี้ก็จบแล้ว”

“แต่ว่า นายหัว?”

มือใหญ่ดึงร่างเล็กออกจากประตูแล้วเปิดออก ร่างสูงเดินตรงไปยังลิฟต์อย่างไม่ใส่จนเธอใจหวิวหวาดหวั่น

ถ้าเขาเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้เขาคงไม่ได้เห็นใจเรา

บุษยารีบเดินตามเขาไปทันทีสาวเท้าให้เร็วขึ้นจนเกือบวิ่ง ลอดตัวเข้าไปในระหว่างประตูลิฟต์ที่กำลังปิดลงพอดี แว่วเสียงหัวเราะเบา ๆ อย่างชอบใจ

เธอเสียรู้เขาแล้ว

ชายร่างสูงแกร่งยืนนิ่งเอามือล้วงกระเป๋าทั้งสองข้างระหว่างที่รอประตูลิฟต์ปิด มองความลังเลเพียงชั่วครู่ก่อนร่างเล็กวิ่งตามมาจนทัน ร่างบอบบางสูงกว่าสมัยยังเป็นเด็กสาวและผอมบางยิ่งกว่า แต่ความเป็นอิสตรีเพศเข้มข้นจนกายแกร่งเริ่มขยับไหว

มือเล็กเรียวแทรกเข้ามาตรงประตูซึ่งกำลังปิดลงดูแปลกไปจากเดิม เขาเพ่งมองแต่ยังไม่ถนัดนักเพราะเธอเอามือลงเสียก่อนแล้วเบียดตัวเข้ามาแทน

ทันทีที่ร่างบอบบางเข้ามาในลิฟต์ตัวเล็ก พสุธาขยับตัวอีกครั้งอย่างอึดอัด นัยน์ตาสีฟ้าจัดมองไรลูกผมตรงท้ายทอยที่รุ่ยออกจากยางมัดผม มีเหงื่อผุดชื้นบางเบาตามกกหู กลิ่นกายสาวชัดจนเขาเผลอสูดลมหายใจกอบโกยเข้าสู่ปอด นั่นส่งผลโดยตรงต่ออวัยวะส่วนล่างที่ผงาดขึ้นทันที ภาพความทรงจำเริ่มหลั่งไหลอย่างที่เขาต้านทานไม่ได้

ร่างแกร่งยืนนิ่งหลับตาลงเพื่อระงับความต้องการที่พุ่งขึ้นจากส่วนท้องสู่อกแกร่ง อึดอัดคับแน่น แล้วลืมตาขึ้นอีกครั้งหลังจากสงบอารมณ์ลงได้บ้าง หลุบตาลงมองไหล่ที่ผอมบางอย่างเห็นได้ชัดเมื่อมองจากมุมด้านหลัง คิ้วเข้มขมวดมุ่นแปลกประหลาดใจ

ติ๊ง!

นายหัวเดินนำออกจากลิฟต์ตรงไปยังห้องอาหารของโรงแรม ก้าวยาวเร็วอันเป็นปกตินิสัยกระทั่งถึงโต๊ะที่คิดว่าหลบมุมเสียหน่อย และเลือกเป็นโซฟายาวใจนึกอยากเบียดร่างเล็กอีกนิด ใจต้องการทดสอบอาการบางอย่างของตัวเอง

ร่างแกร่งนั่งลงและรอคอยให้บุษยาเดินมาถึงที่โต๊ะ จากนั้นจึงตบที่เบาะข้างตัว เขาเห็นเธอทำหน้ายุ่งมองซ้ายขวาอย่างลังเล

“นั่งเถอะ พี่ไม่ได้คิดจะทำอะไร จะได้นั่งดูสัญญาด้วยกันถนัด”

นั่งนิ่งรอคอยจนกระทั่งสังเกตเห็นร่างบางถอนหายใจ แล้วจึงขยับเข้ามานั่งแต่ไม่ใกล้ตรงที่เขาต้องการ มองมือเล็กหยิบซองเอกสารขึ้นมาจึงชิงพูดตัดบทเสียก่อน

“ทานข้าวก่อน พี่หิว”

พสุธาเรียกพนักงานมารับรายการอาหาร เขาสั่งไปหลายอย่างหลังจากที่มองสาวน้อยด้านข้าง เธอต้องเพิ่มน้ำหนักสักหน่อยถึงจะพอสู้แรงเขาไหว